Degenen onder ons die halverwege de jaren negentig aandacht aan films besteedden, maakten waarschijnlijk voor het eerst kennis met acteur Ian McKellen door zijn optreden als titelpersonage in Richard Loncraine’s versie van ‘Richard III’ uit 1995. Dat was tenminste mijn ervaring. Ik was zo onder de indruk van McKellens optreden als Richard III dat ik hem opzocht, maar ontdekte dat ik hem al had gezien speel Reinhardt Lane in de verfilming van ‘The Shadow’ uit 1994. Wie was deze uitstekende Britse acteur die volkomen in staat was Richard III te spelen en toch ook opdook in gekke actiefilms uit de jaren negentig?
Natuurlijk is Sir Ian McKellen een van de meest gevierde en beroemde toneelacteurs van zijn generatie. Hij begon zijn professionele acteercarrière in 1961 en verscheen in een productie van “A Man for All Seasons” in het Belgrado Theater. Later in de jaren zestig gaf hij een opmerkelijke uitvoering in William Shakespeare’s “Richard II” als onderdeel van de Prospect Theatre Company. Zijn talent zorgde ervoor dat zijn carrière kon floreren, en tegen de tijd dat de jaren zeventig aanbraken, was hij behoorlijk beroemd geworden. Daarnaast verscheen McKellen vanaf 1969 af en toe in films. Gedurende de jaren tachtig verscheen hij in een paar foto’s, waaronder ‘The Keep’, ‘Plenty’ en ‘Scandal’.
Dankzij zijn rollen in blockbusters als ‘X-Men’ en ‘The Lord of the Rings: The Fellowship of the Ring’ werd McKellen natuurlijk een wereldberoemde superster. Hij werd vermoedelijk ook heel, heel rijk.
Maar voorafgaand aan zijn wereldwijde roem, ging McKellen de filmische vorm op de korrel nemen. Hij was toneelspeler en zag film ooit als een minder artistiek medium. Zoals gerapporteerd door Kabelgeleider in 1991 betoogde hij ooit dat films in feite het slechtst mogelijke zijn wat een acteur kan doen.
Ian McKellen had een hekel aan films
In de uitgave van Cable Guide uit 1991 werd uitgelegd dat Ian McKellen, al bekend als een van de moderne grootheden van het Britse theater, op het punt stond te zien in een herhaling van zijn film ‘A Touch of Love’ uit 1969. McKellen leek echter niet in het minst weemoedig over de film, aangezien hij eerder achter het hele filmische medium aan was gegaan zonder een kleine hoeveelheid vitriool. “Films zijn absoluut het ergste van allemaal. De acteur krijgt nooit iets te horen. Het is zo beledigend, zo grof en zo verachtelijk”, zou McKellen enkele jaren eerder hebben gezegd.
Het is onduidelijk wat hij precies bedoelde, hoewel je wel kunt aanvoelen dat acteren in films een technischer proces is dan toneelvoorstellingen. Het tijdschrift gaf vervolgens een miniatuurbiografie van McKellens carrière tot dan toe, waarbij werd opgemerkt dat hij in toneelstukken begon te verschijnen toen hij nog een schooljongen was. Er werd zelfs gezegd dat hij Edgar uit ‘King Lear’ in de buff speelde en veel aandacht kreeg voor zijn optredens in toneelstukken als ‘Bent’ en ‘Amadeus’.
Hilarisch genoeg schreef Cable Guide dat “het veilig is om aan te nemen dat McKellens beste werk altijd op het podium te zien zal zijn. Het advies is misschien ‘voor het beste in drama, probeer een ridder in het theater.'” Dit werd geschreven voordat McKellen in meer Amerikaanse films begon te verschijnen, zoals ‘Six Degrees of Separation’, ‘Last Action Hero’ en, ja, ‘The Shadow’.
Nu is McKellen natuurlijk een wereldberoemde ster die zijn “X-Men”-rol als Erik “Magneto” Lehnsherr zal hernemen in het komende superhelden-epos “Avengers: Doomsday” (bovenop zijn terugkeer als de tovenaar Gandalf in de zich ontwikkelende “Lord of the Rings”-film “The Hunt for Gollum”). Hij kan zelfs een hele staat vernietigen in ‘Doomsday’, als McKellen zelf te vertrouwen is.
