Door Chris Sawin
| Gepubliceerd
Star Wars: The Mandalorian en Grogu is de eerste Star Wars-film in negen jaar die in de bioscoop wordt uitgebracht, en de eerste die gebaseerd is op een Disney+-eigendom. Terwijl de film niet zo in elkaar geslagen of gehaast aanvoelt als Moana 2die oorspronkelijk ook bedoeld was als televisieserie, De Mandalorian en Grogu slaagt er niet in om de film met een groot budget anders te laten voelen dan welk seizoen dan ook De Mandaloriaan.
De film werd aanvankelijk voorgesteld als De Mandaloriaan’s vierde seizoen. In plaats daarvan besloot co-schrijver en regisseur Jon Favreau er een theatrale film van te maken. Vindt plaats tussen de gebeurtenissen van Star Wars: Episode VI – Terugkeer van de Jedi en vóór de vervolgtrilogie is Din Djarin/The Mandalorian (Pedro Pascal) nu op premiejacht voor The New Republic. Zijn band met Grogu is nog sterker geworden, en zijn kleine leerling wordt steeds machtiger.
Deze recensie bevat verhaallijnspoilers. Als dat soort dingen u stoort, lees het dan op eigen risico.
Te veilig om echt hard te worden getroffen
Antwoorden op kolonel Ward (Sigourney Wever), is The New Republic op zoek naar de verblijfplaats van Commander Coin, over wie ze behalve zijn naam heel weinig informatie hebben. De Mandalorian wordt gedwongen om met de Hutt Twins samen te werken aan een reddingsmissie voor Rotta the Hutt (Jeremy Allen White), de zoon van Jabba the Hutt, van de planeet Shakari om informatie over Coin te verkrijgen.
Het verhaal is op zijn best flauw, wat triest is omdat schrijvers Favreau, Dave Filonien Noah Kloor zijn in staat iets te creëren dat niet zo veilig voelt. Het belangrijkste plot is in wezen dat The Mandalorian zacht is geworden vanwege zijn band met Grogu. Hij heeft besloten een goede kerel te zijn en werkt voor The New Republic.
In de film stuitert hij eigenlijk van de ene premiejachtbaan naar de andere, totdat hij de baan bij Rotta the Hutt krijgt. Hij kent de reputatie van de Hutts en weet dat niemand hen ongehoorzaam mag zijn, maar hij doet precies dat, en alles wat er daarna gebeurt, komt doordat hij de eerste taak niet kon voltooien zoals hem werd gevraagd.
Het meeste hiervan komt van zijn ontmoeting met Rotta the Hutt. Rotta verwacht het ergste en is ondanks zijn imposante lichaamsbouw nogal aardig. Hij is aardig tegen Grogu, en hij lijkt in niets op Jabba. De Mandalorian neemt een empathische beslissing over een zakelijke beslissing en betaalt de prijs.
Tussen dit alles door benadrukt de film hoe roekeloos The Mandalorian is op missies. Bij minstens drie verschillende gelegenheden noemt Din Djarin zelf of kolonel Ward zijn acties “rommelig” en impliceert dat alles de fan heeft geraakt, maar dat het hoofddoel tenminste is bereikt. Het is een concept dat is ontleend aan de Lethal Weapon- of Dirty Harry-films.
Klonken en bonken
De film heeft twee grote stuntcoördinatoren: JJ Dashnaw (De gelijkmaker 2, De Matrix-opstandingen) en Mandy Kowalski (Captain America: de wintersoldaat, Wondervrouw). De credits tussen Dashnaw en Kowalski impliceren dat de twee niet alleen weten hoe ze een vermakelijke actiescène in elkaar moeten zetten, maar ook een beetje variatie kunnen aanbrengen in de loop van een paar uur.
Afgezien van het openingsgevecht en het gevecht van The Mandalorian met Embo, wordt de actie in de film vrij snel overbodig en saai. Het grootste deel van de actie bestaat uit veel geklonk en gebonk, geaccentueerd door de kenmerkende plasma-explosies van een blasterpistool of geweer. Spoel af en herhaal, en meng het dan door iemand van een klif te gooien, en dat is de omvang van de actiechoreografie hier.
Er zijn voor de goede orde een paar achtervolgingen toegevoegd, en een paar andere personages om te proberen de zaken interessant te maken. Garazeb “Zeb” Orrelios (Steve Blum) van Star Wars-rebellen duikt op en stuitert tijdens gevechten tegen de plafonds en muren, vergelijkbaar met Beast uit The X-Men, maar geen enkele actie voelt gedenkwaardig of uniek aan.
Grogu en de Anzellan, Babu Frik, hebben zulke rare bewegingen in de film. Jon Favreau heeft verklaard dat hij poppenspel en stop-motion erin heeft verwerkt De Mandalorian en Grogumaar deze kleine jongens zien eruit alsof ze het grootste deel van de tijd op snaren rondhuppelen, alsof ze auditie doen voor een Team Amerika: Wereldpolitie vervolg.
Er zijn twee gigantische droids in het hol van The Twins die tot leven worden gebracht door middel van stop-motionanimatie. Wat het segment nog cooler maakt, is dat het waarschijnlijk is gedaan door Tippett Studio (Eten goedhet origineel RoboCop films). Deze gigantische droids stralen gigantische Iron Man-vibes uit, vooral de creatie van Mark I in de grot, wat niet zo heel veel is sinds Favreau die film ook regisseerde.
Niet de triomfantelijke terugkeer die Star Wars zo hard nodig heeft
Het probleem met deze film is dat hij verwijst naar ideeën voor potentieel Star Wars films die meteen veelbelovender zijn dan dit. Shakari heeft dit futuristische nachtleven in de regen-esthetiek, niet anders dan Blade Runnerwaardoor je meteen verlangt naar een gruizige Star Wars noir-film, of een moderne western die in ieder geval enigszins op Eenzame Wolf en Welp.
Rotta’s chemie met zowel The Mandalorian als Grogu zorgt ervoor dat het lijkt alsof hij een waardige toevoeging is aan hun avonturen. Omdat Grogu niet praat en Rotta eigenlijk alleen maar gespierd is, kan de dynamiek tussen de drie in andere avonturen heel spannend en vermakelijk zijn. Hoewel de film die we ontvingen hier tot op zekere hoogte op inspeelt, is het een verwaterde versie die erg aanvoelt Wonder; we zullen Rotta later zien, maar alleen in een kleinere rol of als onderdeel van een ander project over enkele jaren.
Embo is het coolste personage uit de film. Oorspronkelijk geïntroduceerd in Star Wars: De KloonoorlogenEmbo is een Kyuzo-premiejager en heeft een anooba genaamd Marrok die assisteert bij zijn jacht. Hij wordt door de Twins ingehuurd om The Mandalorian binnen te halen nadat de Rotta-reddingsmissie een andere route heeft gevolgd. Het probleem is dat Embo cool is, maar hij doet niet echt veel. Hij krijgt uiteindelijk een volledig gevecht met The Mandalorian en is technisch gezien een hoogtepunt van de film, maar hij is nog steeds vergeetbaar. Het voelt alsof hij een sterk achtergrondpersonage is, geliefd is bij fans, maar nog steeds bezig is om relevant te worden.
Star Wars: The Mandalorian en Grogu is niet de triomfantelijke terugkeer naar het grote scherm waar de franchise naar op zoek was. Het is kijkbaar, maar het is ongelooflijk eentonig, er gebeurt niets wezenlijk belangrijks en het voelt als een bijzaak, zelfs in vergelijking met de televisieserie waarop het is gebaseerd.
DE MANDALORIAAN EN GROGU SCORE
Star Wars: The Mandalorian en Grogu dringt op 22 mei zijn weg naar de theaters.
