(Noot van de redactie: Verkoopadviseur en voormalig startup-oprichter Ron Davis is een kandidaat voor de wetgevende macht van de staat Washington, die eerder voor GeekWire heeft geschreven op wervingspraktijken voor startups. GeekWire publiceert gastopiniestukken die een scala aan perspectieven vertegenwoordigen. De weergegeven standpunten zijn die van de auteur.)
Als je luistert naar het lokale gesprek over de staatsbelastingen in Washington op LinkedIn, zou je kunnen denken dat Olympia op het punt staat de regionale economie van Seattle uit te roeien met extreme belastingen. Er zijn uitzonderingen, maar de meeste van deze berichten bevatten veel retoriek en weinig nauwkeurigheid. Gezien de dringende behoeften van Washington moeten we het beter doen. En gezien het vermogen van onze gemeenschap tot datagedreven denken, willen wij kan doe het beter.
In tegenstelling tot wat vaak wordt gedacht, zijn onze belastingen relatief laag, zijn ze niet de lucht in gegaan en zijn ze nog lang niet op het punt om ernstige schade aan te richten aan de commerciële sfeer.
De belastingen in Washington zijn laag
Laten we eens kijken waarom een conservatieve econoom Washington onlangs een “belastingparadijs, zoals de Kaaimaneilanden”, als het om de rijken gaat. Ten eerste hebben we pas onlangs zelfs de halverwege punt tussen staten als het gaat om belastingen als aandeel van hun economie, en onze belastingen zijn dat feitelijk ook omlaag van een paar jaar geleden. We hebben lagere belastingen dan elke andere diepblauwe staat, en ook negen rode staten, waaronder Kansas, Kentucky, Utah en West Virginia.
Ten tweede vertroetelen onze belastingen de rijken onevenredig, terwijl ze tegelijkertijd werkende gezinnen belasten. Tot voor kort was Washington dat wel het meest regressief belaste staat binnen de uniewat betekende dat de armen een veel groter deel van hun inkomen betalen dan de rijken. Dankzij de belasting op vermogenswinsten die in een jaar tijd meer dan 250.000 dollar bedraagt, zijn we nu nog maar de tweede meest regressief belast – net boven Florida.
Momenteel betalen de bovenste 1% van de verdieners in Washington 4% van hun inkomen aan staats- en lokale belastingen – minder dan in Texas of Idaho. De nationale gemiddeld bedraagt 7,2%, bijna tweemaal zoveel als Washington. In Massachusetts, Californië en New York betaalt de bovenste 1% 9%, 12% en 14% van hun inkomen. Aan de andere kant van het spectrum betaalt het onderste vijfde deel van de verdieners in de Evergreen State via de neus: 13,8% van hun inkomen. Het landelijk gemiddelde bedraagt 11,4%. Gezinnen met een laag inkomen ZIJN overbelast in vergelijking met hun leeftijdsgenoten in andere staten, maar dit komt niet voor in de discussies op LinkedIn.
Laten we ook de nationale en mondiale context niet vergeten. Amerikaanse belastingen, inclusief staats- en lokale belastingen, zijn dat wel veel lager dan de meeste rijke landen – 32e van de 38 in de OESO. Wij betalen 25%, terwijl de rijke Denen, Nederlanders, Japanners en Oostenrijkers, of de snelgroeiende Spanjaarden en Polen, allemaal 35-43% betalen. Geen wonder dat onze levensverwachting, ongelijkheid, gezondheidszorgdekking en infrastructuur zo slecht zijn! De enige landen* met lagere belastingen dan de onze in de OESO zijn Costa Rica, Turkije, Colombia, Chili en Mexico.
Met andere woorden: het begrip belasting last – vooral voor de rijken, speciaal in de staat Washington – is een mythe.
De begrotingsgroei van Washington is duurzaam
Vaak hoor je hyperventilerende beweringen over de groei van de begroting van Washington. Het is waar dat als de begroting van Washington in precies hetzelfde tempo was gegroeid als de bevolkings- en algemene inflatie de afgelopen tien jaar samen, deze 29% lager zou zijn geweest. Maar zoals elke econoom op het gebied van de overheidsfinanciën u kan vertellen, is die informatie vrijwel nutteloos.
Kosten ziekte betekent dat de diensteninflatie in zowel de publieke als de private sector hoger is dan de totale inflatie. Omdat overheidswerk dienstenintensief is, stijgen de overheidskosten sneller dan de algemene inflatie. Overheden bouwen ook dingen – dus kopen ze veel land, en in groeiende economieën wordt land ook sneller duur. Dit is de reden waarom de kosten voor het in stand houden van overheidsdiensten stijgen vlak doorgaans veel sneller stijgt dan de inflatie. Ergo, economen kijken in plaats daarvan naar hoeveel van onze staatsinkomsten (bbp) belastingen in beslag nemen.
Je zou kunnen denken dat we de afgelopen jaren de uitgaven in een onhoudbaar tempo hebben opgevoerd. Denk nog eens na. In 2019waren de belastingen 10,6% van onze economie. Vandaag zijn ze dat 8,47%. Misschien moeten we terugkijken naar de diepten van de bezuinigingen in het recessietijdperk 2010? Het bedroeg 9,9%. Belastingen als onderdeel van onze economie hebben dat wel gedaan gekrompen. Ze zijn vlak sinds 25 jaar geleden, en vanaf de jaren zeventig, tachtig en negentig.
En als je denkt dat de BBP-cijfers op de een of andere manier vertekend zijn of niet representatief zijn voor individuele ervaringen, geldt dezelfde analyse persoonlijk inkomen. De belastingen zijn lager, en onze economie bloeide toen onze belastingen dat waren hoger.
De miljonairsbelasting zal de economie niet schaden en geen massale uittocht veroorzaken
In online gesprekken is er ondanks al het gepraat over belastingvlucht en comparatieve nadelen in onze gemeenschap verrassend weinig discussie over de echt, gemeteneconomische impact van hogere belastingen op de rijken. Dus wat zegt het koude, harde bewijsmateriaal?
Welnu, afgezien van de vraag of het behouden van elke laatste rijke persoon het hoogste doel van het overheidsbeleid is, is het bewijsmateriaal dat wel behoorlijk duidelijk dat de rijken per saldo lang niet zo prijsgevoelig zijn als ons wordt verteld. In werkelijkheid, miljonairs verhuizen minder dan alle anderen.
Onderzoekers schatten dat het elimineren van alle belastingverschillen tussen de staten de migraties van nationale miljonairs met slechts ongeveer 250 gezinnen per jaar zou verminderen – op een totaal van grofweg 12.000. Regio’s zoals de onze zijn ‘plakkerig’, zoals de productmensen zeggen.
Bovendien suggereren onderzoeken dat wanneer de rijken verhuizen, zij ook verhuizen grotendeels verhuizen naar andere jurisdicties met hoge belastingen! Zeker sommige mensen noemen belastingen als ze naar Wyoming verhuizen en sommige mensen kopen extra huizen en spelen domiciliëringsspelletjes om belastingen te ontwijken. Maar de macro, netto-effect schijnt mooi te zijn verwaarloosbaar.
Helaas lijken onderzoeken onder miljoenen mensen weinig invloed te hebben op de overtuigingen van mensen als “iedereen die ze kennen” over verhuizen “nadenkt”.
Laten we dit dus in termen van enkele specifieke verhalen plaatsen. New Jersey verhoogde belastingen voor de rijken en Massachusetts verhoogde de belastingen voor miljonairs. New York verhoogde de belastingen voor de rijken tweemaalen Californië ook. In al deze gevallen voorspelden zakenmensen een economische crisis Apocalypseen sprak over hoe de mensen die ze kenden weggingen. Dan het aantal rijke mensen al die plaatsen aanzienlijk toegenomen. Sterker nog, binnen Californië – waar de belastingen omhoog gingen veel – hun “marktaandeel‘van de Amerikaanse miljonairs is zelfs toegenomen.
Het is bijna alsof “de economie” een enorm complex opkomend fenomeen is, in plaats van een eenvoudige vergelijking waarbij welvaart perfect omgekeerd gecorreleerd is met de belastingen van rijke mensen of de opvattingen van commentatoren daarover.
Het is een serieus probleem dat dit soort feiten zo zelden een rol spelen in uitspraken over de naderende ondergang van onze lokale economie telkens wanneer we iets doen als het verhogen van het minimumloon, de arbeidsnormen of de belastingen. Hoewel er voldoende ruimte is voor discussie over de juiste soort en het juiste niveau van belastingheffing, wordt het tijd dat we stoppen met het voeren van een discussie die verstoken is van fundamenteel empirisme.
De belastingen in Washington zijn niet hoog, zijn niet gestegen, en het verhogen ervan voor de rijken riskeert geen economische ondergang. Deze gemeenschap bouwde wereldveranderende bedrijven door bewijsmateriaal te volgen, waar het ook naartoe leidde. Het wordt tijd dat we dezelfde norm eisen van ons politieke discours.
*Ierland staat officieel op deze lijst, maar het belastingtarief is ernstig vertekend, omdat het bbp enorm wordt opgeblazen doordat bedrijven hun winsten op papier daarheen verschuiven voor belastingdoeleinden. Ierland heeft deze vervorming aangepakt met een bruto nationaal inkomen, waardoor het werkelijke belastingtarief tussen de 35% en 40% ligt.
Let op: ik heb deze gebruikt bevolkingsaantallen, begrotingsgeschiedenis en dit inflatie rekenmachine.
