De literatuurwereld is in rep en roer nadat een vooraanstaande auteur, die tevens de nationale ambassadeur voor de jeugdliteratuur is, de kwaliteit van het merendeel van de kinderliteratuur heeft gekleineerd.
Mac Barnett publiceerde onlangs een essay verzameling voor volwassenen, getiteld Make Believe: over het vertellen van verhalen aan kinderen. In zijn boek schreef hij: “Dus bied ik nu Barnett’s Addendum aan bij de wet van Sturgeon: misschien is 94,7 procent van de kinderboeken grof.”
De zin verwijst naar de beroemde verdediging van het sciencefictiongenre uit 1957 van sciencefictionauteur Theodore Sturgeon. Sturgeon schreef dat ‘negentig procent van alles grof is’ en onderzocht waarom er tussen alle andere literaire genres op sciencefiction werd neergekeken. Hij geloofde dat er in elk genre sprake is van lage kwaliteit; geen enkel genre is per definitie slecht of moet worden afgekeurd.
Barnett is de negende nationale ambassadeur voor jeugdliteratuur en een auteur die meer dan 60 kinderboeken heeft geschreven.
Hij werd aangesteld door de non-profitorganisatie Ieder kind een lezer en de Library of Congress (LOC) om “nationaal bewustzijn te vergroten van het belang van jeugdliteratuur in relatie tot levenslange geletterdheid, onderwijs en de ontwikkeling en verbetering van de levens van jongeren”, zoals uitgelegd op de website van het LOC.
De verlichte kindergemeenschap maakt gebruik van sociale media
Auteurs stroomden massaal naar sociale media om hun woede over de woorden van Barnett te delen.
In één bericht een auteur van kinderfictie uitgelegd waarom sommige leden van de kinderliteratuurgemeenschap boos waren en opmerkten dat Barnetts kritiek op het genre in het voordeel zou kunnen werken van acteurs die te kwader trouw boeken proberen te verbieden.
“Hij bevindt zich in een machtspositie waarin hij ons zou kunnen beschermen en verheffen, en in plaats daarvan zegt hij dingen die tot op het bot doordringen en spandoeken voor boeken? Daarom zijn we boos”, schreef de auteur. “Niet omdat het argument over overdreven didactische boeken geen enkele waarde heeft. Omdat wat hij schreef de kinderliteratuur niet helpt.”
A brief Er circuleert een oproep aan Every Child a Reader en de LOC, als sponsors van Barnetts ambassadeurschap, om publiekelijk de schade aan te pakken die door zijn woorden wordt veroorzaakt en om de eventuele schade tot een minimum te beperken. De brief heeft ruim 300 handtekeningen verzameld.
Bij de eerste halte van hem Doe geloven boekrondleiding, tijdens een gesprek gemodereerd door Jeff Kinney, auteur van de Dagboek van een Wimpy Kid serie erkende Barnett de reactie en verontschuldigde zich voor wat hij schreef, volgens a fragment van de discussie gedeeld op Onderwerpen.
In reactie op screenshots van zijn woorden die online werden gedeeld door schrijvers, illustratoren en mensen in de kinderboekengemeenschap, zei Barnett: ‘Ik zag die zin en mijn naam ernaast en ik dacht: ‘Oh nee.’ Omdat het in veel opzichten het tegenovergestelde was. . . van het punt dat ik met dit boek wilde maken, namelijk het streven om de beste boeken voor kinderen te maken.”
Hij voegde eraan toe dat hij het achteraf gezien anders zou hebben geschreven. “Als iemand het zag en het gevoel had dat ik hem of haar in de steek had gelaten, dan spijt me dat enorm”, zei hij. “Het is aan mij, ik heb die zin geschreven en ik heb het argument niet op de juiste manier afgerond.”
Every Child a Reader en Mac Barnett reageerden niet Snel bedrijf’s verzoeken om commentaar.
“De durf en het voorrecht zijn ongelooflijk”
Sommige commentatoren op sociale media zeiden dat Barnetts cynische beoordeling van de literaire wereld bijzonder neerbuigend aanvoelde, afkomstig van een blanke mannelijke auteur.
“Het is absoluut respectloos voor een auteur, vooral voor een blanke man die niet opgewassen is tegen de obstakels die zijn BIPOC en zijn homoseksuele tegenhangers tegenkomen, om de meerderheid van de kinderboeken in zijn nieuwste boek ‘ruw’ te noemen”, aldus een literair agent. geplaatst op Onderwerpen. “Om nog maar te zwijgen van het feit dat hij de huidige Nationale Ambassadeur voor Jongerenliteratuur is. De durf en het voorrecht zijn ongelooflijk.”
Eén auteur gepost“Dit Mac Barnett-gesprek is fascinerend. De verschillen in de gegeven genade en de verwachte verantwoordelijkheid zijn veelzeggend.”
Dit discours vindt toevallig plaats tijdens Kinderboekenweekde langstlopende nationale viering van boeken voor jongeren, die de vreugde van lezen viert, scholen, bibliotheken en boekwinkels.
Schrijver George M. Johnson gepost“Mac Barnett moet aftreden”, eraan toevoegend dat zijn verklaring van 94,7% “naar een hoger percentage ruikt dan zelfs een vertegenwoordiger van Moeders voor de Vrijheid zou zeggen. Ik wil hem eruit.”
Johnson is de auteur van Niet alle jongens zijn blauween van de meest verboden LGBTQIA+-boeken op scholen in de Verenigde Staten.
Sommigen zijn het met Barnett eens
Niet iedereen was het niet eens met de woorden van Barnett. Sommigen begrepen waar hij vandaan kwam, omdat ze geloofden dat hij zijn argument mogelijk anders had kunnen formuleren of versterken om negatieve reacties te voorkomen.
Een opvoeder gepost“(Maar) dit is precies waar. Als elementaire bibliothecaris ga ik al een aantal jaren tekeer over de absolute aanval van moralistische, prekerige, didactische boeken die kinderen worden opgedrongen. En ze willen ze niet!”
De onderwijzer voegde eraan toe dat de woorden van Barnett waarschijnlijk ironisch waren en mogelijk ‘de plank misslaan’.
Afoma Umesi, oprichter en redacteur van Lezen middenklassedie boekenlijsten beheert en boekrecensies schrijft voor kinderen van alle leeftijden, deelde haar gedachten aan Substack over waar Barnett gelijk en ongelijk had.
“Barnetts wrange toon, een van zijn beste eigenschappen als schrijver, zorgt er ook voor dat de 94,7 procent van de citaten voor veel lezers neerbuigend is in plaats van een uitnodiging”, schreef ze.
Umesi legde uit dat in een tijd waarin kinderboeken onder druk staan door een verbod op boeken en er wordt bezuinigd op de budgetten voor schoolbibliotheken, wanneer iemand van Barnetts standpunt literatuur als ‘grof’ bestempelt, ‘het gebruikt wordt door mensen die niet van kinderboeken houden om hun minachting voor die boeken te rechtvaardigen, en dat het versterkt wordt door mensen die er wel van houden, maar wel genieten van het gevoel van superioriteit dat gepaard gaat met de erkenning dat het merendeel afval is.’
