Basisschool is gevuld met zoveel monumentale momenten die ouders proberen vast te leggen. Er staan de kinderen bij de ballonnen voor de school op de eerste dag, het vakantieconcert, Velddagof honderd andere schoolactiviteiten waar we graag aan meedoen.
Voor mij vonden de beste en meest betekenisvolle momenten plaats tijdens de lunch.
Nu is mijn jongste kind klaar het schooljaar afmaken en haar tijd op de basisschool, besef ik dat deze speciale momenten die we samen tijdens de lunch hadden, voor mij in de achteruitkijkspiegel staan. Mijn hart doet pijn.
De lunches zijn eenvoudig op te zetten
Elk jaar, als ik via de schoolnieuwsbrief een herinnering per e-mail ontving over de lunches tussen ouders en leerlingen, begon ik de dagen te plannen – ongeveer twee keer per maand – waarop ik met elk van mijn kinderen kon lunchen.
De school maakt het vrij gemakkelijk om naar binnen te gaan voor een lunchafspraak. Het enige wat ik hoefde te doen was inchecken bij de receptie voordat de lunch begon, een afspraak maken bezoekersstickeren dan wachten tot het leerjaar van mijn kind de kantine binnenkomt. Zodra de kinderen arriveren, kan ik met mijn kind aan de gereserveerde tafels voor de ouders gaan zitten, of we kunnen naar buiten gaan, naar de tafels, banken of tuinstoelen.
De auteur zei dat ze het leuk vond om tijdens de lunch contact te maken met haar kinderen tijdens de weken dat ze bij hun vader waren, van wie ze gescheiden is. Met dank aan Isabella Jade.
De lunches betekenden veel voor mij
Lunchen met mijn kinderen was nooit zomaar een lunch. Als een pas gescheiden moederSamen lunchen betekende zoveel voor mij toen ik me aanpaste aan het verdelen van de tijd met mijn kinderen. Het was ondraaglijk om elke zondag afscheid van hen te moeten nemen. Voor mij betekende lunchen dat onze week uit elkaar wat extra glimlachen, lachen, inchecken, een praatje en een knuffel kon bevatten, allemaal in de tijdsbestek van een lunch van 36 minuten in de schoolkantine of in de groene omgeving buiten.
Mijn scheiding had mijn zenuwstelsel verwoest en mijn hart in stukken gebroken, dus het verrassen van mijn kinderen met hun favoriete maaltijd en een snelle groet was voor mij meer dan alleen sandwiches of kipnuggets bij elkaar hebben. Het was een troost, het was een verbinding, een kans om in hun ogen te kijken. Ik weet dat mijn kinderen ook uitkeken naar deze korte momenten samen.
Ik probeerde hun favoriete eten mee te nemen
Voordat mijn kinderen een telefoon kregen, verraste ik ze vaak tijdens de lunch, nam ik mee en bracht ik wat ze maar wilden eten. Voor mijn zoon, A Chick-fil-A-sandwich zonder augurken en friet, en Starbucks-traktaties. Dan was er het broodje gegrilde kaas waar mijn dochter dol op was, samen met Whataburger-kipmanden, Subway-sandwiches, Raising Cane’s kippenvingers met extra sauzen en toast. Toen ze eenmaal een telefoon hadden, sms’te ik ze dat ik de volgende dag zou komen lunchen en vroeg ik welke maaltijd ze wilden dat ik meebracht.
De auteur poseert voor een selfie op een zonnige dag met haar dochter. Met dank aan Isabella Jade.
Tijdens onze lunches praatten we over wat ons te wachten stond: een toets, een schoolactiviteit, een voetbal- of volleybalwedstrijd dat weekend. Tussen de happen van een salade of kipwrap door luisterde ik naar hun lange verhalen over pauze, specials en hun leven. Ik kon een idee krijgen van hun emoties en hoe ze zich voelden. Soms nam ik Uno mee, een zacht speeltje of een stift, en een kleurblok. Het was een tijd om te ontspannen, achterover te leunen en gewoon te chillen met mijn kinderen, die ik zo erg miste.
Het was niet gemakkelijk, maar ik gaf prioriteit aan deze lunches
Het lunchen vergde enige coördinatie om alles correct te timen, mijn werkprojecten te verlaten, het eten op te halen en op tijd op school te zijn.
Omdat mijn kinderen een paar klassen van elkaar verschillen, zou ik om beurten op verschillende dagen werken of, als ik wat extra tijd had, ze allebei op dezelfde dag voor de lunch zien.
Als mijn kinderen werden ouderIk dacht dat ze zich misschien zouden schamen als ze tijdens de lunch bij hun moeder zouden zitten terwijl hun klasgenoten toekeken, maar onze lunches gingen door tot in de vijfde klas.
Mijn dochter gaat volgend jaar naar de middelbare school, dus deze fase loopt ten einde. Het was maar een lunch, maar het was een manier om te zeggen dat ik van je hou en dat ik er altijd ben – en dat ga ik echt missen.
