John Woo is gewoon niet gemaakt voor Hollywoodmaar dat weerhield hem er niet van om enkele prachtige Hollywood-films te regisseren. De filmmaker-maestro uit Hong Kong, die actiecinema opnieuw definieerde met klassiekers als ‘The Killer’, ‘Bullet in the Head’ en ‘Hard Boiled’, speelde snel, los en bloederig – te bloederig naar de smaak van Amerikaanse studio’s.
Hollywood denkt niet altijd goed over deze dingen na. Aan de ene kant zijn studio’s wanhopig op zoek naar een kassucces door internationaal talent met oogverblindend originele gevoeligheden te importeren. Vervolgens halen ze deze kunstenaars naar de Verenigde Staten en homogeniseren ze hun werk tot het uiterste, zozeer zelfs dat ze net zo goed een hacker hadden kunnen inhuren om het werk op de ouderwetse Amerikaanse manier te doen.
De transitie van Woo was een interessant geval omdat zijn actie-esthetiek in grote mate wordt beïnvloed door de hele Amerikaanse cinema. De man is dol op Hollywood. Uiteraard is hij duidelijk geïnspireerd door westerns en gangsterfilms, maar hij componeert zijn vuurgevechten met een lichtfantastisch èlan dat dichter bij Fred Astaire staat dan bij Sam Peckinpah. Hoewel hij ook het elegische bloedvergieten van Peckinpah kon doen.
Hollywood wilde Woo, maar ze wilden niet dat Woo dat was te Wauw. Ze wilden zijn geweld verzachten en hem ertoe aanzetten de sterrenconstellatie van de studio’s er net zo cool uit te laten zien als Chow Yun-fat en Tony Leung Chiu-wai. Ze kregen elke keer de kleermakersstijl en stoutmoedig heroïsche poses, maar slechts twee keer lieten de studio’s hem toe om op zijn eigen voorwaarden een louterend bloedbad te orkestreren.
Hoewel ik genoot van de eerste twee Hollywood-films van de regisseur (“Hard Target” en “Broken Arrow”), kregen we pas de echte Woo toen hij het bizarre “Face/Off” losliet. Had Woo eindelijk Hollywood ontdekt? Hij probeerde het nog een keer door opnieuw samen te werken met ‘Face/Off’-ster Nicolas Cage voor het ambitieuze actie-epos ‘Windtalkers’ uit de Tweede Wereldoorlog. Maar deze keer rolde hij met slangenogen.
John Woo’s Windtalkers heeft een director’s cut die de moeite waard is om te zoeken
Voordat hij ‘Windtalkers’ aanpakte, bezweek John Woo voor het sirenenlied van het filmmaken van de tentpole-franchise. bracht “Mission: Impossible II” op de kust terecht. Toegegeven, het was een commerciële hit (met een brutowinst van $ 546 miljoen aan de kassa tegen een budget van $ 125 miljoen), maar critici en bioscoopbezoekers waren teleurgesteld over het vervolg, terwijl Woo-fans teleurgesteld waren over de dwaze decorstukken.
Woo was daarna nog steeds een topregisseur en had de macht om MGM 115 miljoen dollar te laten uitgeven voor een rebound-film uit de Tweede Wereldoorlog over de woedend onderbelichte heldenmoed van de Navajo Marines die een onkraakbare code creëerden (en zo hielpen het tij te keren in de bloedige Slag om Iwo Jima). Nicolas Cage was destijds gloeiend heet, vooral in een actiefilm, waardoor ‘Windtalkers’ een verstandige investering leek.
Het was geen harmonieuze shoot. Woo wilde zijn lievelingsthema’s vriendschap en eer op een uitgestrekte, doordachte manier verkennen, maar MGM wilde een rah-rah John Wayne-vlagzwaaier. Na de terroristische aanslagen van 11 september werd “Windtalkers” uitgesteld van november 2001 tot juni 2002, waarna er twintig minuten uit waren gehaald. De film bombardeerde financieel (met een brutowinst van $78 miljoen wereldwijd), terwijl de recensies overwegend negatief waren, hoewel Salon’s scherpzinnige Stephanie Zacharak noemde het Woo’s beste Amerikaanse film. Het heeft zijn verdedigers en, het beste van alles, een 153 director’s cut maakt een sterk pleidooi voor de grootsheid van de oorlogsfilm (en het is zeker de moeite waard).
De grootste misstap van de film is dat de inheemse Amerikaanse acteurs Adam Beach en de personages van Robert Willie, Private Yahzee en Private Whitehorse, ondersteunende spelers worden. Het is duidelijk dat MGM geen 115 miljoen dollar uitgaf voor een oorlogsfilm zonder grote sterren in de hoofdrol, en het enige wat je kunt zeggen is dat dit stinkt.
