Het laatste wat je ooit zou verwachten is een Spel der Tronen laten zien is geruststellend.
Comfort is immers schaars Spel der Tronen en zijn voorloper, Huis van de Draak. In die series heb je geluk als je een aflevering doorkomt zonder getuige te zijn van een combinatie van expliciet geweld, verkrachting of marteling.
Toch is ’troostend’ precies het woord dat in me opkomt als ik aan de nieuwste versie van HBO denk Spel der Tronen spin-off, Een ridder van de zeven koninkrijken. Een lichtere, kleinschaligere serie gebaseerd op de novellen Tales of Dunk en Egg van George RR Martin. Het is het beste tegengif voor de vermoeidheid die je voelt bij de gedachte meer tijd door te brengen in de grimmige uithoeken van Westeros.
Een ridder van de zeven koninkrijken is niet zoals alle andere Spel der Tronen show.
Peter Claffey in ‘Een ridder van de zeven koninkrijken’.
Krediet: Steffan Hill / HBO
Een ridder van de zeven koninkrijken onderscheidt zich meteen van zijn voorgangers en neemt letterlijk een duik in de aanzwellende tonen van Ramin Djawadi’s geliefde Spel der Tronen thema.
Beschouw de kakknevel niet als een minachting Spel der Tronen of Huis van de Draakhoewel. Het is meer een manier om de verwachtingen opnieuw te kalibreren. Er zijn maar weinig van de kenmerken die je associeert met andere Westeros-shows, te zien Een ridder van de zeven koninkrijken. Er is geen achterbakse politiek in de zijkamers van de Red Keep, geen uitgebreide selectie fantasielocaties om tussen te roteren, en zeker geen draken.
Maar weet je wat Een ridder van de zeven koninkrijken heeft dat Spel der Tronen En Huis van de Draak niet? Een heel lange, heel lieve man. En dat blijkt precies te zijn wat Westeros als franchise nodig heeft.
Mashbare topverhalen
Ser Duncan de Lange is de volgende grote held van Westeros.
Peter Claffey in ‘Een ridder van de zeven koninkrijken’.
Krediet: Steffan Hill / HBO
Die lange, lieve man is niemand minder dan Ser Duncan “Dunk” the Tall (Peter Claffey). Hij was schildknaap voor de rondzwervende hagenridder Ser Arlan van Pennytree (Danny Webb), maar na de dood van zijn meester tijdens de openingsmomenten van de show, neemt Dunk de mantel van ridder op zich en gaat naar een toernooi in Ashford Meadow. Daar hoopt hij zijn eigen weg als ridder te vinden en daarbij een klein muntje te verdienen.
Dunk is niet het soort held dat we van de serie gewend zijn Spel der Tronen universum. Hij komt niet uit een adellijk huis, hij is niet de meest formidabele vechter en hij is niet eens bijzonder slim. (‘Dunk the Lunk, dik als een kasteelmuur’ is een veel voorkomend refrein in Martins novellen.) Maar wat Dunk op die afdelingen mist, compenseert hij ruimschoots op een belangrijke manier: hij is verdomd aardig.
Kijk, voor Dunk gaat ridderschap niet over glorie of veldslagen. Het gaat over het beschermen van de weerlozen en doen wat goed is – en na twee seizoenen met Huis van de Draak’s Criston Colevoelt die integriteit als een stormachtige stroom frisse lucht recht door de neusgaten. Toch komt Dunks eergevoel niet tot uiting in een benauwde weldoenershouding. Het straalt eerder uit zijn (zeer) lange lichaam in golven van warmte waar Dunk niet zo goed raad mee weet. Opgegroeid in de eet-of-gegeten sloppenwijken van Flea Bottom, en vaak gekleineerd of zelfs geslagen door ser Arlan, kan hij niet doorgronden dat hij eigenlijk goed is. Claffey speelt deze twijfel aan zichzelf met vertederende verlegenheid, waarbij hij vaak zijn aanzienlijke lengte inkrimpt alsof hij zich schaamt om ruimte in de wereld in te nemen. Toch erkennen veel mensen die Dunk ontmoet als Ashford Meadow dat hij speciaal is, van de luidruchtige Lyonel Baratheon (Daniel Ings) tot een mysterieuze kale jongen die simpelweg bekend staat als Egg (Dexter Sol Ansell).
Egg neemt het op zich om Dunk’s schildknaap te worden, tot grote ergernis van Dunk. Hij is zelf net een ridder geworden en moet nu op een onbeschaamd kind passen? Maar al snel ontwikkelt het paar een mooie, vreemde samenwerking: Dunk, zo lang als maar kan, met nauwelijks een wijs bot in zijn lichaam, en Egg, mager en klein, maar toch verrassend werelds (en bovendien met een scherpe tong). Claffey en Ansell zijn samen een geschenk, of ze nu midden in een baldadig toernooi aan het ruilen zijn of genieten van een rustig moment onder de sterrenhemel. Sinds Sandor Clegane en Arya Stark heeft Westeros zo’n gedenkwaardig duo van eenzame wolf en welp niet meer gezien – hoewel het koppel hier meteen een zoeter begin kent, omdat de welp de eenzame wolf niet wil vermoorden. (Hij zou hem misschien wel kunnen verslaan.)
Een ridder van de zeven koninkrijken vindt grootsheid in de kleine dingen.
Dexter Sol Ansell in ‘Een ridder van de zeven koninkrijken’.
Krediet: Steffan Hill / HBO
De zoetheid van de ontluikende vriendschap tussen Dunk en Egg komt echt tot uiting dankzij Een Ridder van de Zeven Koninkrijken’ kleinere schaal. We verlaten zelden het toernooiterrein in Ashford Meadow Een ridder van de zeven koninkrijken‘ productieteam wordt weergegeven in geleefde glorie, allemaal modderige tenten en versleten pantsers. Deze goed gebruikte elementen creëren een gegronde sfeer waar hardwerkende kleine mensen plezier beleven, hetzij door naar de steekspelen aan de zijlijn te kijken of door te genieten van prachtig vormgegeven poppenkastvoorstellingen. Gezien het feit dat eerdere afbeeldingen van Westeros op het scherm vooral gericht waren op tijden van oorlog, is het rustgevend om getuige te zijn van deze kleinere momenten uit het dagelijks leven en de vrije tijd.
Dit is niet te zeggen Een ridder van de zeven koninkrijken is vrij van conflicten en actie. De show biedt een aantal boeiende steekspelsequenties, evenals enkele man-tegen-man-gevechten die tot de meest diepgewortelde in de hele franchise behoren. Elders verschijnen de Targaryens en veroorzaken drama, zoals ze gewend zijn te doen.
Maar zelfs dan ligt de focus vooral op de relatie tussen Dunk en Egg, en de solidariteit die ze vinden met de mensen met wie ze elkaar zijn tegengekomen. Dat is Een ridder van de zeven koninkrijken Kortom: goede mensen die elkaar zo goed mogelijk proberen te helpen. Het is een welkome overstap in HBO’s Spel der Tronen line-up en het bewijs dat de wereld van Westeros meer kan zijn dan alleen een meedogenloze kooiwedstrijd tussen strijdende families. Maar meer nog: het is een balsem voor de ziel.
