Deze soort kan een diameter van 30 centimeter bereiken en leeft tussen de 1.600 en 4.000 meter diep. De biologie ervan verbijstert specialisten omdat het niet helemaal voldoet aan de regels die anemonen en koralen definiëren. Sinds de ontdekking ervan hebben wetenschappers moeite gehad om het te classificeren, en de evolutionaire oorsprong ervan blijft onzeker.
Voordat de studieer was niets dat de gouden bol met de gigantische anemoon verbond. Het rapport geeft aan dat bij een eerste onderzoek spirocyten zijn aangetroffen: ultragespecialiseerde cellen die alleen neteldieren (de groep dieren bestaande uit anemonen, koralen en kwallen) hebben. Deze bevinding sloot de mogelijkheid uit dat het een ei of een biofilm was, zoals aanvankelijk werd gedacht.
Het team heeft vervolgens het DNA van het materiaal gesequenced om naar overeenkomsten in databases te zoeken. De volledige mitochondriale genomen vertoonden een overeenkomst van 99,9 procent Relicanthus daphneae. Het bewijsmateriaal wees erop dat de bol deel uitmaakte van een zeldzame en slecht gedocumenteerde anemoon. De overblijfselen kwamen echter niet overeen met bekende structuren van deze soort of andere anemonen.
Om het raadsel op te lossen, bezochten de onderzoekers een exemplaar dat jaren eerder was verzameld en bestudeerden het opnieuw. Ze vonden fragmenten van een meerlaagse, gouden cuticula die de anemoon rond zijn basis had geproduceerd. Vervolgens keken ze naar levende exemplaren en ontdekten dat, terwijl het langs de bodem beweegt, R. daphneae laat deze cuticula achter, die op de rotsen blijft totdat deze uiteenvalt of wordt begraven.
