Ik kan mij de mijne niet specifiek herinneren eerste Moederdag als moeder, ruim 16 jaar geleden. Maar ik weet dat het zo lief moet zijn geweest. Mijn man serveerde me waarschijnlijk ontbijt op bed. Mijn vijf maanden oude zoon William heeft daar waarschijnlijk ook met mij ontbeten, terwijl hij zichzelf weer in slaap bracht. We hebben waarschijnlijk een wandeling in de buurt gemaakt, of misschien zijn we over de Bay Bridge van Oakland naar San Francisco gereden en over de Embarcadero gelopen, genietend van de lentezon van de Bay Area.
Een zijn nieuwe moeder Ik had zoveel belofte en hoop, en ik weet zeker dat ik ervan genoot dat mijn man Nick en ik eindelijk een gezin waren geworden, en niet zomaar een stel.
Naarmate mijn gezin groeide, werd Moederdag een kans voor ‘me time’
Mijn zoon Kai is geboren in 2012, ons gezin uitbreiden en ons voor de tweede keer ouders maken. Dat bracht meer verantwoordelijkheid en meer moederschap met zich mee. Moederdag werd al snel een dag om te ontsnappen. Een dag om mijn man de leiding te geven over al het ouderschap, alle beslissingen, alle zorg die onze kleine kinderen nodig hadden.
Als standaard thuisblijvende ouderhet enige wat ik op Moederdag in dat seizoen wilde, was tijd alleen, weg van mijn mooie maar altijd behoeftige kinderen. Het was een dag waarop ik mijn nagels kon laten doen, sporten zonder kinderen aan mijn voeten. Een dag om een paar uurtjes te doen alsof ik helemaal geen kinderen had.
Nadat mijn zoon stierf, veranderde alles wat ik over het moederschap begreep
En toen stierf William in 2019 bij een tragisch ski-ongeluk, en alles wat ik begreep over het moederschap veranderde. Alle zorg, alle liefde, alle tijd die ik in mijn kind had gestoken, was niet genoeg om hem in leven te houden. Ik bracht zoveel tijd door met schaamte en schaamte omdat mijn kind onder mijn toezicht was gestorven. Ik had het gevoel dat ik gefaald had als moeder.
Dus dat eerste jaar, de eerste Moederdag nadat William stierf, deed ik alsof het niet bestond. Ik was niet in staat om deze kenmerkende dag te vieren, te erkennen die voor een nieuwkomer als een klap in het gezicht voelde rouwende moeder.
De auteur vond een manier om haar zoon William weer op te voeden nadat hij stierf. Met dank aan Susie Shaw
Ik heb een manier gevonden om voor mijn zoon te zorgen nadat hij stierf
En toen, ongeveer zes maanden na mijn verdriet, besloten we het opnieuw te proberen. Naar nog een kind krijgenopnieuw voor ouders. Toen dat eenmaal gebeurde, begon ik ook weer te leren hoe ik William moest opvoeden. Dat ik nog steeds actief voor hem moest en wilde zorgen, alleen op een andere manier.
Hij was er niet meer om ’s avonds te slapen of te helpen met zijn huiswerk. Maar ik zou met anderen over hem kunnen praten, zijn verhaal kunnen delen, een erfenis voor hem kunnen creëren door in zijn naam diensten te verlenen. En leer zijn nieuwe broertje alles over hem.
Ik vond een pad door de duisternis om William’s licht terug in onze wereld te brengen door ervoor te kiezen weer moeder wordenen om hem te blijven bemoederen.
Ze zegt dat haar familie zich het meest compleet voelt als ze het graf van haar zoon bezoekt. Met dank aan Susie Shaw
Nu breng ik Moederdag door op de begraafplaats
Tegenwoordig kies ik ervoor Moederdag doorbrengen op de begraafplaats. Het is de plek waar ik me als gezin het meest compleet voel. Mijn man en ik brengen onze levende kinderen daarheen, en we gaan op bezoek bij onze overleden zoon.
Dit maakte nooit deel uit van het plan, die droom van een prachtig gezin, allemaal verpakt in een perfecte buiging. Maar het is mijn leven en ik heb manieren ontwikkeld om met de realiteit van het moederschap van een rouwende moeder om te gaan, vooral op Moederdag. Ik vind het belangrijk om die dag op de begraafplaats te zijn, om alle vreugde en pijn tegelijk bij elkaar te houden. Om mijn levende kinderen te laten zien dat we kunnen komen opdagen, zelfs als het moeilijk is en niet wat de meeste mensen doen.
We hebben van de begraafplaats een plek van vreugde en verbinding gemaakt
Ik wil niet dat onze pelgrimstocht naar de begraafplaats als een last voelt voor mijn levende kinderen. Daarom maken wij er een evenement van. We pakken een picknickbrunch in: koffie, croissants, fruit. Wij nemen een dekentje mee. Wij brengen frisbees, ballen, wat dan ook mee houd de kinderen actief en bewegen. Mijn tiener klimt in de oude esdoorn, vlak voor William’s graf, en zwaait vanuit de dikke takken naar beneden. De kleine, Bodhi, kijkt van onderaf toe. Dat zal hij ooit ook doen.
We hebben nu ook twee honden, dus die gaan ook mee op uitje. We lopen altijd over de hele begraafplaats, geven commentaar op alle nieuwe graven, alle oude graven, en vragen ons af wie ze zijn en welke verhalen daaronder schuilgaan. De kleintjes, baby’s van nog geen jaar oud. Op de graven stond eenvoudigweg ‘Vader’ of ‘Moeder’. Er zijn zoveel verhalen zoals de onze.
En we verbinden ons met de doden, onze overleden zoon, William, degene die mij moeder maakte. En we houden van de levende familie die we vandaag zijn. Ik heb geleerd dat we beide kunnen en moeten doen.
