Als je je de schoenencollectie van een It-girl voorstelt, zie je waarschijnlijk een paar tabi’s, misschien een paar samba’s, een klassieke Loub of Manolo en zeker een vintage kitten heel. Je zult waarschijnlijk ook een, twee of tien paar stampers zien met kromgetrokken proporties, conversatiezolen en een eigenaardige glans waardoor ze minder als schoenen aanvoelen en meer als kleine architectonische afwijkingen die over de stoep stampen. En waarschijnlijk zijn deze kicks het gevolg van Miistahet in Londen gevestigde modemerk dat stilletjes verantwoordelijk is voor enkele van de meest herkenbare non-conformistische schoenen die momenteel op de markt zijn. De ongebruikelijke coolheid van het merk – gelijke delen Oost-Londense excentrieke en geobsedeerde Spaanse ambachtsman – heeft het een cultstatus opgeleverd onder vrouwen die willen dat hun kleding iets zegt voordat ze zelfs maar hun mond hebben geopend.
Er is echter meer wat haar tot een It-girl maakt dan haar schoenen, die alleen op de tweede plaats komen na haar kleding. En Miista? Die zitten ook in de tas, met asymmetrische jerseyjurken die rond het lichaam draaien als draagbare puzzels en scherp gesneden losse onderdelen, ontworpen met onverwachte sluitingen, langwerpige proporties en multifunctionele details – denk aan verstelbare silhouetten, gedraaide draperingen en stukken die zijn ontworpen om op meerdere manieren te worden gedragen – naast de schoenen die Miista’s vaste plaats in de kasten van de coolste meisjes in heel Europa en daarbuiten hebben verstevigd.
Miista werd in 2010 in Oost-Londen opgericht door de Spaanse ontwerpster Laura Villasenin, hoewel ze aanvankelijk niet van plan was een op schoenen gerichte ontwerper te worden. “Het was een beetje toevallig”, zegt ze. “Ik was niet een van die mensen die zeiden: ‘Oh mijn God, ik wil schoenontwerper worden.'” Nadat hij in 2001 naar Londen was verhuisd, schreef Villasenin zich in bij Cordwainers, onderdeel van London College of Fashion, om productontwerp te studeren voor mode, gespecialiseerd in schoenen. “(Studeren bij) Cordwainers was letterlijk liefde op het eerste gezicht”, zegt ze. “Ik vond het een hele interessante mix tussen mode en productdesign.”
Londen zelf zou net zo vormend worden als de modeschool. “Ik ben verhuisd vanwege de cultuur, vanwege de muziek”, zegt ze. “Heel specifiek Oost-Londen.” Villasenin groeide op met indie, elektronica en punk en bracht haar vroege jaren twintig door ondergedompeld in de rave-scene van Hackney Wick – een invloed die vandaag de dag nog steeds zichtbaar is in Miista’s onbeschaamde rebelse randje.
Na een aantal jaren in de branche te hebben gewerkt, lanceerde ze Miista met de bedoeling radicaal ontworpen schoenen te creëren zonder het onmogelijke luxe prijskaartje. “Ik had het gevoel dat er een kloof bestond binnen de sector”, zegt ze. “Een label dat experimenteert met constructie en materialen, dat ambacht echt stimuleert… maar dat een niveau op de markt bestrijkt waar meer mensen dan de één procent in de samenleving er daadwerkelijk voor kunnen betalen.” Tegelijkertijd wilde Villasenin ook het proces achter het product onder de aandacht brengen. “We praten altijd over het idee om ambacht weer sexy te maken”, zegt ze. “De schoonheid laten zien die er in de maak is.” Die filosofie ligt nog steeds ten grondslag aan het merk, waarbij Miista alles produceert via een strak gecontroleerde Europese toeleveringsketen en samenwerkt met ambachtslieden in Spanje en Portugal die gespecialiseerd zijn in handgemaakte methoden.
Die spanning tussen experimenteren en toegankelijkheid vormt nog steeds de kern van het merk. De schoenen, handgemaakt in Spanje en Portugal met wat Miista ‘een druppel magie uit Oost-Londen’ noemt, voelen opzettelijk op de best mogelijke manier afwijkend aan: sculpturaal zonder in kostuum te vervallen, praktisch zonder ooit naar de achtergrond te verdwijnen. De nu virale Melinda-laarzen werden een van de bepalende stampers van afgelopen zomer, terwijl de Shelley-laars – gedragen door illustrator Rama Duwaji bij echtgenoot Zohran MamdaniDe beëdigingsceremonie als burgemeester van New York City in januari bracht de cultusaantrekkingskracht van het merk naar een nog groter mondiaal podium. Het uitje droeg alleen maar bij aan de steeds groter wordende populariteit van Miista onder modefans.
“We ontwerpen altijd voor deze vrouw waarvan we zeggen dat ze de goedgeklede rare is”, zegt Villasenin. “Dat personage dat altijd een beetje vreemd was op school… maar dan wordt ze volwassen en kijken mensen naar haar op.”
Diezelfde energie filtert in de confectiekleding van Miista. Sinds de opening van zijn eigen kledingfabriek in A Coruña in 2021 is het merk gestaag uitgebreid van schoenen naar kleding van galerijkwaliteit, ontworpen met diezelfde surrealistische geest. “De kleding is onze jongere baby”, zegt Villasenin. “We steken er veel liefde en moeite in.” De overstap naar confectiekleding kwam nadat Villasenin zich jarenlang beperkt voelde door alleen schoenen. “Je trekt een paar schoenen aan en afhankelijk van wat die schoenen zijn, ben je een ander persoon”, zegt ze. “Maar het is maar één item…” Confectiekleding bood het merk een breder canvas – een canvas waarin hetzelfde experiment als in de schoenen van Miista zich kon uitstrekken tot modulaire kledingstukken, langwerpige maatvoering en transformeerbare stukken die geworteld zijn in beweging en functionaliteit.
De overstap naar kleding ging niet alleen over expansie, maar ook over controle. Miista blijft onafhankelijk eigendom van Villasenin en haar broer Pablo en opereert binnen een strak gecontroleerde Europese toeleveringsketen. “Wij geloven in een bedrijfsmodel dat van begin tot eind is”, zegt ze. “Ambacht bevindt zich op hetzelfde niveau (van belang) als iedereen in marketing.”
Miista’s toewijding om dingen op de juiste manier te maken, met ambacht en constructie in gedachten, grenst aan obsessief. Het kan zes maanden duren voordat collecties zich ontwikkelen, terwijl sommige ontwerpen jaren aan verfijning besteden. Het kostte ongeveer drie jaar om de sandaal met omgekeerde hak van het merk, een van Villasenins meest trotse creaties, te perfectioneren. “We zijn begonnen met de bouw”, legt ze uit. “Vervolgens hebben we de hak omgedraaid en een sandaal gemaakt die er letterlijk uitziet alsof hij de verkeerde kant op zit.” Het proces omvatte eindeloos heen en weer tussen de ontwerpers en makers van Miista. “Het is altijd een gevecht van: ‘Nee, dit kan niet.’ ‘Ja, dat is zo!’” lacht ze. Die samenwerkingsrelatie met de ambachtslieden van Miista staat centraal in de identiteit van het merk, waarbij veel leden van het kernproductieteam al ruim tien jaar met Villasenin samenwerken.
Het resultaat is onmiskenbaar Miista – vreemd, slim en op de een of andere manier nog steeds draagbaar. “We beginnen altijd met experimenteren”, zegt ze, en voegt eraan toe: “Niet bang zijn om risico’s te nemen is de sleutel.”
Die weigering om op veilig te spelen gaat ook verder dan alleen design. Vorig jaar, voorafgaand aan de opening van de winkel in New York, transformeerde Miista de ruimte in een woedekamer waar de lokale bevolking vóór de lancering uit elkaar kon vallen. “We dachten dat New Yorkers een ruimte nodig hadden waar ze daadwerkelijk hun woede konden uiten”, lacht Villasenin.
Maar ondanks alle oneerbiedigheid van het merk schuilt er oprechtheid onder. Miista voert nu lesprogramma’s uit via zijn Spaanse fabriek om jongere generaties aan te moedigen om ambacht te beoefenen. “We praten altijd over het idee om ambacht weer sexy te maken”, zegt Villasenin. “Een wereld creëren waarin het Europese ambacht niet alleen overleeft, maar ook bloeit.” Voor Villasenin is het behouden van deze vaardigheden net zo belangrijk geworden als het ontwerpen van de volgende cultlaars of slim geconstrueerde jurk.
Fotografie met dank aan Miista.
Laura Villasenin, oprichtster van Miista
