Alfie noemt de beeldmakers Jeff Wall, Alex Prager, Gregory Crewdson en Nadia Lee Cohen als belangrijkste invloeden, die neigen naar hun ‘set-up’ shots en hoe ze ‘nieuwe werelden construeren’ in één enkel frame. Dit gevoel van kunstmatigheid komt naar voren in Alfie’s vertolking van een verjaardagsscène: zittend in een bosrijke omgeving, met een roze feestmuts en zonnebril op, eet hij een mondvol taart omringd door een paar ballonnen – helemaal alleen. Hoewel het moeilijk is om niet naar het beeld te kijken en getroffen te worden door de diepgewortelde angst uit je kindertijd dat niemand op je verjaardagsfeestje komt opdagen, heeft het wel humor, een gevoel van proberen de lichtheid, de komedie te zien op een moment dat voelt als het tegenovergestelde. “Ik wilde lachen, een beetje evenwicht vinden – er is geen eenzaamheid of verdriet zonder het tegenovergestelde”, zegt Alfie. “Al is die verjaardagsfoto wel verdomd verdrietig en eenzaam!”
De voetbalwereld staat er niet om bekend dat ze emotioneel contact heeft en openstaat voor discussies over eenzaamheid of twijfel aan zichzelf; “Voetballers worden gezien als zeer sterk van geest, wat ik graag denk, maar door dit werk vond ik het gewoon oké om kwetsbaar en eerlijk tegen mezelf te zijn”, zegt Alfie. Het is waarschijnlijk een goede mix van deze kwaliteiten die Alfie in staat stelde de sprong te wagen en het voetbal voorgoed te verlaten, een beslissing waarvan een coach hem vertelde dat hij ‘gek’ was – hij leefde uiteraard de ‘jongensdroom’.
Gelukkig heeft het allemaal zijn vruchten afgeworpen. Hij heeft een contract getekend bij Somesuch als fotograaf en regisseur, heeft samengewerkt met Oscar-genomineerde filmmakers, is naar Oekraïne gereisd om met een goede vriend aan een documentaire te werken en kreeg de kans om een solotentoonstelling te presenteren met een fotoboekgenoot. “Ik heb eerlijk gezegd de beste tijd van mijn leven gehad in de afgelopen acht maanden”, beëindigt Alfie ons gesprek, “de mensen die ik heb ontmoet, de ervaringen die ik heb gehad, het is schandalig.” Door de moed te hebben om het onbekende te omarmen, lijkt het erop dat Alfie door de trommel van de wasmachine is gevallen in een geheel nieuwe realiteit, een realiteit waarin hij graag een camera oppakt in plaats van zijn laarzen aan te trekken.
Een lening is nu tot en met 27 september te zien in Oof Gallery in Tottenham, Londen.
