Sinds 2022 maakt de in Brooklyn wonende filmmaker en animator Bree O’Donnell korte clips van Mary, een tienerheks uit het fictieve stadje Portsmith. Met een steeds groter wordende fanbase op Bree’s Instagram- en TikTok-kanalen, vertelt Bree ons dat Mary’s inspiratie dicht bij huis ligt. “Ze is geïnspireerd door alle meisjes met wie ik omging in de buitenwijken, meisjes die machtig waren, meisjes die droomden, meisjes met wie ik wilde zijn”, vertelt Bree.
Bree, vaak verlicht in diep paars en groen, combineert een fantastisch, op sciencefiction geïnspireerd kleurenpalet met een mysterieus visueel verhaal, waarin Mary – net als de gemiddelde tiener – nogal peinzend kijkt terwijl ze zich een weg baant over verschillende plekken in haar fictieve geboorteplaats. Deze fragmenten zijn gemaakt in korte vorm, zonder bijschriften en zonder dialoog die zelfs maar een stukje informatie bieden. Ze zorgen ervoor dat het publiek meer wil weten over Mary’s kennis. Eén bepaalde TikTok (nu bijna een miljoen likes) valt op voor Bree. Op het luchtige triphopnummer van Poison Girl Friends uit 1992 Bijna nooit glimlachen (zonder jou)toont het Mary die door een droomlandschap raast – een zalige wind die door haar glinsterende haar stroomt.
Vaak wordt de aandacht getrokken door Mary’s haar, vooral omdat zwart haar al heel lang een onderwerp is waar men mee worstelt en vaak achterloopt op de vooruitgang op het gebied van computergraphics. Bij de uitbeelding van zwarte karakters blijven formules om texturen weer te geven vaak vast aan cultureel goedgekeurde stijlen zoals de Killmonger-locs. Bree draagt bij aan de groeiende verscheidenheid aan stijlen in de 3D-ruimte. Ze zegt: “Net als Mary’s persoonlijke stijl, verlegt deze specifieke animatie echt de grenzen van onze praktijk en animatie-esthetiek.” Met zo’n enorme fanbase is het duidelijk dat er behoefte is aan afbeeldingen van Zwarte verlangens vooral in het tijdperk van De zomer werd ik behoorlijk oprecht.
Bree’s werk is ook een hulpmiddel om haar eigen innerlijke wereld te ontrafelen. “Met Mary worstelen het publiek en ik allebei met verlangen en verlangen, die pijlers zijn geweest van mijn transvrouwelijke ervaring.” Oprechtheid is terug, zoals blijkt uit Mary’s steeds groter wordende kennis. Momenteel werkt Bree aan een korte film die dieper ingaat op Mary’s verhaal als de heks van Portsmith.
