Het is bekend dat het veel te lang duurde voordat Paul Newman een Oscar won, waarbij de filmlegende uiteindelijk in 1986 zijn standbeeld verdiende voor ‘The Colour of Money’. Dat was er gemakkelijk één van De beste films van Paul Newmanmaar hij had ook uitstekend werk verricht op het kleine scherm, en het duurde even lang voordat hij een Emmy won. Na verschillende nominaties zegevierde de acteur uiteindelijk in 2005 voor zijn ondersteunende optreden in de met sterren bezaaide miniserie ‘Empire Falls’. Naast Newman bestond de cast uit Ed Harris, Phillip Seymour Hoffman en Helen Hunt. Ondanks een gestapelde cast en prijswinnaars blijft “Empire Falls” een van de vele hits HBO-series die bijna niemand zich herinnert.
De tweedelige miniserie is geschreven door Richard Russo, die zijn gelijknamige roman, die in 2001 de Pulitzerprijs won, verfilmde. In Empire Falls speelt Harris de rol van Miles Roby, manager van het Empire Grill-restaurant, die zijn hele leven in de titulaire stad Maine heeft gewoond. Miles is gescheiden van Janine van Helent Hunt en lijkt voorbestemd om zijn restaurant tot zijn sterfdagen te beheren. Ondanks deze nogal sombere situatie lijkt Miles overwegend tevreden, hoewel hij niet kan ontsnappen aan de invloed van de rijkste burger van de stad, Francine Whiting (Joanne Woodward). Philip Seymour Hoffman speelt Charlie Mayne, een mysterieuze liefdesbelangstelling voor de moeder van Miles, terwijl Newman de vader van Miles speelt, Max, een onverzorgde, vaak gewetenloze vagebond die niettemin een diepe liefde koestert voor zijn zoon en kleindochter Christina (Danielle Panabaker).
Dit was Newmans laatste rol op het scherm (hij sprak verschillende personages uit in daaropvolgende projecten), en het leverde hem uiteindelijk volledige erkenning op van de Academy of Television Arts & Sciences. De miniserie werd genomineerd voor 10 Primetime Emmy Awards, met Newman als de enige winnaar in de categorie Outstanding Supporting Actor In A Miniseries Or A Movie.
De Emmy-overwinning van Paul Newman was laat maar welverdiend
Voorafgaand aan ‘Empire Falls’ was Paul Newman genomineerd voor drie Emmy’s, één keer in 1981 voor Outstanding Directing In A Limited Series Or A Special voor ‘The Shadow Box’ en opnieuw in 1996 voor Outstanding Graphic Design en Titelreeksen voor ‘Central Park West’. In 2003 ontving hij een nominatie voor Outstanding Lead Actor In A Miniseries Or A Movie voor het spelen van Stage Manager in Showtime’s ‘Our Town’, maar verloor van William H. Macy, die won voor het spelen van Bill Porter in ‘Door to Door’. Twee jaar later verdiende Newman echter eindelijk zijn eerste Emmy voor ‘Empire Falls’.
In 2005 ontving de acteur twee nominaties, één voor de uitvoerende productie van “Empire Falls” en de andere voor zijn ondersteunende optreden in de serie. Hij won de laatste en versloeg Randy Quaid voor ‘Elvis’, Christopher Plummer voor ‘Our Fathers’, Brian Dennehy voor ‘Our Fathers’ en mede-Empire Falls-acteur Philip Seymour Hoffman.
Gezien zijn uitgebreide filmografie zijn er genoeg onderschatte Paul Newman-films die de moeite waard zijn om te bekijkenmaar “Empire Falls” is een geweldig alternatief voor een klein scherm. Degenen die Newman kennen uit zijn ‘Cool Hand Luke’-jaren zullen moeite hebben om hem zelfs maar te herkennen als de verwarde Roby-patriarch. Maar de acteur heeft duidelijk lol in het spelen van de opvliegende oude kerel, genietend van elke zin die hij tegen zijn zoon op het scherm kan uithalen, terwijl hij tegelijkertijd zijn diepe genegenheid voor hem projecteert. Met andere woorden: de Emmy-overwinning van Newman was welverdiend.
Critici hebben er waarschijnlijk voor gezorgd dat Empire Falls in de vergetelheid raakte
Gezien de geweldige cast en prijswinnaars zou ‘Empire Falls’ waarschijnlijk beter herinnerd moeten worden dan het is. Helaas waren de critici niet helemaal overtuigd door het trage drama in een kleine stad. De miniserie werd geregisseerd door Fred Schepisi, die toezicht hield op de creatie van wat een soort drie uur durende film zou worden, opgesplitst in twee delen. Het bleek moeilijk om die tijd met genoeg te vullen om de critici te laten investeren, waarbij velen kritiek hadden op het tempo, ook al erkenden ze de kwaliteit van de uitvoeringen.
Virginia Heffernan, van De New York Timesleek geen fan te zijn van de originele roman van Richard Russo, maar prees de ‘nauwgezette uitvoeringen’ in de tv-aanpassing, waarbij zelfs de nadruk werd gelegd op ‘momenten van licht en sierlijk filmmaken’. Ze nam de serie echter ook onder de loep omdat ze “gemanierd, krakend, overschreven, langzaam en vermoeiend” was. Brian Lowry van Verscheidenheid betreurde op dezelfde manier het trage tempo van de serie, maar merkte op dat Russo’s script “vol bescheiden juweeltjes” zat. Hij suggereerde ook dat “er waarschijnlijk meer over het eindproduct zal worden geschreven dan dat er daadwerkelijk naar wordt gekeken”, wat grotendeels juist lijkt te zijn.
Johannes Leonard van New Yorks tijdschrift was over het algemeen niet veel meer onder de indruk, en suggereerde zelfs dat we “deze Newman eerder hadden ontmoet” in “Nobody’s Fool”, het komische drama uit 1994, eveneens gebaseerd op een boek van Richard Russo. Met dat in gedachten lijkt het erop dat een niet al te slechte kritische reactie er op zijn minst gedeeltelijk de oorzaak van was dat deze miniserie het pad van de titelstad volgde en in de vergetelheid raakte. Toch, ook al is het er misschien niet één van de beste HBO-miniserie ooiter zijn genoeg positieve Brievenbusd recensies die je zouden kunnen overtuigen om “Empire Falls” eens te proberen op HBO Max.
