Harry Stijlen een ringetje zetten op Zoë Kravitzen het internet stopte onmiddellijk met het geven om de ring. Binnen enkele uren waren de theoretici van ‘Larry Stylinson’ terug, waren de beschuldigingen van queerbaiting trending en waren duizend TikToks een decennium van zijn outfits ‘decoderen’ alsof het de Zapruder-film was.
Het discours splitste zich snel. Ofwel Harry heeft een seksualiteit uitgevoerd om beroemd te worden, ofwel de fans zijn schurken omdat ze weigeren hem privé te laten. Of Zoe is een rekwisiet. Kies een kant.
Ik wil graag een andere aanbieden. Want wat er nu met dit stel gebeurt, is niet echt een seksualiteitsverhaal. Het is een hechtingsverhaal, gekleed in een seksualiteitskostuum, en het kostuum is zo luid dat bijna iedereen het daadwerkelijke menselijke moment eronder mist.
De verleider moet sterven om de verloving te laten leven
In mijn kantoor zie ik elke dinsdag een versie van Harry. Niet letterlijk. Ik bedoel het patroon.
Iemand die ergens onderweg ontdekte dat ze gezocht konden worden. En als je dat eenmaal door hebt, bouw je er een zelf omheen. Deze ken ik persoonlijk. Voordat ik mijn vrouw ontmoette, had ik wat ik nu een verleiderstrategie noem. Mijn waarde in de liefde werd bepaald door de vraag of iemand mij wilde, en of ik de versie van mezelf kon blijven uitvoeren waarvan ik dacht dat ik gekozen zou worden.
Harry heeft dit op planetaire schaal gedaan. De vloeiende shirts, de gelakte nagels, de sfinxachtige dubbelzinnigheid in interviews. Een deel ervan is echt wie hij is. Een deel ervan is ook een overlevingsstrategie voor een kind dat op zijn zestiende beroemd werd en leerde dat iedereen door zijn beetje onkenbaarheid voorover leunde.
Dit is het deel dat de roddels niet kunnen zien. Wanneer je iemand voor het eerst ontmoet, ontmoet je sexy zelf zijn sexy zelf. Het is elektrisch en het is ook een prestatie. Beide mensen leiden met het deel van hen dat wordt gekozen.
Om daadwerkelijk verloofd te raken, moet dat deel een stap opzij zetten. De mensen die samen een leven opbouwen, zijn degenen die bereid zijn de versie van zichzelf die bij vreemden werkte te laten vallen en één persoon te laten zien wie eronder zit. Dat is de drempel waar Harry nu op staat. En het heeft niets te maken met het geslacht waartoe hij zich aangetrokken voelt. Het is de veel oudere, veel engere vraag die elk zenuwstelsel met zich meedraagt: Als ik de persona laat vallen, ben ik dan nog steeds genoeg voor jou?
Waarom het internet in plaats daarvan een diagnose wil
Er is een reden waarom de ‘Larry’-theoretici niet willen stoppen, en dat is geen boosaardigheid. Het is die diagnose die als veiligheid voelt.
Wanneer een band zich bedreigd of verwarrend voelt, grijpt de menselijke geest naar een etiket. Door het gedrag van iemand anders een naam te geven, wordt ambiguïteit omgezet in een verhaal met een held en een slechterik. Het voelt als een oplossing. Het is ook het emotionele equivalent van het eten van M&M’s als avondeten. Smaakt heerlijk, laat je slechter achter dan voorheen, voedt niets echts.
Ik noem dit soort internetinhoud de wie-deed-wat-wanneer-bucket. Het maakt niet uit welk label je erop gooit. Biseksueel, queerbaiter, baard, gesloten, performatieve bondgenoot. De emmer is het punt. De emmer geeft je zekerheid over het innerlijke leven van een vreemde, zodat je niet met het ongemak hoeft te zitten dat je het niet weet.
Paren doen dit elkaar voortdurend aan. Eén partner komt in de sessie, wanhopig om vast te stellen wat zijn partner is Echt bedoelden, wat zij Echt zijn, wat hun verleden is Echt zegt over hun toekomst. Als je ooit die aantrekkingskracht hebt gevoeld, dan kan dat doe onze gratis relatiequiz om te zien welk beschermend patroon bij jou opduikt als een band onzeker voelt.
Het andere stukje dat ik er zachtjes aan wil toevoegen is dat Harry en Zoe zich verloven in iets waar niemand van ons voor gebouwd is. Ik vertel jongere stellen voortdurend dat ze in een goudvissenkom leven waar ik nooit mee te maken heb gehad. Elke beweging werd bekeken, gescreend, gearchiveerd en besproken. Als je niet alleen je eigen schaamte met je meedraagt, maar ook het gewicht van het feit dat je voortdurend getuige bent, moeten je overlevingsstrategieën groter worden. Natuurlijk werd Harry glad tijdens interviews. Natuurlijk is Zoe privé. De kom heeft ze zo gemaakt.
Er zijn geen slechteriken in dit verhaal
De mainstream versie vereist een slechterik. Na vijftien jaar dit werk te hebben gedaan, heb ik gelezen dat die er niet is.
De fans die op Harry projecteerden, zijn logisch. Ze waren op zoek naar een spiegel voor hun eigen bezittingen, en hij was zo genereus met zijn beeld dat de spiegel verscheen. Harry’s dubbelzinnigheid is logisch. Hij was een tiener toen de goudvissenkom zich om hem heen sloot. En ervoor kiezen om zich nu aan één vrouw te verankeren is ook logisch, want uiteindelijk heeft elk zenuwstelsel vaste grond nodig.
We zijn publieke personages gaan behandelen als een contract van zekerheid, alsof elke zachtheid of verschuiving later verraad is. Dat is het niet. De magie van een echte relatie is geen perfecte consistentie. Het is reparatie. Het is de moedige zin: “Dit is wie ik vandaag ben, met jou.”
Mensen praten veel over soevereiniteit in relaties. Wat ze vaak bedoelen is dat ze niemand nodig hebben. Ze willen verbinding zonder afhankelijkheid. Zo werkt biologie niet. Wij reguleren elkaar van de wieg tot het graf. Waar Harry en Zoe naar streven, of ze er nu een taal voor hebben of niet, is iets dat ik de Soevereine Ons noem. Twee mensen die bij elkaar aanwezig blijven zonder te verdwijnen of te overweldigen.
Dat is ook de reden waarom de roddels ‘hebben ze samen geslapen, voelen ze zich echt aangetrokken, is dit echt’ zo moeilijk voor koppels die thuis kijken. Een echt verlangen tussen twee mensen die daadwerkelijk samenleven is een heel ander verhaal dan de chemie van een persreis, en veel langdurige partners vragen zich stilletjes af of er iets mis is met hen als het verandert. Meestal niet. Als dat een plek is waar je vastzit, de wetenschap achter de signalen dat je man je seksueel niet wil loopt door wat er feitelijk onder gebeurt.
Wat ik zou willen dat Harry en Zoe weten, als ze op mijn bank zaten in plaats van in een roddelblad, is dat de roddels alleen maar lawaai zijn. Het eigenlijke werk bevindt zich op de emotionele drempel. Kijk eens hoe moeilijk dit voor jullie allebei is. Jullie verdienen allebei veel liefde en zorg op die plek.
De lijn die ik hoop dat ze bereiken
Het meeste van wat het internet ‘grensoverschrijding’ tussen beroemdheden en fans noemt, is geen verraad. Het is een projectie-ontmoetingsvoorstelling, op een podium waar geen van beide personen het volledig mee eens was. Als je een scherpere versie wilt van waar die lijn eigenlijk zit, de wetenschap achter microfraude is het raamwerk dat ik gebruik bij koppels.
Wat ik voor ze hoop
Ergens onder de krantenkoppen bevindt zich een 31-jarige man die de helft van zijn leven genoeg heeft gedaan voor vreemden, en een vrouw die dapper genoeg is om naast hem te staan terwijl de kom luider wordt.
Ik hoop dat ze stoppen met het procederen over het publieke verhaal. Ik hoop dat ze de Verleider laten rusten. Ik hoop dat iemand ergens de enige zin zegt die er echt toe doet bij een verloving: je hoeft niemand anders te zijn dan wie je bent bij mij. De rest zijn gewoon M&M’s.
Vijgen O’Sullivan, LMFT, is een relatietherapeut en relatiedeskundige bij de Stars en Silicon Valley, oprichter van Empathi, en gebouwd het Figlet-platformeen AI-relatiecoach die is opgeleid in zijn klinische werk.
