Wes Anderson is een van de meest consistente regisseurs van zijn generatie – je weet wat je van elk van zijn films kunt verwachten, en ze zijn allemaal min of meer redelijk goed. Maar hij sloeg hem het park uit met Asteroïde stadeen lus, Looney-tunes-geïnspireerde komedie die stiekem transformeert in een ontroerende meditatie over kunst en de universele menselijke behoefte om verhalen te vertellen.
Op een congres voor jonge astronomen in de gelijknamige woestijnstad verschijnt plotseling een UFO die een meteoriet meeneemt uit een krater in het centrum van de stad. Dit verbazingwekkende buitenaardse eerste contact haalt nationaal nieuws, wat resulteert in een groep verslaggevers, wetenschappers en religieuze groeperingen die de stad bezoeken om te zien of de UFO zal terugkeren. Te midden van al deze chaos, een onlangs weduwe vader, Woodrow (Jason Schwartzman), worstelt om zijn nog steeds aanhoudende verdriet te verzoenen met een bloeiende romance met de beroemde filmactrice Midge (Scarlett Johansson).
Dat is de basisplot van Asteroïde stadmaar er is zoveel meer aan de hand, zoals een frameapparaat dat van alles wat je kijkt een uitgebreid toneelstuk maakt dat ook als televisiedocumentaire wordt gefilmd. Verward? Nou, dat is alleen maar natuurlijk, maar het is ook wat het maakt Asteroïde stad zo effectief, ontroerend – en opvallend anders dan de eerdere werken van de regisseur. Met een cast met onder meer Tom Hanks, Tilda Swinton, Adriaan Brody En Margot Robbiede film zit boordevol genoeg sterrenkracht om je betrokken te houden, zelfs als je een beetje verdwaald raakt in het surrealistische verhaal.
