Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Conan O’Brien, zoals de meeste Golden Era Simpsons schrijvers, is een zeldzaam ras. Hij heeft carrière gemaakt met een uniek soort low-brow-humor die op de een of andere manier alleen voortkwam uit een Ivy League-opleiding. Tussen zijn opvoeding, opleiding en natuurlijk losgeslagen komische gevoeligheden heeft hij ons ‘Marge vs. the Monorail’ gebracht, de beste Hete interview aller tijden, en decennialange televisie op de late avond waardoor ik, achteraf gezien, besef dat hij altijd op zijn best was als hij na middernacht uitzond.
Ik zou de rest van mijn leven over elk hilarisch Conan O’Brien-moment kunnen praten, maar er is er één uit 2007 die misschien wel het kroonjuweel van zijn hele carrière zou kunnen zijn: zijn interview met openlijk enthousiaste en flagrant excentrieke broodexpert Steven Kaplan. Jarenlang was het segment zo perfect dat ik echt dacht dat het in scène moest worden gezet.
Het is niet in scène gezet, maar ik sta op het punt uit te leggen waarom het zo voelt, en waarom dit misschien wel het grappigste moment uit de televisiegeschiedenis is.
Goed brood is terug, schat!
In 2007, Late Night met Conan O’Brien bracht Steven Kaplan als gast voor een van zijn segmenten. Kaplan is een Ivy League-wetenschapper met meerdere diploma’s van Princeton University, Université de Poitiers en Yale University. Hij heeft tientallen jaren besteed aan het bestuderen (en onderwijzen) van meerdere aspecten van de Franse Revolutie, met een primaire focus op brood, graanhandel en bevoorrading. Met andere woorden, hij is een totale broodnerd.
Conan O’Brien, die president was van De Harvard-lampoon tijdens zijn studententijd wist hij duidelijk niet waar hij aan begon toen een man die aantoonbaar hoger opgeleid was dan hij, in de interviewstoel zat om te praten over zijn enige brandende passie: lekker brood. Kaplan was daar om zijn toen nieuwe boek te promoten, Goed brood is terugmaar in plaats daarvan kregen we een masterclass improvisatiekomedie.
In eerste instantie begint het interview zo normaal mogelijk. O’Brien vraagt Kaplan waarom hij brood is gaan studeren, en Kaplan zet meteen de toon voor de rest van het segment. Hij legt uit dat als je de geschiedenis van een land wilt begrijpen, je de voedingsgewoonten ervan moet begrijpen en de manier waarop mensen samenkomen rond voedsel, waarbij hij wijst op het maken van brood als een perfect startpunt.
Dingen lopen volledig uit de hand nadat Kaplan het broodbereidingsproces vergelijkt met een seksuele handeling, waarbij hij uitlegt dat je het deeg moet monteren, strelen en ja, het zelfs moet insemineren met levende gist. Conan, de formeel geschoolde komiek die hij is, leunt onmiddellijk op de excentriciteiten van Kaplan, en Kaplan, een Ivy League-academicus die ondanks zijn carrière heel duidelijk soortgelijke komische instincten deelt, begrijpt het vrijwel onmiddellijk en zet zich zo agressief in als menselijk mogelijk is.
Wat begint als O’Brien Kaplan tegenwerkt, verandert al snel in Kaplan die de overhand krijgt, vooral zodra ze broden gaan vergelijken en Kaplan een komisch groot broodmes tevoorschijn haalt dat hij toevallig altijd bij zich draagt.
Dat is de tautologie waarin niet-gelovigen vastzitten!
Wat het Steven Kaplan-interview zo surrealistisch maakt, is dat het zich precies afspeelt als het soort geschreven schets dat je erop ziet SNL of Ik denk dat je moet vertrekken. Kaplan loopt de set op, Conan vraagt waar hij mee bezig is, Kaplan legt hartstochtelijk brood uit, Conan steekt de draak met hem, Kaplan neigt naar seksuele toespelingen, Conan raakt zichtbaar geschokt, Kaplan begint agressief broden te strelen en Conan verliest volledig de controle over het interview.
Na alle opbouw proeven ze eindelijk het brood, wat Conan ertoe aanzet zijn schouders op te halen en toe te geven: “Ja, het is goed brood.” De laatste clou komt wanneer ze uitleggen dat professionele broodproevers worden gecategoriseerd als spitters of zwaluwen. Een zichtbaar verslagen O’Brien, die deze terminologie pas leert nadat hij zijn hap al heeft ingeslikt, beseft stilletjes dat hij een sliker is.
Het is een masterclass in escalatie die alleen twee ongelooflijk slimme jongens met een gedeelde liefde voor absurditeit zouden kunnen verwezenlijken. O’Brien, een van de grappigste mannen ter wereld, zag onmiddellijk de kans om iets gedenkwaardigs te creëren met een fascinerende gast, en Kaplan, gewapend met een intimiderend academisch cv en verrassend scherpe komische instincten, herkende precies wat Conan deed en ging er volledig ongevraagd mee aan de slag. Het wordt een strijd van verstand die er volledig op gericht is om zo laag mogelijk te gaan.
Het is bijna twintig jaar geleden Late Night met Conan O’Brien heeft het Steven Kaplan-segment uitgezonden, en er gaat geen week voorbij dat ik er niet aan denk. Tot op de dag van vandaag is het misschien nog steeds het grappigste moment in de televisiegeschiedenis.
