Kunt u ons meer vertellen over hoe het proces verliep vanaf de eerste gesprekken tot het eindproduct?
Yoon Ahn: Het proces begon eigenlijk vanuit gesprek en vertrouwen. Vanaf het begin gaf AP mij de ruimte om als ontwerper te denken, en niet alleen als medewerker die een oppervlaktebehandeling op een bestaand stuk aanbrengt. De eerste gesprekken gingen over emotie, proportie en wat voor object dit zou moeten worden. Ik wilde dat het krachtig maar intiem technisch zou aanvoelen, maar toch heel menselijk. Van daaruit gingen we dieper in op vorm, materiaal, kleur, afwerking en hoe elk detail om de pols zou leven. Omdat het een complicatie was, kon niets terloops worden behandeld. Elke ontwerpbeslissing moest de techniek, de beweging en het erfgoed van de Royal Oak Concept respecteren, terwijl ik er toch mijn eigen taal in moest brengen. Het was een heel geduldig proces, veel heen en weer, veel leren, veel kleine beslissingen die de meeste mensen misschien nooit opmerken, maar die het gevoel van het laatste stuk volledig veranderen. Dat maakte het zo speciaal.
Voor mij voelt het eindproduct als drie jaar vertrouwen, obsessie en stille dromen die werkelijkheid worden. Het ging niet alleen om het maken van een horloge – het ging om het creëren van iets dat zowel de erfenis van AP als mijn eigen ontwerpwereld in één object kon dragen.
Hoe verhoudt uw werk op het gebied van het ontwerpen van herensieraden bij Dior zich tot het werk in deze samenwerking?
VAN: Het zijn totaal verschillende ontwerpprocessen. Met de herensieraden van Dior ben ik bezig met mode. Het gaat om styling, houding, silhouet en hoe het stuk een look compleet maakt of een bepaalde energie van het seizoen uitdrukt. Sieraden kunnen instinctiever en directer zijn. Het leeft heel dicht bij het lichaam en bij de emotie van de collectie.
Horlogeontwerp is een ander universum. Vooral bij AP werk je met techniek, beweging, proporties, ergonomie, erfgoed en extreme technische precisie. Elke millimeter is belangrijk. Elke materiaalkeuze heeft een functioneel gevolg. Je kunt niet alleen van buiten naar binnen ontwerpen, je moet de architectuur van het horloge begrijpen.
Maar beide werelden informeren elkaar door middel van details. Mijn sieradenachtergrond maakt mij gevoelig voor hoe een object op het lichaam aanvoelt, hoe het licht opvangt, hoe het onderdeel wordt van iemands identiteit. Met AP bracht ik diezelfde gevoeligheid mee, maar paste ik die toe op een veel technischer en architectonischer object. De processen zijn dus heel verschillend, maar de bedoeling is hetzelfde: iets creëren waar mensen zich mee verbonden voelen, en niet alleen maar iets dat ze dragen.
Hoe heeft uw achtergrond in het ontwerpen van sieraden invloed gehad op deze onderneming in het maken van horloges? Zijn er bepaalde cross-overs opgetreden? Of was veel hiervan nieuw voor je?
VAN: Mijn achtergrond in sieraden heeft zeker de manier bepaald waarop ik het horloge benaderde, vooral in termen van proporties, details, materiaal en hoe een object op het lichaam aanvoelt.
Sieraden leren je heel goed na te denken over schaal. Een kleine verandering in volume, rand, glans, textuur of kleur kan de emotie van een stuk volledig veranderen. Die gevoeligheid werd in dit project overgenomen. Ik dacht erover na hoe het horloge licht opvangt, hoe het om de pols zit, hoe het bijna aanvoelt als een sculpturaal object in plaats van alleen maar als een technisch instrument.
Er zijn cross-overs in de manier waarop zowel sieraden als horloges persoonlijke objecten worden. Ze wonen bij jou. Ze dragen herinnering, identiteit en emotie met zich mee. Dus dat deel kwam mij bekend voor. Maar tegelijkertijd was veel uurwerken compleet nieuw. Met een complicatiestuk ontwerp je niet alleen de vorm, je werkt rond beweging, techniek, constructie, precisie en erfgoed. Er zijn veel regels die je moet respecteren. Elke millimeter is belangrijk.
Voor mij was dit project dus een mooi ontmoetingspunt: ik bracht mijn sieradeninstinct mee, maar ik moest de taal van het horlogemaken leren. Die uitdaging maakte het proces nog betekenisvoller.
Ambush is door jou en Verbal samen opgezet, en dit horloge is bedoeld om zowel de jouwe als de persoonlijke reis van Verbal te weerspiegelen. Kunt u hierover iets zeggen en hoe het uurwerk zowel uw reis als de taal van Ambush weerspiegelt?
VAN: Er is absoluut een esthetische connectie met Ambush in het stuk in de manier waarop we denken over contrast, proporties, materiaal en objecten die zowel futuristisch als persoonlijk aanvoelen.
Maar we benaderden deze samenwerking minder als Ambush als een merk dat met AP samenwerkt, en meer als Verbal en ik als horlogeverzamelaars. Dat onderscheid was voor ons belangrijk. We houden allebei echt van horloges, dus het proces kwam voort uit respect voor het ambacht, de geschiedenis, het uurwerk en de emotionele waarde die een horloge in de loop van de tijd kan dragen. In die zin weerspiegelt het uurwerk onze persoonlijke reis op een subtielere manier. Het gaat er niet om Ambush luid op de oppervlakte te zetten. Het gaat over ons gedeelde oog, onze smaak, onze liefde voor detail en de manier waarop we ons altijd hebben bewogen tussen cultuur, muziek, mode, design en verzamelen. Dus hoewel de ontwerptaal op natuurlijke wijze aansluit bij onze esthetiek, was de geest van het project veel persoonlijker. Het was een samenwerking tussen mensen die van horloges houden, en niet alleen een merk-tot-merk-project.
