Josefina López schreef ‘Real Women Have Curves’, gebaseerd op haar ervaringen als Mexicaanse immigrant zonder papieren die bijna veertig jaar geleden in een kledingfabriek in Boyle Heights werkte.
Sindsdien heeft het script van López een toneelstuk opgeleverd, a speelfilm met in de hoofdrol America Ferrera en, meest recentelijk, een Broadway-musical. De laatste, die in 2025 in het James Earl Jones Theatre werd geopend en na 104 optredens werd gesloten, zal volgend voorjaar zijn post-Broadway-debuut maken als onderdeel van een originele productie in Pasadena Playhouse tijdens het seizoen 2026-27, zo maakte het theater donderdag bekend. Producerend artistiek directeur Danny Feldman noemde de line-up “groter dan ons Sondheim-seizoen.”
Het seizoen begint met een nieuwe productie van Friedrich Dürrenmatts tragikomedie ‘The Visit’, geregisseerd door Tony Award-winnaar Darko Tresnjak en met Jefferson Mays in de hoofdrol. (Fans zullen zich de gedenkwaardige samenwerking van het paar van dit seizoen “Amadeus.”) Het volgende is de langverwachte première in LA van ‘Passing Strange’, de Tony-winnende musical gebaseerd op het leven van de in LA geboren muzikant Stew, geregisseerd door Tony genomineerd Zhailon Levingston (“Cats: The Jellicle Ball”). Een nog aan te kondigen winterproductie zal volgen, gevolgd door “Real Women Have Curves: The Musical.” Eindelijk een heropleving van het Pulitzer Prize-winnende toneelstuk ‘Cat on a Hot Tin Roof’ van Tennessee Williams Alfred Molina terug naar het Playhouse-podium, sluit het jaar af.
Toen Feldman hoorde dat er voor ‘Real Women Have Curves’ geen nationale tournee op het programma stond, nam hij het heft in eigen handen. Hij vond het essentieel dat er tegelijkertijd een verhaal verteld werd waarin de Latino-gemeenschap in LA centraal stond. als het pijn doet.
“Het vieren van een gemeenschap is in deze tijd een andere vorm van verzet en macht”, zei Feldman.
De artistiek directeur vergeleek de toon van ‘Real Women Have Curves’ met de rustshow van Bad Bunny tijdens de Super Bowl, die velen louterend vonden vanwege de uitbundigheid ervan.
“(De musical) verdient het om een productie te hebben op de schaal en reikwijdte die we hier bij Pasadena Playhouse maken”, zei Feldman.
Sinds Feldman in 2016 de touwtjes in handen nam bij het Playhouse, is het historische theater uitgegroeid tot een ware bloei een bloeiend kunst-ecosysteem. In 2023 ontving het Playhouse de Regional Theatre Tony Award nadat de veelgeprezen Sondheim Celebration zowel de betrokkenheid van het publiek als het artistieke profiel van het theater had vergroot. Vorig jaar nog het theater kocht het gebouw terug het verloor in 1970 door een faillissement en breidde zijn activiteiten enorm uit educatieve aanbod.
Een leider die meer risicomijdend is, zou dergelijke triomfen kunnen gebruiken als toestemming om zijn voet van het gaspedaal te halen. In plaats daarvan heeft Feldman een veeleisende line-up samengesteld die vereist dat het Playhouse op grotere schaal dan ooit tevoren zal opereren.
“We zijn klaar voor de uitdaging. We zijn er klaar voor, en ons publiek reageert op werk als het de grenzen verlegt”, aldus de artistiek directeur.
Jefferson Mays speelde in de recente productie van ‘Amadeus’ van het Pasadena Playhouse.
(Jeff Lorch)
Dat bleek waar voor “Amadeus,” die Feldman ‘een van onze grootste hits aller tijden’ noemde. De artistiek directeur zei dat de show uitblonk vanwege de hoge productiewaarde – iets wat regionale theaters zelden kunnen uitvoeren.
Het creatieve team van ‘Amadeus’ zal ernaar streven dat succes te herhalen wanneer ze herenigen voor ‘The Visit’, een toneelstuk dat Tresnjak al veertig jaar wil spelen.
“Het werk gaat zoveel dieper als je het vertrouwen hebt opgebouwd”, zegt Feldman. Bovendien is het recyclen van een ster een klassieke zet voor regionale theaters, die van oudsher opereerden als repertoiregezelschappen die dezelfde groep artiesten in verschillende rollen tentoonstelden en daardoor hun aanbod tentoonstelden.
De artistiek directeur zei dat hij ook werd gedwongen door de unieke toon van ‘The Visit’, die Dürrenmatt schreef terwijl Europa rekening hield met zijn medeplichtigheid aan de Tweede Wereldoorlog. Het script is even duister als vermakelijk en absurdistisch.
“Het is uiteindelijk een toneelstuk over moraliteit en hoe een gemeenschap stap voor stap akkoord gaat met iets waar ze niet akkoord mee zouden moeten gaan,” zei Feldman. Hij voegde eraan toe dat theater er uitstekend in slaagt het publiek in de zaal aan het lachen te krijgen en vervolgens op weg naar huis over de dingen na te denken.
Na ‘The Visit’ zal het Playhouse de energie opvoeren met twee musicals, ‘Passing Strange’ en ‘Real Women Have Curves’ (met de geheime show ertussenin). Feldman beschouwt ‘Passing Strange’ als onderdeel van de voortdurende inspanningen van het Playhouse om historische Amerikaanse musicals opnieuw te bezoeken.
“Het was een musical die revolutionair was en het spel veranderde”, zei hij, en typeerde de show als “een rockconcert waarin een toneelstuk uitbreekt.”
Vreemd genoeg, voor een coming-of-age-verhaal geschreven door een Angeleno over een muzikant uit South Central LA, “Passing Strange” is nooit in LA aangekomen na zijn Broadway-debuut in 2008. De musical, die zijn wereldpremière beleefde in het Berkeley Repertory Theatre, arriveert net op tijd in het Playhouse voor zijn twintigste jubileum.
Terwijl ‘The Visit’ en ‘Real Women Have Curves’ grotendeels zullen worden gepresenteerd zoals ze zijn, zullen ‘Passing Strange’ en ‘Cat on a Hot Tin Roof’, geregisseerd door Jessica Kubzansky, een lichte update krijgen voor een hedendaags publiek.
Williams publiceerde meerdere versies van zijn stuk en stopte nooit echt met het herzien ervan, zei Feldman, “dus we proberen erachter te komen wat het beste bij onze productie in onze wereld past.” Het publiek kan er zeker van zijn dat de emotionele kern die de plek van het stuk in de theatercanon verzekerde, behouden zal blijven, ongeacht welke veranderingen er worden aangebracht.
Feldman zei dat hij regelmatig het refrein van bezoekers hoort: “Als de wereld gek is, wil ik gewoon ontsnappen. Ik wil naar jou toe komen en ontsnappen.” Maar wat hij denkt dat mensen eigenlijk bedoelen als ze dat zeggen, is: “Ik wil deel uitmaken van de gemeenschap. Ik wil een ervaring hebben die boven mij uitstijgt en groter is dan ik, met andere mensen.”
“Daarom beweer ik dat theater de komende decennia relevanter en belangrijker zal zijn dan ooit tevoren in mijn carrière”, zei hij. Hoe meer technologie ons leven blijft domineren, en hoe meer we daardoor geïsoleerd raken, hoe waardevoller die momenten in het theater zijn, voegde Feldman eraan toe.
Hij voelde het toen het publiek brulde van het lachen tijdens de productie van ‘Eureka Day’ in het Playhouse, en tijdens een speld van muisstilte in ‘Amadeus’.
“Die momenten van bliksem, van elektriciteit, in een kamer – daar leef ik voor,” zei hij. “Dat is waar wij het beste in zijn.”
