Kevin O’Leary is een geweldige slechterik.
De beroemde investeerder heeft tientallen jaren besteed aan het aanscherpen van zijn imago als de minst sympathieke rijke man in ‘Shark Tank’, waarbij hij genoot van wat hij brutale eerlijkheid noemt. Vorig jaar ging het over die persoonlijkheid in “Marty Supreme“, gemarkeerd door een scène waarin hij slaat Timothée Chalamet met een pingpongpeddel.
Het is dus niet verrassend dat hij zojuist naar voren is gekomen als het hatelijke gezicht van de AI-datacenter-reactieterwijl hij een enorme ontwikkeling in Utah promoot.
Verhalen over verzet tegen het door O’Leary gesteunde, 40.000 hectare grote gebied Stratos-project hebben geraakt nationaal stopcontacten En sociale media in de afgelopen maand. Tucker Carlsondie een hot button kent als hij er een ziet, had O’Leary vorige week in zijn show en zette hem neer als een echte Meneer Monopolie erop uit om de belastingbetalers in Utah uit te buiten.
Nu beweert O’Leary dat mensen die zijn project niet leuk vinden, professionele demonstranten zijn, gefinancierd via schimmige boeman.
Maar de details over het project van O’Leary en de mensen die er een hekel aan hebben doen er niet toe: de oppositie tegen datacenters is een wijdverspreid, tweeledig fenomeen in de VS, zoals recentelijk is gebleken. Gallup opiniepeilingen blijkt.
De technocratische reactie op de reactie is om mensen die niet van datacenters houden te vertellen dat ze ongelijk hebben, en dat datacenters niet echt kostbaar zijn water of energie. (Zakelijke insider publiceerde een prijswinnende serie over deze claims en tegenvorderingen vorig jaar.)
Maar deze voelt alsof de omsluiting is verbroken. Datacenters zijn handige opslagplaatsen voor ieders angsten en zorgen over AI – niet alleen wat het wel of niet met onze omgeving zal doen, maar ook met wat het met onze omgeving zal doen. alleste beginnen met onze economische toekomst.
Nogmaals: die angst is volkomen redelijk. Omdat iedereen – te beginnen met de mensen die de grootste AI-bedrijven runnen – dat voorspelt AI zal enorme veranderingen op de arbeidsmarkt teweegbrengen.
Er wordt ons ook verteld dat dit allemaal onvermijdelijk is, en dat we er niet echt iets over te zeggen hebben. technologie kun je niet tegenhouden! – en dat het enige wat we kunnen doen is hopen dat we ons kunnen aanpassen. Dus terugdringen tegen een datacenterproject in jouw stad lijkt een redelijk redelijke proteststem. Misschien kan ik niet voorkomen dat AI mijn leven op zijn kop zet, maar ik kan het in ieder geval uit mijn achtertuin houden.
Dus wat als je een goedbedoelende AI-booster bent die denkt dat de reactie echt misplaatst is, en dat vechten tegen datacenters net zo dom is als vechten tegen snelwegen?
Analist Ben Thompson heeft een suggestie: Betaal de tegenreactie door de cheques voor mensen in datacentersteden te verlagen.
Als datacenters een hulpbron zijn voor onze AI-toekomst, begin dan mensen voor die hulpbron te betalen. Als dat datacenter verderop niet aan mijn buren zou worden verkocht op basis van amorfe belastingvoordelen die mijn lokale overheid wel of niet op de juiste manier zou besteden, maar elk jaar zou resulteren in een cheque in de brievenbus, vermoed ik dat je veel meer mensen aan boord zou kunnen krijgen!
Het nuchtere antwoord hierop is natuurlijk dat AI-datacenters dat wel zijn al Ze zouden de mensen moeten betalen in de steden waar ze zich bevinden. Ze zorgen voor banen op de korte termijn, en zijn bedoeld om allerlei economische activiteiten op de lange termijn te stimuleren.
Maar het is één ding om iemand te vertellen dat het onheilspellend uitziende gebouw verderop in de straat wat gaat opleveren elektriciens een hoop geld. Het is iets anders om iedereen een cheque te overhandigen. En als het de Kevin O’Learys en andere technocraten zijn die de cheque uitschrijven – geld uit hun zakken halen en in de jouwe stoppen – maakt dit de zorgwekkende toekomst van AI misschien makkelijker hanteerbaar, in de tegenwoordige tijd.
