Hoe demonstranten tevreden werden voor de politie

In 2025 protesteren De politie in de grote Amerikaanse steden kreeg steeds meer het karakter van een spektakel: overweldigende inzet, theatrale enscenering en agressieve crowd-control-tactieken die de nadruk legden op signaalmacht over het handhaven van de openbare veiligheid. Dit was geen eenmalige aflevering; het volgde op de inzet van federale troepen in meerdere door de Democraten geleide steden, wat aanleiding gaf tot rechtszaken en rechtszaken die lokale leiders, terecht, omschreven als gemilitariseerde intimidatie.

Los Angeles leverde een vroeg sjabloon. Na protesten In juni uitbrak als gevolg van een toename van agressieve immigratie- en douanehandhavingsinvallen, beval president Donald Trump grofweg 4.000 gefederaliseerde troepen van de Nationale Garde de stad in te gaan en activeerde hij ongeveer 700 Amerikaanse mariniers. Tegelijkertijd gaf hij – online en via traditionele media – blijk van de bereidheid om nog verder te escaleren door een beroep te doen op de Opstandwet. Troepen stonden schouder aan schouder met lange kanonnen en oproerschilden, terwijl rookbussen en munitie voor crowdcontrol de snelwegen en straten van de stad bedekten, een houding die in naam werd opgevat als de-escalatie en voor de bescherming van federaal eigendom, maar gekalibreerd om confrontatie uit te lokken.

Binnen het Pentagon haastten functionarissen zich om richtlijnen voor binnenlands geweldgebruik op te stellen voor mariniers die tijdelijke burgerdetentie overwogen – een ongewoon expliciete toegang tot een juridisch grijs gebied, gecombineerd met een zeer zichtbaar vertoon van geweld.

In augustus schakelde de federale regering over van episodische inzet naar directe controle: Trump plaatste de politie van Washington DC onder federaal gezag en zette ongeveer 800 troepen van de Nationale Garde in, waarbij gebruik werd gemaakt van de unieke juridische kwetsbaarheid van het district. De Washington Post beschreven de stad als ‘laboratorium voor een gemilitariseerde aanpak’.

De retoriek van de regering was niet subtiel: Trump bestempelde het harde optreden als een imagoproject, noemde Washington een ‘woestenij die de wereld kan zien’ en onderschreef angst openlijk als een politietactiek, waarbij hij agenten aanspoorde ‘ze kapot te slaan’. Stadsleiders wierpen tegen dat de veronderstelde noodsituatie een verzinsel was en merkten op dat de misdaad in de hoofdstad al tientallen jaren laag was. In stad na stad werd ‘het herstellen van de orde’ een flauw eufemisme voor preventief machtsvertoon, bedoeld om afwijkende meningen af ​​te schrikken voordat deze de straat bereikten.

In heel Chicagoland werd protestbeheersing openlijk gechoreografeerd. Toen ‘Operatie Midway Blitz’ in september heviger werd, richtten functionarissen barricades en ‘protestzones’ op rond de Broadview ICE-faciliteit. Volgens video’s en getuigenverklaringen vuurden de staatspolitie in oproeruitrusting de perimeters af, terwijl federale agenten herhaaldelijk traangas en andere projectielen op de menigte afvuurden. Het meest brutale moment kwam toen Kristi Noem, minister van Binnenlandse Veiligheid, op het dak van de faciliteit verscheen naast gewapende agenten en een cameraploeg, opgesteld in de buurt van een sluipschutterpost, terwijl beneden de arrestaties plaatsvonden.

Dit was performatief politiewerk in de meest gedestilleerde vorm: de openbare veiligheid gereduceerd tot een spektakel, waarbij vaag gedefinieerde stedelijke dreigingen werden opgeworpen als gevaar dat werd geneutraliseerd. De absurditeit van de vertoningen maakte routine mogelijk wanordelijk gedrag gezien worden als volksheldenmomenten.

Deze performatieve wending kwam niet uit het niets voort. Het verving een stiller, minder theatraal – maar nog steeds controlerend – model dat decennialang de Amerikaanse protestpolitie had gedomineerd. Politiewetenschappers noemen het zo strategische onbekwaamheid: een praktijk waarbij de omstandigheden zo worden gevormd dat protesten überhaupt niet effectief kunnen worden.