Dit zoals verteld-essay is gebaseerd op een gesprek met Dean Grey, een deelnemer aan een programma van AI Commons dat tot doel heeft werknemers die door AI zijn ontheemd, bij te scholen en om te scholen, naast een maandelijkse toelage. Gray is een beginnende software-ingenieur die worstelt met zijn zoektocht naar een baan.
Ik had nooit gedacht dat ik een vroege deelnemer zou worden aan wat voelt als een sociaal experiment voor het AI-tijdperk. Maar na jarenlang proberen in te breken in de technologie, alleen om te kijken banen op instapniveau verdampen bijna net zo snel als ik daar aankwam, dat is precies waar ik mezelf bevond.
Ik ben opgegroeid in Massachusetts en ben jaren geleden afgestudeerd aan UMass. Voordat ik in de techniek kwam, werkte ik vooral in managementfuncties, ‘gewoon een beetje meerijden’, zoals ik graag grapjes maak – hoewel dat uiteindelijk letterlijk werd. Ik heb ongeveer vier jaar in de vrachtwagensector gewerkt, maar ik wist dat ik iets stabielers en beters wilde, en technologie leek de toekomst. Shows als ‘Mr. Robot’ en films als ‘Hackers’ zorgden ervoor dat de industrie zich spannend en creatief voelde.
Dus ik heb genoeg geld gespaard om de sprong te wagen. Ik schreef me in voor Hack Reactor, een codeerbootcampprogramma, waar ik leerde software-engineering. Op dat moment dacht ik dat ik alles goed deed.
Ik heb getraind voor een technische carrière toen de markt instortte
Na de bootcamp ging ik werken bij een training-to-hire-bedrijf dat beloofde mensen zoals ik voor te bereiden op banen bij grote klanten. De afspraak was dat we daarna direct in de industrie zouden gaan werken.
Tegen de tijd dat mijn opleiding eindigde, was de markt dramatisch veranderd. De aanwerving was vertraagd. Bedrijven waren plotseling geobsedeerd door AI. In plaats van direct aan het werk te gaan, stonden velen van ons maandenlang op wachtlijsten. Ik heb ongeveer vijf maanden gewacht voordat ik uiteindelijk een contractpositie bij Infosys kreeg.
Het werd al snel duidelijk dat er niet veel toekomst in zat. Onze contracten waren eindig en er was eigenlijk geen sprake van opwaartse mobiliteit. Ik had al mijn eieren in deze mand gelegd en het was teleurstellend.
Toen dat contract afliep, begon ik aan wat een van de moeilijkste periodes van mijn leven zou worden.
Honderden sollicitaties bleven stil
Zoals veel mensen die momenteel proberen in te breken in de technologie, heb ik erop uit gestuurd honderden toepassingen.
Ik kreeg een handvol telefonische screenings en twee Zoom-interviews die nooit verder kwamen dan de eerste ronde. Op een gegeven moment was het spannend om een afwijzing te krijgen, omdat veel bedrijven mij gewoon voor de gek hielden.
Ik verbrandde mijn spaargeld, vroeg om gunsten, nam kluswerk en tijdelijke banen aan, vulde online enquêtes in – eigenlijk alles wat ik kon doen om te overleven. Werkloosheidsuitkeringen hielpen een tijdje, maar niet genoeg om een toekomst op te bouwen.
Het UBI-programma gaf mij structuur en hoop
Een project waar Dean Gray aan werkt met de AI Commons, een high is een chatbot die nieuwe werklozen helpt bij het navigeren door hun volgende stappen. Daan Grijs
Toen de AI Commons mij benaderde om lid te worden van een nieuwe proefprogramma basisinkomen voor werknemers die door AI zijn ontheemd, was ik vooral dankbaar dat ik me niet meer alleen voelde.
Het programma biedt een maandelijkse toelage van maximaal $ 1.000, samen met technische training, mentorschap, technische projecten en gemeenschapsondersteuning.
Het project is nog zo nieuw en het curriculum is nog in ontwikkeling, maar het gaf me weer een gevoel van hoop en structuur, wat belangrijker is dan mensen zich realiseren.
Elke ochtend begint met standups waarin we bespreken waar we aan bouwen en wat ons blokkeert. Ik ontmoet wekelijks mentoren en koppelprogramma’s met meer ervaren ingenieurs. Voor het eerst in lange tijd heb ik het gevoel dat ik vooruit ga in plaats van stil te staan.
De financiële steun is ook zo’n zegen geweest en levensveranderend. Het achterlopen van al mijn rekeningen was een verpletterende stress. Maar met dit basisinkomen kan ik me concentreren op het verbeteren van mijn cv, het werken aan projecten, het bijwonen van vergaderingen en het opbouwen van mijn netwerk.
Het stipendium voelt niet als toestemming om te stoppen met werken. Als er iets is, is het het tegenovergestelde. Het geeft mij voldoende stabiliteit om daadwerkelijk weer in mezelf te investeren.
Nu bouw ik een AI-chatbot om ontslagen werknemers te helpen
Een van de grootste projecten waar ik nu aan werk is een AI-aangedreven chatbot voor navigatiemensen ontslagen en werkloosheid.
Het idee is simpel: als iemand zijn baan verliest, weet hij vaak niet eens welke vragen hij eerst moet stellen. Mijn chatbot is ontworpen om hen door het proces te begeleiden, uitleg te geven werkloosheidswetten per staat, verbind ze met hulpbronnen en help ze uiteindelijk richting echte menselijke ondersteuningssystemen te leiden.
Ik weet niet precies hoe de toekomst van werk eruit ziet. Eerlijk gezegd voelt het soms somber. Maar dit programma heeft mij ervan overtuigd dat mensen zich kunnen aanpassen als ze daarvoor voldoende steun, tijd en gemeenschap krijgen.
Ik hoor er veel kritiek op het UBIvooral over hoe het de keuzevrijheid en de betekenis ervan zou kunnen uithollen en waar misbruik van zou kunnen worden gemaakt.
Ik ben optimistisch omdat het uiteindelijk zou kunnen betekenen dat we overgaan op een nieuwe manier om een doel te vinden, als het niet gaat om wat we doen voor de kost, dan wel om de manier waarop we ons uiten of wat we creatief doen. Ik denk niet dat we ooit geen manieren meer zullen hebben om een doel in het leven te vinden.
