In dit specifieke tijdperk in de geschiedenis van de popcultuur kon bijna iedereen, niet alleen Trekkies, je alles over de Borg vertellen. De Borg zijn natuurlijk een ras van zielloze cyborgs, in het bezit van één enkel machinebewustzijn, dat de melkweg doorkruist in buitenmaatse kubusvormige schepen, mensen ontvoert en technologie steelt om in hun collectief te worden opgenomen. Ze koesteren geen kwaadaardigheid; ze nemen en gebruiken alleen maar wat ze willen, omdat ze te machtig zijn om weerstand te bieden. Zoals ze tegen elk schip dat ze tegenkomen zeggen: ‘Verzet is zinloos.’ Ze waren de beste schurken van de Star Trek-franchise… totdat ze dat niet meer waren.
De Borg werden geïntroduceerd in de aflevering “Q Who” van “Star Trek: The Next Generation” uit 1989 en werden aan de bemanning van de USS Enterprise-D getoond als een voorbeeld van een bedreiging in de diepe ruimte waar Starfleet nog niet op voorbereid is. De Borg hebben geen individuen. Het meest verraderlijke is dat ze zich aan elke aanval kunnen aanpassen. Als je één drone doodt met een faser, zal de volgende resistent zijn tegen fasers. De drones zelf gedragen zich als mechanische zombies. Ze hebben een bleke, pigmentvrije huid en hun lichaam is bedekt met metalen panelen of wormachtige buizen. Vaak zijn hun ogen, oren of monden afgesloten met mechanische implantaten.
De Borg heeft een griezelige, biomechanische uitstraling die duidelijk geïnspireerd is door het artwork van HR Giger, de Zwitserse surrealist die natuurlijk vooral bekend is vanwege het ontwerpen van het titulaire wezen in Ridley Scotts film ‘Alien’ uit 1979. Veel mensen zijn echter ook bekend met de sombere, apocalyptische esthetiek van zijn andere kunst, waarin menselijke lichamen op verontrustende wijze versmelten met industriële apparatuur. Passend, Cinefantastisch tijdschrift meldde in 1996 dat Giger ooit werd benaderd over het vernieuwen van het ontwerp van de Borg voor de “Star Trek: First Contact” van dat jaar. Helaas heeft hij uiteindelijk niet bijgedragen aan de film.
HR Giger werd geraadpleegd over het vernieuwen van het ontwerp van de Borg voor Star Trek: First Contact
In “Star Trek: First Contact” zijn de metalen panelen van de Borg nauwsluitender en lijken ze op op maat gemaakte harnassen. De gezichtsimplantaten op Borg-drones zijn nog steeds aanwezig en zijn nog steeds bedekt met buisjes, maar ze zien er meer organisch uit. Hun geheel witte huid is nu vlekkerig en uitslagig, en ze lijken te zweten, waardoor ze dierlijker en kwaadaardiger worden. Of dit een verbetering is, valt te betwisten.
Michael Westmore, een oude “Star Trek” -make-upontwerper, ontwierp de gezichtsmake-up, terwijl de lichaamskostuums werden ontworpen door Deborah Everton. Cinefantastique Magazine vermeldde slechts terloops dat HR Giger was geraadpleegd over ‘First Contact’, maar de outlet merkte op dat hij de film had doorgegeven. Over het waarom kan men alleen maar speculeren. Misschien kwam het omdat de creatievelingen achter “Star Trek: The Next Generation” al zo veel van hem hadden geleend.
Giger had destijds onlangs zijn werk aan de sciencefiction-horrorfilm ‘Species’ voltooid en diende als creatief adviseur en decorontwerper voor de Duitse horror/komedie ‘Killer Condom’ uit 1996. Het is misschien veelzeggend dat Giger liever aan een film met de titel “Killer Condom” had gewerkt dan betrokken te zijn bij een goedbetaalde studiofilm zoals een vervolg op “Star Trek”.
Giger was notoir raar (de “Alien” -ploeg noemde hem op de filmset graaf Dracula), en je kunt je misschien voorstellen dat hij zich niet zou willen aanmelden voor een film waarin hij zou worden onderworpen aan studionotities en de grillen van uitvoerende producenten. De “Star Trek”-franchise stond destijds onder nauw toezicht van uitvoerend producent Rick Berman, en hij beschermde de creatie van Gene Roddenberry streng. Een wilde kunstenaar als Giger zou niet met Berman overweg kunnen.
Star Trek: First Contact ging uiteindelijk voor een ander Borg-ontwerp
Opgemerkt moet worden dat voor “Star Trek: First Contact” de Borg niet alleen opnieuw ontworpen werd; hun hele dynamiek was veranderd. In ‘Star Trek: The Next Generation’ zouden ze een enkelvoudig bewustzijn hebben. In ‘First Contact’ leken ze meer op een bijenkorf, met drones, werkers en zelfs een koningin (gespeeld door Alice Krige). De Borg-koningin was ook een vrijdenkende en gepassioneerde figuur, die zelfstandig beslissingen nam en werd gemotiveerd door emoties. Het was een dramatische verschuiving. Rick Berman zei het volgende over het vernieuwde ontwerp van de Borg:
“We wilden de Borg ontwikkelen op een manier die uniek (was). We wilden de onderzoeks- en ontwikkelingstijd en de kosten voor het ontwikkelen van de kostuums en de make-upprothesen erin kunnen stoppen, wat we ons nooit konden veroorloven om op televisie te doen, vanwege het geld en de tijd die ermee gemoeid was. We waren als kinderen in een snoepwinkel, omdat we de Borg konden ontwikkelen en ontwerpen, en ze konden laten blijken zoals ze waren. Het was geweldig.”
“Star Trek: First Contact” werd na de bioscoopuitgave in 1996 een grote kritische hit en een kaskraker, en wordt nog steeds vaak gerangschikt als een van de beste “Star Trek”-films ooit gemaakt. Je kunt alleen maar speculeren of de ontwerpen van HR Giger de film zouden hebben geholpen. Persoonlijk denk ik dat ze het misschien hebben belemmerd. Gigers werk is zo surrealistisch, seksueel en onaangenaam dat een mainstream publiek zijn versie van de Borg misschien zou hebben afgewezen. Als Berman het lef had gehad om daadwerkelijk een Star Trek-film met een R-rating te maken, dan zou het misschien hebben gewerkt als een geweldige sciencefiction-horrorfilm.
