Het zou ooit heiligschennis kunnen zijn geweest om in diskrediet te brengen Vreemdere dingenmaar nu het vlaggenschip van het sci-fi-avontuur van Netflix zijn beloop heeft gehad, lijken fans vrijer met hun kritiek. Het laatste seizoen liet veel te wensen over, met als belangrijkste nostalgie die niet zo performatief aanvoelde. Vreemdere dingen was duidelijk een liefdesbrief aan sciencefiction uit de jaren 80 en Amblin/Stephen King-verhalen vanaf het allereerste begin, maar naarmate de serie volwassener werd en een meer ‘episch’ bereik bereikte, verloren die eerbetoon en callbacks hun charme en inhoud. In seizoen 5 was die nostalgie teruggebracht tot een hele reeks willekeurige naalddruppels, misplaatste mode-keuzes en een totale blinde vlek voor de fenomenen uit de popcultuur die Eigenlijk waren een ware rage in 1989.
Misschien was het te veel om van de Duffer Brothers te verwachten dat ze de pastiche zouden voortzetten, maar dit specifieke soort nostalgie uit de jaren 80 voelt nu hoe dan ook banaal aan. In plaats daarvan werpen de Duffers wijselijk hun steun achter een heel ander soort eerbetoon aan de jaren 80, een eerbetoon aan de acteurs die in dat tijdperk hun start hebben gemaakt, en hen midden in hun eigen leven plaatst. Vreemdere dingen-achtig avontuur.
De helden van De stadsdelenNetflix’s nieuwste sci-fi-ravotten, zou in de jaren tachtig op zijn hoogtepunt zijn geweest. De serie speelt zich echter af in het heden en volgt een handvol Gen X-ers die migreren naar een idyllische pensioengemeenschap in New Mexico. Terwijl gepensioneerden als Wally (Denis O’Hare) en Judy (Alfre Woodard) maar al te graag hun laatste jaren doorbrengen met ‘cocktails en chaos’, kijkt de onlangs weduwe Sam Cooper (Alfred Molina) naar deze groenere weide met een flinke dosis scepsis. Hij is niet bereid de vrijheid op te geven die hij in zijn verleden genoot, of zijn verleden in het algemeen. Het idee dat zijn leven binnenkort voorbij zou kunnen zijn, is een waarheid die hij nog niet kan accepteren, en de vreemde, bovennatuurlijke visioenen die hij heeft sinds hij naar de Boroughs is verhuisd, zijn nog moeilijker te verwerken.
De stadsdelen lijkt veel op Vreemdere dingen gevestigd in een bejaardentehuis. Sam werkt samen met Wally en Judy om de interne werking van hun nieuwe gemeenschap te onderzoeken, terwijl wildcards als Renee (Geena Davis) en Jack (Bill Pullman) verdachte informatie verschaffen over de groeiende samenzwering. Het is een verfrissend perspectief voor dit genre, dat zich de afgelopen twintig jaar heeft geconcentreerd op jonge kinderen die tegen buitenaardse wezens vechten in de jaren ’80.
De stadsdelen De makers, Jeffrey Addiss en Will Matthews, erkennen wijselijk dat de bron is opgedroogd – zo niet ermee klassiekers zoals ENen dan zeker daarna Super8 (technisch vastgelegd in 1979, maar toch), Vreemdere dingenen al zijn copycats. De Duffer Brothers fungeren als producenten, wat suggereert dat er enig bindweefsel bestaat tussen hun series en De stadsdelen. Dit laatste begint een spiritueel vervolg te worden Vreemdere dingenidealiter gewoon zonder het soort nostalgie dat op zijn beloop is.
