De nieuwe Yoko Ono-tentoonstelling van The Broad bevat reclameborden voor de vrede

Yoko Ono brengt haar boodschap van vrede naar Los Angeles als onderdeel van haar aanstaande tentoonstelling in het Broad museum.

Bijna 57 jaar nadat zij en haar man John Lennon een reclamebord in de buurt van het Chateau Marmont hadden geplaatst, versierd met de woorden: “WAR IS OVER! If You Want It”, zal de 93-jarige kunstenaar een serie van zeven digitale reclameborden door de stad plaatsen, waarvan vijf langs Sunset Strip in West Hollywood en één elk bij het TCL Chinese Theatre en Fox Theatre op Hollywood Boulevard.

De reclameborden, met de tekst ‘THINK PEACE’, ‘ACT PEACE’, ‘SPREAD PEACE’, ‘IMAGINE PEACE’ en ‘PEACE is POWER’, maken deel uit van een groot aantal aanvullende programma’s dat donderdag door het museum is aangekondigd in samenhang met de nieuwe show ‘Yoko Ono: Music of the Mind’, die op 23 mei wordt geopend.

Ook op de planning: de hercreatie van twee van Ono’s baanbrekende performancekunstwerken, waaronder het iconische ‘Cut Piece’ uit 1964, dat Ono oorspronkelijk uitvoerde in Kyoto en Tokio, voordat hij zijn Amerikaanse debuut maakte in Carnegie Hall. Tijdens die show zat Ono zwijgend op het podium terwijl het publiek langzaam stukjes van haar kleding wegknipte. “Cut Piece” wordt deze zomer nieuw leven ingeblazen door performance en beeldend kunstenaar MPA op REDCAT. In een andere uitvoering zal het Los Angeles Chamber Orchestra proberen de essentie van “Sky Piece to Jesus Christ” (1965) vast te leggen, waarin Ono een ensemble in gaas wikkelde totdat ze hun instrumenten niet langer konden bespelen.

In augustus keert de zomerconcertreeks van het museum terug, met als hoogtepunt “Yoko Only”; een avond ter ere van Ono’s uitgebreide muziekcatalogus. Het evenement zal worden samengesteld door Yuka Honda, die samen met Miho Hatori de Japans-Amerikaanse band Cibo Matto oprichtte. Bovenaan de affiche staan ​​Yo La Tengo en Nels Cline, gitarist van Wilco en Honda’s echtgenoot. Andere muzikanten zijn onder meer Ono’s kleindochter, Emi Helfrich, Theo Bleckmann, Finom, Maggie Parkins, Patrick Shiroishi, Sleater-Kinney, Sylvan Esso, Tune-Yards en Rufus Wainwright.

“Sinds de jaren ’60 heeft (Ono) de massamedia als platform voor haar werk gebruikt en de taal van de reclame in haar werk gebruikt om haar boodschap te verspreiden”, zegt Sarah Loyer, curator en tentoonstellingsmanager bij de Broad.

Loyer heeft een geschiedenis in het samenstellen van werk met politiek gedreven verhalen. Ze leidde eerder drie gevierde tentoonstellingen: ‘Keith Haring: Art Is for Everybody’ in 2023, ‘This Is Not America’s Flag’ een jaar eerder, en ‘Soul of a Nation: Art in the Age of Black Power 1963–1983’ uit 2019. Deze laatste arriveerde, vergelijkbaar met de Ono-tentoonstelling, na vertoning in Tate Modern in Londen.

“Ono’s werk… neemt vaak een politieke positie in”, legt Loyer uit. “Het is bijna altijd een humanitaire boodschap. Het is een groot deel van haar werk – een nadruk die ze haar hele carrière heeft gehad.”

Het originele reclamebord “WAR IS OVER! If You Want It” uit 1969, dat ook op Times Square verscheen en in de New York Times werd gedrukt, was niet goed gedocumenteerd, merkt Loyer op.

Een reclamebord dat vrede promoot, ontworpen door Yoko Ono en John Lennon, torent hoog boven Sunset Blvd. in 1969.

(Foto David Schoonover / Kunstwerk Yoko Ono / Lennon)

“Maar we hebben de fotograaf gevonden en de rechten ervoor gekregen, en we blazen het op; het wordt een enorme afbeelding in de galerijen”, zegt ze. De aanvullende zinsneden op het reclamebord weerspiegelen de frasen die werden bedacht tijdens Ono en Lennons creatie van het conceptuele land ‘Nutopia’, dat vrede, liefde en eenheid verdedigde.

Die campagne werd gevoerd uit protest tegen de oorlog in Vietnam, maar Ono bleef zijn kernboodschap onder de aandacht brengen. En hoewel de presentatie van de huidige tentoonstelling op het juiste moment komt, was deze al lang vóór de huidige conflicten in ontwikkeling. “Het kenmerk van het werk van een groot kunstenaar is dat het relevant blijft voelen”, zegt Loyer.

Ono’s praktijk berust op het geven van keuzevrijheid aan het publiek, merkt Loyer op. “Het gaat er echt om dat we vertrouwen stellen in ons allemaal om verandering in de wereld teweeg te brengen.”

Yoko Ono tijdens een van haar eerste tentoonstellingen.

(Mirrorpix / Mirrorpix via Getty Images)

De gastconservator programmering van de tentoonstelling, Honda, ontmoette Ono voor het eerst vlak nadat ze naar New York City was verhuisd en voordat ze met haar band begon. Tijdens een wandeling door Central Park in 1987 zag Honda de kunstenaar ronddwalen zonder bewakers en met een oudere vrouw aan haar zijde.

“Het was zo vredig; het was een andere Yoko dan ik kende van de media”, herinnerde ze zich. “Ze had een heel warme sfeer, en ik zwaaide naar haar, en zij zwaaide terug naar mij. Ik voelde me erg opgewonden, alsof ik getuige was van iets magisch, en het bleef me lang bij, maar ik wist niet dat ik haar uiteindelijk zou ontmoeten.”

Pas halverwege de jaren negentig kruisten de twee elkaar weer, toen Cibo Matto een remix maakte van ‘Talking to the Universe’ en Ono het duo uitnodigde voor een lunch. Tijdens de maaltijd vroeg ze Honda om met haar en haar zoon, Sean Lennon, te repeteren voordat ze optraden tijdens een concert ter herdenking van de 50e verjaardag van de atoombom op Hiroshima. Backstage klikte het meteen tussen zij en Sean, waardoor een bloeiende creatieve relatie ontstond die sindsdien stand heeft gehouden.

Honda heeft sindsdien veel tijd doorgebracht met Ono, die haar kennis liet maken met haar persoonlijke wereld van beeldende kunst en muziek. Gesprekken tussen de twee stonden vaak bol van levenslessen, die Honda nauw aan het hart ligt.

Yuka Honda is een vriend van de medewerker van Yoko Ono en de gastcurator van de programmering voor Ono’s komende tentoonstelling in de Broad.

(Sean Ono Lennon)

“Ze heeft me opzienbarende ideeën verteld die me eigenlijk altijd bij zijn gebleven”, herinnert Honda zich. “Het belangrijkste dat ze me heeft geleerd gaat over de moeilijkheid van het leven, waar ze veel mee heeft meegemaakt: haar man werd in haar bijzijn vermoord en haar dochter werd lange tijd ontvoerd.”

“Haar leven is gevuld met moeilijke momenten. Daarom is ze op het idee gekomen om deze moeilijkheid als een zegen te beschouwen… Het gebeurt om je iets te leren, want door er doorheen te gaan, groei je en leer je.”

Bij het selecteren van artiesten om een ​​quasi-supergroep voor “Yoko Only” te vormen, wendde Honda zich tot goede vrienden en degenen die door Ono waren geïnspireerd.

Misschien wel het meest intrigerende deel van Honda’s gastcuratie is ‘I Am Yoko’, beschreven als een ‘in-progress multimedia musical’ die wordt gemaakt in samenwerking met de in LA gevestigde kunstenaar Glenn Kaino.

Honda zegt dat het idee voor de musical ontstond nadat ze had opgemerkt dat de wereld Ono soms als ‘buitenlands’ en ‘buitenaards’ beschouwde. Honda wilde haar terug naar de aarde brengen.

“Er zijn zoveel dingen die we met haar verbinden, ook al is ze – tegelijkertijd – een buitengewone, totaal geniale kunstenaar, die veel van haar harde rots in haar hart heeft omgezet in een prachtige bloem, een prachtige wolk, en ze deze aan de wereld heeft toegelaten”, legt Honda uit.

“Er was een proces dat ze volgde om dit te doen, en daar wilde ik heel graag over praten. Ik wilde ook dat mensen gevoel haar leven van binnenuit; ervaar het.”

Kaarten voor geselecteerde programma’s zijn nu verkrijgbaar via thebroad.org/evenementen. “Yoko Ono: Music of the Mind”, opent op 23 mei en loopt tot en met 11 oktober.