‘Spider-Noir’-recensie: Nicolas Cage regeert in een Spider-Man-verhaal zoals je nog nooit eerder hebt gezien

Wat is zwart en wit en overal leuk? Spin-zwarteen nieuwe superheldenserie onder leiding van Nicolas Cage.

De show heeft zijn wortels in 2018 Spider-Man: In het Spider-Verswaarin Cage de Spider-Man-variant uitte die bekend staat als Spider-Man Noir. Verschijnend in zwart-wit en altijd vergezeld van een naar regen geurende wind, slaagde Spider-Man Noir erin scènes te stelen in een film die al overliep van goedheid. Een groot deel daarvan komt neer op de casting van Cage, die zich met hart en ziel inzet voor de overdreven slangachtige dialoog van Spider-Man Noir. (“Ga je vechten of stoot je gewoon tegen je tandvlees, jij hardgekookte schildpad-slapper?”) Dat Cage’s werk is veel memed voegt een extra laag hilariteit toe aan de rol, een knipoog naar het publiek die de film inderdaad kreeg de Nicolas Cage gaat ouderwetse filmdetectives kanaliseren.

Hoezeer hij ook een scene stealer is, Spider-Man Noir is alleen op het scherm te zien ongeveer vijf en een halve minuut In het Spider-Vers. Met Spin-zwartmag Cage deze Spider-Man-variant naar nieuwe hoogten tillen in een technisch oogverblindende spannende rit. Natuurlijk, het is bekend: het is een Spider-Man-verhaal, en we hebben er veel gezien! – Maar Spin-zwart slaagt erin een nieuw leven in te blazen met zijn liefdevolle omhelzing van film noir.

Wat is Spin-zwart over?

De superheld waarin we elkaar ontmoeten Spin-zwart is niet dezelfde van In het Spider-Vers. Cage speelt Ben Reilly, een ongelukkige privédetective die ooit de enige held van New York City was, de Spider.

Zoals het Spider-Vers films, Spin-zwart weet dat we genoeg verhalen over de oorsprong van Spider-Man hebben gezien om honderden stripboeken te vullen, dus het beweegt wijselijk door de beats die we kennen. In de eerste van de vele stijlvolle flair van de show worden scènes uit Ben’s leven over de ramen van een wolkenkrabber in New York City heen gelegd die hij heeft beklommen, zodat we op de hoogte blijven van alles wat met Spider te maken heeft. Dat houdt in dat hij de liefde van zijn leven, Ruby, ontmoet en vervolgens verliest. Na haar dood hing Ben zijn masker en veiligheidsbril voorgoed op.

Het feit dat Ben de Spin met pensioen heeft, betekent echter niet dat hij niet vast komt te zitten in gevaarlijke netwerken die door anderen zijn gemaakt. En Spin-zwart presenteert inderdaad een fascinerend web, waarin misdaadheer Silvermane (Brendan Gleeson), loungezanger Cat Hardy (Li Jun Li) en een schurkengalerij van superkrachtige mannen betrokken zijn, waaronder bekende Spider-Man-schurken zoals Flint Marko (Jack Huston), alias Sandman, en Lonnie Lincoln (Abraham Popoola), alias Tombstone.

Spin-zwart is een prachtige liefdesbrief aan film noir.

Li Jun Li in “Spider-Noir.”
Krediet: Prime

De manier waarop deze draden samenkomen is niet noodzakelijkerwijs baanbrekend. Het is duidelijk dat Ben het masker zal opzetten en verlossing zal zoeken, zelfs als hij denkt dat het het niet waard is. En uiteraard heeft de oorsprong van deze superkrachtige schurken banden met Ben’s eigen genetische mutatie. Maar de zorgvuldig afgestemde stijl van de show zorgt ervoor dat elk bekend plotpunt aanvoelt als een nieuwe ontdekking.

Recente superheldenshows hebben geprobeerd zichzelf te onderscheiden door zich te verdiepen in genres die verder gaan dan alleen ‘superhelden’. Zo krijg je gangsterdrama’s De pinguïnof een legale komedie zoals She-Hulk: Advocaat. Maar sindsdien niet meer WandaVisie heeft een show die zich zo grondig heeft ondergedompeld in een ander genre. In tegenstelling tot WandaVisie, Spin-zwart houdt overal vast aan zijn genre-attributen, en die standvastigheid verheft het boven het genre-gedoe van elke andere superheldenshow.

De beelden staan ​​hier centraal, te beginnen met de unieke presentatie van de show. Prime Video biedt kijkers de keuze om zowel in zwart-wit als in kleur te kijken. Hoewel ik aanbeveel om de kleurenversie minstens één keer te bekijken om alle details van de kostuums en decorstukken van de show in je op te nemen, is zwart en wit zeker de beste keuze hier. Spin-zwart gedijt in het contrast tussen licht en donker en werpt gedurfde, inktzwarte schaduwen over de straten van de stad als een duidelijk eerbetoon aan het film noir-genre dat het inspireerde. In een wereld waar zoveel tv-programma’s onderbelicht of visueel vlak zijn, is het een genot om te zien dat een serie optimaal gebruik maakt van verlichting als een belangrijke manier om sfeer en sfeer op te bouwen.

Elders, Spin-zwart heeft een bal met stilistische kenmerken van het film noir-genre, van Nederlandse invalshoeken tot een stemmige partituur, met dank aan Kris Bowers en Michael Dean Parsons. Denk niet aan Spin-zwart omdat het echter meer gericht is op stijl dan op inhoud. Het is meer stijl als inhoud, aangezien de serie zich serieus bezighoudt met de thematische stijlfiguren van film noir. Ben is een klassieke, wereldvermoeide antiheld, terwijl Li’s enigmatische Cat volledig in het femme fatale-archetype valt, van crooner tot double-crosser met een gleufhoed.

Voor wie Nicolas Cage bedoeld was Spin-zwart.

Nicolas Cage in ‘Spider Noir’.
Krediet: Aaron Epstein / Prime

Film noir – en films uit de jaren dertig in het algemeen – zijn daarbij van cruciaal belang Spin-zwart omdat ze ook belangrijk zijn voor Ben. Zoals hij aan Cat onthult, werd hij in de nasleep van zijn mutatie overmand door spinachtige instincten. Hij moest naar de film om van de acteurs opnieuw te leren mens te zijn.

Dat geeft Cage de vrije hand om de hoofdrolspelers van film noir te kanaliseren, en hij doet het met verve. In Ben’s scènes met zijn naaste vertrouwelingen, zoals zijn secretaresse Janet (Karen Rodriguez) of zijn verslaggevervriend Robbie (Lamorne Morris), gedraagt ​​hij zich natuurlijker, met een vleugje chagrijnig. Maar als hij eenmaal in het veld is, belt hij de hardgekookte detective op naar een stevige 11. Hij slingert grapjes alsof het een web is, afwisselend charmant en somberend om zich een weg uit de gevarenzone te banen.

Ben’s trucjes omvatten ook het vermommen van zichzelf. Hij doet zich voor als een loodgieter tot een dokter in zijn pogingen om zijn zaak op te lossen, en Cage omarmt in elke rol een nieuwe, bizarre persoonlijkheid. Kijkers komen misschien in de verleiding om deze momenten toe te voegen aan hun compilaties in ‘Nicolas Cage die zijn rotzooi verliest’-stijl, maar deze momenten zijn niet alleen extra leuk, maar blijven ook gemotiveerd door de behoeften van de show. Doet het zelden Spin-zwart laat een kooi los uitvallen omwille van de memes. (Hoewel de show de meme-iness een beetje uitspeelt, zoals wanneer Morris een verrassend solide Cage-indruk loslaat in de perfecte context.)

Cage’s toewijding aan een rol die zo vreemd is als ‘film noir-detective Spider-Man’ komt vooral naar voren wanneer Ben bezwijkt voor zijn spinneninstinct. Zijn lichamelijkheid is zowel fascinerend als bizar, of hij zich nu op vreemde manieren kronkelt of gewoon trillend op zijn bed ligt. Terwijl zijn stem inspeelt In het Spider-Vers Het is verrukkelijk, het zijn momenten als deze, waarop je Cage de griezelige fysieke ervaring van Ben ziet belichamen, waardoor ik echt begreep waarom deze show bestaat.

Tussen de prestaties van Cage en de onderscheidende styling, Spin-zwart bewijst dat er nog steeds manieren zijn om superheldenshows op te frissen. De sleutel is gewoon toewijding.

Alle afleveringen van Spin-zwart première op 27 mei op Prime Video.