Voordat ik afgestudeerd aan de universiteitIk was bang dat ik geen ademruimte zou hebben en meteen aan de slag zou moeten gaan. In plaats daarvan kreeg ik met iets nog ergers te maken: de vooruitzichten dat er geen banen op instapniveau op de markt zouden komen.
Nadat ik in 2024 afstudeerde en geen vaste vooruitzichten op werk had, nam ik mijn toevlucht tot koud e-mailen en freelancen voor meerdere publicaties. Ik werkte ook in restaurants als bijbaantje totdat er iets meer permanents kwam. Hoewel soms mijn parttime baan in de voedingsindustrie voelde als mijn enige baan, en mijn gewenste carrière in de journalistiek voelde als een gekke hobby.
Twee jaar later, na mijn afstuderen, heb ik de eerste stappen in mijn carrière gezet en met succes een baan gevonden. Ik ontvang eindelijk een leefbaar salaris op een gezonde werkplek.
De nieuwe baan brengt verlichting in mijn leven, maar brengt ook een wolk van schuldgevoel van de overlevende.
Ik begrijp niet waarom ik deze kans krijg terwijl mijn familie het nog steeds moeilijk heeft
Zou ik, ook al heb ik eindelijk ingebroken in mijn branche, niet eerder opluchting dan ongemak moeten voelen?
Mijn lichaam is geen onbekende bedrieger syndroom of de schuldgevoelens van de overlevende. Een kleinere versie hiervan heb ik al eens eerder meegemaakt tijdens mijn eerste echte stage. Het was mijn eerste keer in een kantoor en een redactiekamer.
Alles ging prima totdat ik zag dat een bezorger de lunch bij mijn baas afleverde.
Het “waarom ik?” Het begon allemaal door te dringen: “Waarom mag ik dit wel doen, en die bezorger niet?”
De auteur (rechts) is recentelijk afgestudeerd. Met dank aan Mozes Jeanfrancois
Als een Amerikaan van de eerste generatieIk heb al vroeg geleerd dat ik me moest inspannen voor de Amerikaanse droom. Het merendeel van mijn familie leidt nog steeds een arbeidersleven. Soms voelt het alsof ik op een voetstuk sta, bedoeld om de enige te zijn die het redt. En als ik dat niet doe, zou ik een teleurstelling zijn.
Nu in mijn nieuwe rol zijn mijn familie en gemeenschap extatisch, maar ik wou dat ik ze mee kon nemen. Ik zou willen dat zij deze kansen ook hadden gekregen, na jarenlang hard te hebben gewerkt en zich op te offeren voor mij en anderen.
Ik voel me ook schuldig omdat ik een baan heb gevonden terwijl andere Gen Z-ers het moeilijk hebben
In een tijd van massale ontslagen ben ik buitengewoon dankbaar, ook al ben ik verward over de aanhoudende ontberingen waarmee mijn generatie wordt geconfronteerd.
Hoewel mijn mede-generaal Zers en ik daarvoor worden uitgenodigd sluit je aan bij de beroepsbevolking Net als bij elke andere generatie zijn er vanwege de economische instabiliteit weinig banen op instapniveau. Sommigen van ons worden gedwongen stage te lopen.
Ik ken veel mensen met wie ik ben afgestudeerd, die nog steeds achter factuur na factuur aan zitten, wachtend om te zien of hun stage of freelance-optreden zal uitmonden in een fulltime baan met voordelen – voordat de dreigende AI-zeepbel banen aanvalt.
Hoewel mijn vrienden en ik mijn debuut op de arbeidsmarkt vierden, zit het grootste deel van mijn cohort nog steeds zonder baan. Als dat niet het geval is, beginnen ze, net als ik, ook net een voet tussen de deur te krijgen.
Ik schrijf mijn succes toe aan de waarden die in mijn familie zijn bijgebracht en de motivatie die ik nog steeds krijg van mijn leeftijdsgenoten. Ik help waar ik kan door anderen naar een hoger niveau te tillen en hen te helpen bij het vinden van vacatures.
Maar een echte hoofdbron van het schuldgevoel van mijn vastzittende overlevende is het feit dat het huidige banenlandschap wanhopig aan herstel toe is, en dat een beginner als ik niets kan doen om dit op te lossen.
