Ik dacht dat 27 worden hetzelfde zou voelen als elke andere verjaardag, maar dat kon niet verder van de realiteit zijn. Op die dag werd ik wakker en werd meteen overspoeld door een golf van emoties.
Ik besefte dat de persoon die 27 wordt, op alle denkbare manieren totaal anders is dan de persoon die 18, 22 of 25 wordt. Mijn prioriteiten, vriendschappen, en carrière traject zou onherkenbaar zijn voor de oudere versies van mezelf.
Dat wil niet zeggen dat ik niet van mijn leven houd. Ik voel me zo gelukkig dat ik een digitale nomade ben en een reisschrijver. Ik heb de afgelopen jaren meer unieke ervaringen gehad dan ik kan tellen.
Toch heb ik de afgelopen maanden meer nagedacht dan op enig ander moment in mijn leven. Bijna dagelijks analyseer ik alle beslissingen die ik heb genomen en die mij hebben gebracht waar ik nu ben. Ik vraag me af of ik de juiste keuzes heb gemaakt en of ik op de goede weg ben.
Mijn sociale kring is veranderd
Het is bijna zes jaar geleden dat ik afgestudeerd aan de universiteit. Ik herinner me dat ik dacht dat mijn studievrienden de rest van mijn leven bij me zouden zijn, maar met de meesten van hen praat ik nauwelijks. Ooit dachten we dat we op elkaars huwelijksfeesten zouden zijn, en nu feliciteer ik ze met hun huwelijk in een post op sociale media, waar ik er tegelijkertijd met de rest van de wereld achter kwam dat ze zelfs getrouwd waren.
Ik realiseer me dat de afstand grotendeels mijn schuld is, wat een zware pil is om te slikken. Ik ging op pad als digitale nomade bijna vijf jaar geleden. Terwijl mijn vrienden hun leven opbouwden in de stad die ze na hun studie kozen, stuiterde ik van halfrond naar halfrond, voortdurend in een nieuwe stad en tijdzone, wat het moeilijk maakte om contact te houden.
Na zoveel jaren uit elkaar te zijn geweest, zijn de mensen die ik ooit als mijn familie beschouwde nu slechts kennissen. Ik heb er veel spijt van dat ik niet meer moeite heb gestoken in het onderhouden van die relaties.
Mijn carrière kent ups en downs
Ik heb veel succes geboekt in mijn carrière en daarvoor ben ik erg dankbaar. Ik vind het echter bijna onmogelijk om mezelf niet langer te vergelijken met een idee van mezelf dat nooit heeft bestaan.
Zonder het te beseffen creëerde ik, toen ik aan mijn carrière begon, een versie van de ‘ik van eind twintig’, die alles voor elkaar zou hebben: stevige spaargelden, een pensioen rekeninginvesteringen en een duidelijk pad voor professionele vooruitgang. Hoewel die persoon nooit echt is geweest, rouw ik om het verlies van de ideale versie van mezelf die ik nog niet heb kunnen creëren.
Tegelijkertijd vergelijk ik mezelf met al mijn leeftijdsgenoten. Ik zie vrienden huizen kopen, kinderen krijgen en de bedrijfsladder beklimmen, en het is moeilijk om je niet ontoereikend te voelen.
Bovendien, als je iemand verderop op zijn reis ziet, kun je gemakkelijk het gevoel krijgen dat je achterop raakt en niet goed genoeg bent om ooit nog in te halen.
Mijn dagelijkse werkzaamheden zijn gevuld met reflectie
Ik voel me zo gelukkig dat ik de wereld rond mag reizen voor de kost. Ik heb in de loop der jaren tientallen steden tot mijn thuis gemaakt, en ik ben van plan dat nog heel lang te blijven doen. Ik heb onderweg zelfs geweldige vrienden en een geweldige partner ontmoet.
Bijna dagelijks besteed ik echter tijd aan het analyseren van de beslissingen, acties, fouten, successen en relaties die mij hebben geleid naar waar ik nu sta.
Ik realiseerde me pas onlangs dat wat ik ervaar een quarterlifecrisis is. Hoewel veel minder besproken dan de midlifecrisiskomt dit fenomeen veel voor bij mensen van midden tot eind twintig. Veel mensen voelen een gevoel van hopeloosheid in hun carrière, relaties of algemene levensrichting.
Ik heb het gevoel dat ik tot mijn twintigste heb gezwommen, en toen ik op mijn 27e verjaardag naar boven kwam, herkende ik mijn omgeving niet.
Deze quarterlifecrisis was een uitdaging
Ik zit midden in mijn quarterlife-crisis, en het heeft ervoor gezorgd dat ik mijn successen heb erkend en tegelijkertijd gebieden heb geïdentificeerd die voor verbetering vatbaar zijn.
Ik mis de vriendschappen van begin twintig en ik hoop er in de toekomst een aantal weer nieuw leven in te blazen. Hoewel ik niet alles in mijn leven en carrière zo goed heb uitgewerkt als ik had gehoopt, ben ik bezig met de onzekerheid en werk ik aan het opbouwen van mijn zelfvertrouwen.
Ik realiseer me ook dat er niet noodzakelijkerwijs goede of foute keuzes zijn, maar alleen beslissingen die we onderweg nemen en die ons helpen.
