Hieronder deelt David Epstein vijf belangrijke inzichten uit zijn nieuwe boek: Inside the Box: hoe beperkingen ons beter maken.
David is de auteur van De New York Times bestsellers Bereik En Het sportgen. Hij heeft gewerkt als senior schrijver voor Sport geïllustreerd en een onderzoeksjournalist voor ProPublica.
Wat is het grote idee?
Door opzettelijke beperkingen en vereenvoudigingsstrategieën te gebruiken, kunt u zich beter concentreren en meer zijn productiefen creatievere beslissingen nemen.
Luister naar de audioversie van deze Book Bite – voorgelezen door David zelf – in de Next Big Idea Appof koop het boek.
1. Maak al uw huidige verplichtingen zichtbaar.
In een genomicslab nam het personeel de tijd om elk van hun huidige projecten op Post-it-briefjes te schrijven (één project per Post-it) en deze aan de muur te hangen. Ze merkten meteen dat ze veel te veel dingen tegelijk onder handen hadden. Het laboratoriumteam zag het belang in van het kiezen van prioriteiten om zich op te concentreren.
Al je engagementen zichtbaar maken is een nuttige oefening. Dit kan worden gedaan voor persoonlijke zaken, professionele taken of beide. Als je alles in ogenschouw neemt, vraag jezelf dan af: “Als ik een van deze dingen in de komende 90 dagen zou moeten schrappen, welke zou dat dan zijn?” Dat betekent niet dat je het voor altijd moet beëindigen, maar misschien heb je het in de wacht gezet omdat beperkingen je prioriteiten kunnen helpen verduidelijken. Daar gaat deze oefening over. De meeste mensen of teams die dit doen, realiseren zich dat ze zich te veel inzetten en dat veel taken met gemiddelde prioriteit concurreren met taken met topprioriteit.
Mensen zijn slecht in het wegnemen van dingen. Beschouw deze oefening dus als een aftrekaudit. We hebben een zogenaamde bias subtractieve verwaarlozingsbiaswat betekent dat we oplossingen over het hoofd zien waarbij dingen worden weggenomen. Doe dit regelmatig om de verplichtingen actief te verminderen, in plaats van alleen maar meer op te bouwen.
2. Verzamel uw e-mail.
Psycholoog Gloria Mark heeft twintig jaar lang mensen op het werk geobserveerd om te begrijpen wat ze de hele dag doen. In een van haar recentere onderzoeken ontdekte ze dat mensen in kantoren werken e-mail controleren ongeveer 77 verschillende keren per dag. Dat is het gemiddelde. En dat leidt tot een lagere productiviteit en meer stress. Nieuw bewijs suggereert dat dit soort frequent wisselen van taken zelfs de immuunfunctie kan beïnvloeden, maar we weten wel dat het stress beïnvloedt, omdat het wisselen van taken er vaak voor zorgt dat de kwaliteit en het tempo van het werk afnemen. Er wordt minder gedaan, en het wordt niet zo goed gedaan.
Dr. Mark beschrijft de hersenen graag als een whiteboard: als je een taak uitvoert, schrijf je op het whiteboard, en als je overschakelt, wis je, maar er blijft een residu achter dat een beetje interfereert met het volgende. Door de hele dag heen en weer te schakelen, bouw je dat residu op en verklein je de cognitieve bandbreedte voor elke opeenvolgende taak. Dit betekent niet dat u uw e-mail niet kunt beantwoorden, maar overweeg deze in één, twee of drie batches per dag te verdelen. Wat je niet wilt doen, is de hele dag heen en weer schakelen. Als u uw werk in het algemeen in batches kunt doen, kan dat zelfs nuttig zijn om de productiviteit te verhogen en stress te verminderen.
“Er wordt minder gedaan, en het wordt niet zo goed gedaan.”
Als monotasken moeilijk klinkt, begin dan uw dag misschien met 30 minuten niet-wisselend werk, waarin u zich uitsluitend op uw belangrijkste taak concentreert. Je kunt geleidelijk aan steeds langere tijdsblokken opbouwen voordat je die inbox opent. Idealiter kun je uiteindelijk al je werk blokkeren, zodat de verschillende soorten dingen die je op een dag doet binnen hun eigen monotaakblokken worden gedaan. Dit verhoogt uw productiviteit en zorgt ervoor dat u zich aan het eind van de dag minder gestrest voelt.
3. Blokkeer de bekende oplossing.
Dit zou wel eens de grootste creativiteitsaansporing kunnen zijn. Wanneer je de oplossing blokkeert die je gewend bent te kiezen, dwingt dit je om op nieuwe manieren te denken. Psychologen noemen dit soms a beperking uitsluitenwaarbij je uitsluit wat het bekende pad is om iets anders te forceren.
Zoals de cognitieve wetenschapper Daniel Willingham heeft gezegd: je denkt misschien dat je hersenen gemaakt zijn om te denken, maar in werkelijkheid zijn ze gemaakt om te voorkomen dat je waar mogelijk moet nadenken. Denken kost energetisch veel geld, dus je hersenen willen het makkelijke doen. Wanneer je met een probleem of een taak wordt geconfronteerd, zullen je hersenen reiken naar wat cognitieve psychologen noemen de weg van de minste weerstandwat iets betekent dat handig of gewoon is.
Maar als je creatief wilt zijn, wil je die standaard blokkeren. Soms wordt het geblokkeerd door noodzaak, en daarom hebben we het adagium dat noodzaak de moeder van de uitvinding is. Als de makkelijke optie geen keuze is, word je gedwongen iets inventiefs te doen. Maar als je gewoon creatiever probeert te zijn, denk dan na over wat je ook doet en blokkeer het.
Ik zal u een idee geven van hoe ik dit in een deel van mijn eigen werk heb toegepast. Wanneer ik aan dit boek werkte, begon ik nieuwe hoofdstukken door het eerste op te schrijven wat in me opkwam. Maar dan zou ik zeggen: “Schrap dat maar. Ik kan dit niet als mijn begin gebruiken. Ik moet iets anders vinden.” Het was vervelend en onhandig, maar het dwong me goed na te denken over wat echt de beste plek is om het hoofdstuk te beginnen, en niet alleen over het eerste dat in me opkwam.
“Als de makkelijke optie geen keuze is, word je gedwongen iets inventiefs te doen.”
Wat uw creatieve taak ook is, spring niet over op de bekende oplossing. Misschien kunt u op het werk overwegen om te zeggen: ‘Als we tijdens onze volgende klantbijeenkomst niet het gebruikelijke zouden kunnen aanbevelen, wat zouden we dan in plaats daarvan doen?’ Zelfs als je uiteindelijk toch voor de vertrouwde oplossing kiest, kan het de moeite waard zijn om de resultaten van deze generatieve, creatieve prompt te verkennen voordat je een beslissing neemt.
4. Begin met de doos.
Dit is een tip van Tony Fadell. Hij staat publiekelijk bekend als de ‘podvader’ omdat hij de hoofdontwerper van de iPod was, en daarna medeoprichter was van het bedrijf voor slimme thermostaat, Nest. Het belangrijkste advies dat hij ondernemers geeft, is om te beginnen met het schrijven van het persbericht voordat u aan het project begint. Bij Nest liet hij het team zelfs een prototype maken van de letterlijke doos voordat ze het product hadden. Hij zei: “Dit zal ons dwingen prioriteit te geven aan de dingen die we proberen te communiceren met de eindgebruiker. Het zal ons dwingen om duidelijk te maken wat die dingen zijn en te beslissen wat de prioriteiten zijn.”
Op dezelfde manier suggereert hij dat ondernemers een persbericht van één pagina schrijven alsof hun project voltooid is. Antwoord: Hoe wil ik dat dit eruit ziet? Welk probleem lost het op? Wat hoop ik dat mensen erover zeggen als het klaar is? Dat geeft een begrenzend kader voor het project. Plotseling heb je geleiderails om in te werken. Dat betekent niet dat u ze niet kunt veranderen, maar als u dat wel doet, bent u zich ervan bewust dat u een doordachte afweging maakt. Hierdoor kan een project binnen de perken blijven en gekanaliseerd worden.
Ik heb dit voor mezelf geprobeerd, al was het maar voor een paar persoonlijke projecten. Ik vond het een nuttige oefening die je dwingt na te denken over waarom je doet wat je doet, je theorie te definiëren over wat je doet, hoe je hoopt dat het eruit ziet en wat de prioriteiten zijn. Sommige mensen beschouwen het als achteruit werken. Dit soort beperkingen kunnen vervelend zijn omdat, zoals Fadell zegt, het vroegtijdig stellen van grenzen je afremt, maar ze zijn krachtig omdat ze je dwingen vooruit te denken.
Ik volgde het voorbeeld van Fadell omdat mijn vorige boeken erg verspreid waren, dus deze keer maakte ik een volledige structurele schets van het boek op één enkele pagina. Ik probeerde mijn eigen systeem te dwarsbomen door zo klein mogelijk te schrijven, maar deze oefening dwong me meedogenloos prioriteiten te stellen. Als gevolg hiervan was dit de eerste keer dat ik niet 50% had geschreven van de lengte die mij voor een boek was toegewezen. Hoewel het schrijven van dit overzicht mij aanvankelijk vertraagde, trok het grenzen waardoor ik heel snel kon schrijven toen het tijd werd om het uit te voeren. Ik heb het boek vroeg ingeleverd, wat voor mij ongehoord is.
5. Stel ‘bevredigende’ regels op en houd je eraan.
Bevredigend is een term die is bedacht door Herbert Simon, Nobelprijswinnaar in de economie en een van de grondleggers van AI en cognitieve psychologie. Tevredenheid is een combinatie van voldoen En volstaan. Wat Simon ontdekte was dat mensen hun beslissingen niet kunnen optimaliseren op de manier die de klassieke economische theorie van ons verwacht, omdat we beperkte bandbreedte hebben om verschillende opties te evalueren en de toekomst te voorspellen. We moeten onszelf dus tevreden stellen door opties te selecteren die goed genoeg zijn.
Simon suggereerde dat we proactief goede regels voor onze beslissingen moeten opstellen, en zodra deze worden overtroffen, kiezen we voor de optie en kijken niet meer achterom. Misschien gaat welke beslissing u ook neemt, welke aankoop u ook doet of wat het ook is, veel verder dan de grenzen die goed genoeg zijn, maar zodra u ze passeert, gaat u ermee akkoord. Als u een aankoop doet, stelt u vast wat u met het artikel wilt doen, en zodra u die optie heeft gevonden, neemt u deze en gaat u verder.
Het tegenovergestelde van bevredigen heet dat maximaliseren. Dat is waar je echt elke optie probeert te evalueren en de beste beslissing te nemen. Dit is hetzelfde als wanneer je iets hebt gevonden dat je graag wilt bekijken Netflixmaar omdat er misschien wel iets beters is, blijf je zoeken. Datingapps zijn een duidelijk voorbeeld: je vindt iemand die je leuk vindt, maar kiest er toch voor om er nog een paar te swipen, want wie weet wat er om de volgende hoek staat?
“Maximizers zijn minder tevreden met hun beslissingen.”
Psychologie Uit onderzoek blijkt dat het bijna altijd slecht is om een maximaliseerder te zijn. Maximizers zijn minder tevreden met hun beslissingen. Ze zijn minder tevreden met hun leven. Ze hebben veel meer kans op spijt. Ze geven de voorkeur aan omkeerbare beslissingen, zelfs als ze uiteindelijk gelukkiger worden met onomkeerbare beslissingen. Alleen al de optie om altijd hun opties open te houden, is iets dat hen naar een bepaald niveau van ongelukkigheid trekt.
We kunnen allemaal wel wat meer voldoening gebruiken in deze wereld, waar het nog nooit zo eenvoudig is geweest om elke beslissing en elk aspect van het leven te vergelijken met een vrijwel oneindig aantal andere mensen en andere opties. Het is belangrijk voor ons welzijn om over na te denken en in te stellen regels die goed genoeg zijn.
Simon zelf droeg hetzelfde merk sokken. Hij had altijd één baret tegelijk en kocht pas een nieuwe als de versleten baret versleten was. Hij vertelde zijn dochter dat een mens slechts drie paar kleding nodig heeft: één op het lichaam, één in de kast, klaar om te dragen, en één in de was. Hij at elke dag hetzelfde ontbijt. Hij woonde 46 jaar in hetzelfde huis. Hij schreef de beroemde uitspraak: ‘Het beste is de vijand van het goede.’ Je zou hem bijna beschuldigen van lage normen als hij niet de hoogst mogelijke prijzen had gewonnen op het gebied van psychologie, informatica en economie.
Simon besefte dat je door satficing bewust cognitieve bandbreedte vrijmaakt voor andere gebieden waar het er echt toe doet.
Dit artikel verscheen oorspronkelijk in Volgende grote ideeënclub tijdschrift en is met toestemming herdrukt.
Geniet van onze volledige bibliotheek met Book Bites – gelezen door de auteurs! – in de Volgende Big Idea-app.
