CANNES, Frankrijk — Het is niet moeilijk om van de films van Na Hong-jin te houden; ze zijn net zo obsessief als de stijlvolle nauwkeurigheid waarmee ze zijn gemaakt. Zijn debuut uit 2008, ‘The Chaser’, vond nieuwe koorts in de seriemoordenaarthriller na Fincher. “The Wailing” voegde op de een of andere manier geesten, door demonen bezeten kinderen en inktzwarte kraaien toe aan de mix met een bijna krankzinnig gevoel van showmanschap.
Dat was 10 jaar geleden. Na, 51, zit nu aan de andere kant van een project dat hem al jaren in beslag neemt, een sciencefiction-actiefilm genaamd ‘Hope’ die arriveert met dure CGI, een paar A-sterren (Michael Fassbender en Oscar-winnaar Alicia Vikander) en franchise-ambities van James Cameron-formaat. Het zal Na’s met galgenhumor beladen merk ongetwijfeld mondialer maken, ook al tilt het hem uit de cult-niche die hem tot nu toe heeft gevoed.
Cannes is een onwaarschijnlijke plek om ‘Hope’ te lanceren. Dat zou kunnen worden gezien als een teken dat de toenemende acceptatie van blockbusters op het festival Hollywood niet nodig heeft. Na zit in de hoek van een lounge aan het water aan de Côte d’Azur op een glorieuze middag, de lucht is bijna abstract blauw. Verstrooid trekt hij aan zijn sikje. Vanavond is zijn wereldpremière.
Neon, de distributeur die momenteel zes jaar lang de Gouden Palm heeft gewonnen, zal ‘Hope’ ergens na de zomerperiode in Na’s geboorteland Zuid-Korea in Amerika uitbrengen. Het volgende gesprek is aangepast voor lengte en duidelijkheid. Het bevat ook aanzienlijke spoilers.
Een scène uit de film ‘Hope’, geregisseerd door Na Hong-jin.
(Neon)
Wanneer besefte je dat je een grote sci-fi buitenaardse monsterfilm in je had?
Het idee ontstond in 2017 in Seoul. Het uitgangspunt begon met iemand die naar het nieuws keek in een restaurant of een klein restaurant. Het was dat beeld dat ik in mijn hoofd had. Dus begon ik dat eerste beeld gedetailleerder te ontwikkelen. In 2018 kon ik mijn eerste concept schrijven.
‘Hope’ doet denken aan verschillende genreklassiekers, van ‘Jaws’ en John Carpenter-films als ‘The Thing’ tot iets meer van eigen bodem, zoals ‘The Host’ van Bong Joon Ho. Waren die inspirerend voor jou?
Ik moet alle genrefilms hebben bekeken die ik kon vinden, inclusief de films die je noemt, voordat ik ging filmen. En zoals je hopelijk hebt opgemerkt, keek ik meer naar films van vóór 2000 en ik probeerde die blik te weerspiegelen.
Het lijkt alsof je Cannes gebruikt als een moment om jezelf te veranderen of opnieuw uit te vinden. Is dat opzettelijk?
Het was niet mijn bedoeling dat dit een keerpunt zou zijn in termen van stijl of richting voor de toekomst. Ik heb er nooit zo over nagedacht. Waar ik echt bij stilstond, was nadenken over hoe ik dit verhaal kon vertellen op een manier die voor mensen toegankelijk en onderhoudend was.
Waarom heb je het verhaal in de gedemilitariseerde zone geplaatst?
Als je het vanuit een universeel perspectief bekijkt, creëert wat er in deze zeer armoedige, bescheiden, kleine, onbeduidende ruimte gebeurt mogelijk een impact die oneindig door kan gaan. Ik denk dat geen van de personages in de film iets met kwaadwilligheid doet. Ik denk dat het onderliggende verhaal dat ik wil vertellen is dat er geen enkele reden voor kwade bedoelingen achter zit, maar dat onschuldige daden kunnen uitmonden in iets tragisch.
Michael Fassbender en Alicia Vikander zijn geweldige verrassingen in de film als behoorlijk waardige aliens. Wat heeft je naar hen toe geleid?
Toen ik de buitenaardse rollen castte, had ik een groter verhaal in gedachten. Ik weet niet of er na deze een vervolg komt, maar als dat zo is, zal dat vervolg zich om hen heen concentreren. Het kiezen van de juiste acteurs was dus erg belangrijk voor mij. We vroegen hen om deze verzonnen buitenaardse taal te leren, die ze hadden voorbereid en waarmee ze op de set kwamen.
Hoe belangrijk is komedie voor jou en het loslaten van spanning door te lachen?
Erg. Ik probeer er goed over na te denken en als het uitkomt zoals ik het bedoeld heb, geeft dat zoveel voldoening. Ik heb het op veel plaatsen geprobeerd te verwerken.
Een groot deel van de film voelt aan als een virtuoze achtervolging, waarbij mensen over de weg rennen en de wapens schieten. Maar het duurde even voordat ik besefte dat de interessantere vraag is: wie achtervolgt? Is ‘Hoop’ bedoeld om ons ons eigen geweld te laten onderzoeken?
Ja, heel erg. En twee van de belangrijkste achtervolgingsscènes zijn zo ontworpen dat wat begint als rechtvaardig, op de een of andere manier neigt naar onrechtvaardig. Ik wilde dat de actie die transitie in perspectief zou brengen.
Je hebt al eerder in Cannes in première gegaan, maar in zekere zin voelt het als het verkeerde festival voor een film als deze. Je lacht omdat ik denk dat je het met mij eens bent.
Het spreekt voor zich. Ik ben ongelooflijk zenuwachtig. En ik ben zo dankbaar dat je me zo aardig en zachtaardig behandelt.
Een scène uit de film ‘Hope’, geregisseerd door Na Hong-jin.
(Neon)
Waarom duurde het tien jaar om deze film te maken?
Halverwege was er een pandemie. Maar afgezien van de pandemie waar alles stopte, werkte ik me voor en na kapot. Het duurde nog zo lang. Ik maak me zelf een beetje zorgen, zoals: hoe is dit gebeurd?
Neem je met ‘Hope’ afscheid van de filmmaker die je ooit was?
Helemaal niet. Gedurende het hele proces van het maken van deze film was ik bloeddorstig. Ik dorstte naar bloed. Ik heb al een ander script geschreven.
En misschien gaat het nu wel sneller omdat er dan geen pandemie meer zal zijn. Hoop je dat deze film impact gaat hebben op de Koreaanse filmindustrie?
Het is niet aan mij om dat te zeggen. Ik weet het niet zeker. Ik wil dat dingen vrijer zijn.
Zou het een vergissing zijn om deze film te lezen? als een allegorie voor wat er nu in de wereld gebeurt? Is het een pleidooi voor begrip?
Ik beschouw het niet als een pleidooi voor begrip. Laten we eerder hopen dat mensen zich er mee kunnen identificeren, empathisch kunnen zijn over het verhaal en het voor zichzelf kunnen realiseren en begrijpen. Misschien zit er meer achter, maar daar haal je uit wat je wilt.
Je donkere humor laait af en toe op. Heb je er een punt van gemaakt om dat te proberen te behouden?
Nou, je kunt niet zomaar zoiets doen zonder dat. Het is niet leuk.
Dit voelt niet als een film in Avatar-stijl. Er is een openheid voor, een gevoel van ontdekking. Geloof jij in helden?
Ik geloof wel in helden, maar zoals ik in het verhaal vertel, kan iedereen een held zijn.
