Een van de grootste troeven in sciencefiction-tijdreisverhalen is het zien van dezelfde locatie in een totaal ander licht. Het is aannemelijk dat HG Wells een pionier was op dit idee De tijdmachineaangezien de titulaire machine en de reiziger letterlijk op één plek zitten terwijl de eeuwen in een supersnel tempo voorbijgaan. De tv-serieversie van 12 Apen maakte in het eerste seizoen goed gebruik van dit idee en liet ons de Project Splinter-faciliteit zien bij het begin, en ook de huidige status van de jaren 2040 als uitvalsbasis voor alle tijdreizigers van de show. Maar tien jaar geleden, in de week van 4 mei 2016, met de derde aflevering van 12 Apen Seizoen 2introduceerde de serie een secundaire uitvalsbasis voor de personages. Deze aflevering, ‘One Hundred Years’, zou enorme gevolgen hebben voor de rest van de show en bijna tien jaar later zelfs de Star Trek-canon beïnvloeden.
“One Hundred Years” is een aflevering uit de gouden periode van 12 Apennadat de finale van seizoen 2 het uitgangspunt van de serie op subtiele wijze opnieuw opstartte, waardoor het niet alleen een tijdreismissie werd om een dodelijke wereldwijde epidemie ongedaan te maken, maar ook een strijd tegen het leger van de 12 apen om de tijd zelf te beschermen. ‘One Hundred Year’ is een cruciale episode bij het bepalen van die nieuwe richting, want toen Cole (Aäron Stanford) en Cassie (Amanda Schull) proberen erachter te komen waarom vijandige tijdreizigers ‘Primaries’ (mensen die het verloop van de tijd kunnen waarnemen) vermoorden, gooit Cole deze opmerking over hun vijanden weg: ‘Misschien is de pest slechts een deel van hun plan.’
Het lijkt misschien een kleinigheid, maar het volgen van de Openingsverhaal van seizoen 2 van een van de sterren van de originele film, Madeleine Stowe, wordt dit iets complexere uitgangspunt vanaf dit punt het basisethos van de show. Het Leger van de 12 Apen probeert de tijd zelf te destabiliseren en een tijdloze status quo te creëren die bekend staat als het ‘Rode Woud’. En als gevolg hiervan worden Cole en Cassie in 1944 gestuurd om moordenaars op te sporen.
Cole en Cassie proberen het mysterie van het Leger van de 12 Apen in 1944 te ontrafelen.
SyFY/Universeel
Dit resulteert erin dat Cole een permanente kamer koopt in een fictief hotel genaamd Hotel Emerson, wat een rimpeleffect heeft gedurende de show. In de vorige aflevering, ‘Primary’, leerden we dat Cole en Jennifer al in 2016 een connectie hadden met dit hotel, wat in ‘One Hundred Years’ met terugwerkende kracht wordt uitgelegd. Dit hotel is al tientallen jaren de thuisbasis van Team Splinter, maar dat weet eigenlijk nog niemand.
De setting uit de jaren veertig van ‘One Hundred Years’ geeft Cassie en Cole een soort 2011 Captain America: de eerste wreker sfeer, wat de serie veel goeds doet, vooral bij het opladen van de langzaam brandende romance tussen de twee tijdreizigers. De foto van Cassie en Cole uit 1944 was een briljant zaadje dat in de vorige aflevering werd geplant en dat niet precies verloopt zoals we hadden verwacht. De ontwikkelaars van de show, Terry Matalas en Travis Fickett, samen met afleveringsschrijver Michael Sussman, een Star Trek: Voyager En Star Trek: Enterprise aluin – weef een heel charmant Terug naar de toekomst gevoel bij deze aflevering, die op dat moment het verst terug in de tijd vertegenwoordigde dat we de personages zouden zien reizen.
Het Emerson Hotel kwam ook met de introductie van FBI-agent Robert Gale, gespeeld door de uitstekende karakteracteur Jay Karnes. Van de jaren vijftig tot de jaren zestig zou Gale een van de grootste bondgenoten van de helden van de show worden, inclusief een aantal uitstekende doorkruiste tijdlijnen, waarin Gale al verschillende versies van Cole en Cassie uit toekomstige afleveringen zou hebben ontmoet. Zoals een Dokter Wie Metgezel die achterblijft, creëerde Gale een sympathieke man uit de 20e eeuw, wat op zijn beurt hielp de hoofdpersonages nog menselijker te maken in hun genegenheid voor hem. Gale begint niet als iemand die hen wil helpen, maar zelfs later in dit seizoen wordt hij een grote bondgenoot.
Patrick Stewart als Picard en Jay Karnes als Wells, een personage dat heel dicht bij Gale staat 12 Apen.
Grootste+
Carnes keerde in 2022 terug naar een sci-fi van Terry Matalas Picard Seizoen 2, het spelen van een personage genaamd Wells, die erg was gelijk aan Gale 12 Apen. En net als in 12 Apen, Picard In seizoen 2 werd het concept van de bar “Ten Forward” opnieuw omgezet als een fysieke plek in Los Angeles, die zowel in de 24e als de 21e eeuw bestaat. Dit concept werd zelfs nog verder doorgevoerd als je bedenkt dat er een holografische Ten Forward bestaat (niet te verwarren met die op de foto). Enterprise-D) dat opnieuw wordt gemaakt op de Titaan-A in Picard Seizoen 3.
Had dit allemaal kunnen gebeuren zonder 12 Apen? Vrijwel zeker niet. Met ‘One Hundred Years’ plaatste de serie zich resoluut in een nostalgische sfeer Terug naar de toekomst mode, maar creëerde nieuwe tradities die de show voor de rest van zijn bochtige run zouden versterken.
