‘Avatar: Vuur en As,’ ‘Staat dit ding aan?’ en ‘De stem van Hind Rajab’: NPR

Drie nieuwe uren aan adembenemende Pandoran-avonturen zijn deze week in de bioscoop te zien, plus een man die het uiteenvallen van zijn huwelijk omzet in stand-upcomedy (gebaseerd op een waargebeurd verhaal). En er is een aangrijpend verhaal over familieangst in Gaza, verteld via echte telefoonopnamen van een vijfjarig meisje dat om hulp roept.

Die films sluiten zich aan Zootopia 2, Slecht: voorgoed, Hamneten meer in cineplexen. Hier is onze filmoverzicht van vorige weeken de week ervoor.

Avatar: Vuur en As

Vrijdag in de bioscoop

Het is alweer 16 jaar geleden Avatar liet het publiek kennismaken met de in het bos wonende Na’vi van Pandora, drie sinds we hun broeders aan de kust ontmoetten Avatar: De weg van het water. Nu is het tijd om de berg Na’vi te ontmoeten, bekend als ‘ash-mensen’. Hun stam is gedecimeerd door vulkaanuitbarstingen, een catastrofe waar hun godin Eywa niets aan heeft gedaan. De Ash-mensen zijn benadeeld, agressief en, in tegenstelling tot de stammen in de laaggelegen gebieden van Pandora, bereid om technologie te omarmen. Dat geeft een oude menselijke vijand – Miles Quaritch (Stephen Lang) – een voorsprong. Die 13 jaar durende kloof tussen de eerste film die de wereld bouwt en de tweede film die de oceaan loodst, ​​zorgde ervoor dat de filmtovenarij vooruitgang boekte, zodat het publiek met nieuwe grote ogen naar het gigantische avontuur van James Cameron keek in 2022. Maar terwijl het tweede deel nog steeds in mijn geheugen rondscharrelde, begon mijn gevoel van verwondering af te dwalen tijdens de drie en een kwartier van deze film. De onmiskenbaar oogverblindende actie is non-stop, maar wordt ook vreselijk repetitief.

Staat dit ding aan?

Vrijdag in beperkte bioscopen

Alex (Will Arnett) lijkt niet verrast door de nuchtere beoordeling van zijn vrouw van hun huwelijk – ‘zo moeten we het noemen, toch?’ – terwijl ze op een avond hun tanden poetsen. Maar hij is het nog steeds aan het verwerken als hij, om de dekking van $ 15 van een comedyclub te vermijden, zich aanmeldt voor vijf minuten op het podium. Hoewel hij deze eerste keer nauwelijks een rel is, klikt er iets als hij praat over zijn aanstaande scheiding, en hij besluit terug te komen voor meer. Zijn vrouw Tess (Laura Dern) is ook aan het stretchen, terwijl ze overweegt terug te keren naar het damesvolleybal, dit keer als coach.

Gebaseerd op de echte ervaring van de Britse komiek John Bishop, bevat Bradley Coopers warm observerende film een ​​verscheidenheid aan uitdagingen in het midden van het leven: de pogingen van het stel om de veelal goedbedoelde inmenging van vrienden te neutraliseren (Cooper steelt een paar scènes als een onhandige, egocentrische acteurvriend), hun behoefte om hun 10-jarige zoons gerust te stellen, hun voorzichtige pogingen om een ​​nieuwe relatie op te bouwen. Cooper was misschien niet van plan een trilogie van films over huwelijk en optreden te maken, maar zijn eerste drie regie-inspanningen – Een ster is geboren met Lady Gaga, Meester over Leonard Bernstein, en dit ingetogen, oprechte drama – zijn dat in feite ook.

De stem van Hind Rajab

Nu in een beperkt aantal theaters, in januari landelijk uitgebreid

De titel zegt het helaas al. Kaouther Ben Hania’s aangrijpende drama op één locatie speelt zich af in een callcenter van de Rode Halve Maan op de Westelijke Jordaanoever, waar telefonisten oproepen beantwoorden van mensen die kilometers ver weg in Gaza zitten en hulp nodig hebben. Terwijl hij steen/papier/schaar speelt met een collega, krijgt Omar (Motaz Malhees) een telefoontje van een man in Duitsland, in paniek omdat hij zijn familieleden niet kan bereiken die in Gaza reden en nu, volgens GPS-tracking, in een benzinestation lijken te zijn. Omar belt naar het mobiele nummer dat hij heeft gekregen en ontdekt dat Hind, een doodsbange vijfjarige, vastzit in de auto met de lichamen van haar familie, omringd door tanks en voortdurende bombardementen en beschietingen.

De volgende uren worden besteed aan het proberen toestemming te krijgen van het Israëlische leger om haar te bereiken met een ambulance die acht minuten verderop is. De kracht van de film komt voort uit een simpel feit: Hinds stem is echt – opgenomen op 29 januari 2024, toen ze vastzat in de auto. De acteurs op het scherm reageren in realtime met de opnames van die aangrijpende dag, en het effect is tegelijk pijnlijk direct en diepgaand.