In Virginia geboren grafisch ontwerper Addison Copas is gefascineerd door beperkingen. Tijdens de kunstlessen op school had hij een hekel aan de ‘ongebreidelde vrijheid’ die hem soms werd geboden, waarbij opdrachten als ‘schilder wat je wilt, hoe je maar wilt’ niets voor hem deden. Toen hij letterontwerp studeerde bij Seb McLauchlan aan de Kingston University, volgde hij een traject van rebellie tegen het zware concept, waarbij hij opteerde voor op onderzoek gebaseerde en techniekgerichte praktijken waarbij hij ‘de waarde van zijn geest en hand kon afwegen tegen objectieve criteria, zoals gewicht, textuur en ritme’.
“Het leuke van lesgeven in je studievak is dat je aanpassingen kunt maken die je graag had willen maken toen je nog student was; om die subtiele en mogelijk frivole verandering te bewerkstelligen die je graag in de wereld zou willen zien. Voor mij was dat ontwerpen op papier”, zegt Addison. “Met uitzondering van uiterst modulaire ontwerpen lenen potlood, pen of penseel en papier zich voor snellere, onbeperkte prototyping. Als ik een onbevredigende curve op een vector wil aanpassen, moet ik minstens vier verschillende onderling verbonden punten omzeilen; maar op papier is het één klap van de pen.” Het is onnodig om te zeggen dat Addisons werk geworteld is in potlood- en papierpraktijken, en dat is te zien. Zijn werk is een terugkeer naar klassieke lettervormen – het voelt bijna middeleeuws aan. Het is warm en heerlijk retro op een manier die we nu niet zo vaak meer zien, waarbij elk project een soort uitnodiging wordt.
Geïnspireerd door de Tsjechische typograaf Oldřich Menhart kanaliseert Addison zijn ‘voortdurende verwondering’ door middel van het ontwerpen van tekstletters, die hij een ‘ernstig beperkte kunst’ noemt – aan de ene kant omgeven door hedendaagse culturele opvattingen over lettervormen en aan de andere kant door de eigenaardigheden van het menselijk zicht. “Terwijl de schilders eeuwenlange techniek op het gebied van schaduw, perspectief en kleur kunnen opgeven ten gunste van het nastreven van hun onbelemmerde grillen op het doek – hebben letterontwerpers niet zo’n luxe”, zegt Addison, genietend van de beperkingen.
