Ringo Starr en T Bone Burnett zaten onlangs bij de Sunset Marquis toen de voormalige Beatle plotseling een eettafel in een drumstel veranderde en een stukje ‘Rock Island Line’ ten gehore bracht.
“Het was Lonnie Donegan die ons allemaal een geweldige vakantie bezorgde”, zei Starr (85) over de overleden Britse zanger wiens zogenaamde skiffle-muziek – een rommelige mix van folk, blues en country uit het moment vlak voor de rock-’n-roll – kinderen in Engeland (inclusief de toekomstige Fab Four) in het midden tot eind jaren vijftig boeide.
‘Alles volgde hem,’ voegde Starr eraan toe terwijl hij het kenmerkende ritme van Donegan tikte en Burnett glimlachend toekeek.
‘Heb je toen gezien, toen Ringo op tafel kwam, hoe een hele sfeer tot leven kwam?’ vroeg de ervaren platenproducent. “Er was daar een gevoel – dat is de magie van Ringo. Hoe gebeurt het? Niemand weet het.”
Wat het geheim ook is, de twee vangen dat onuitwisbare gevoel op Starrs charmante nieuwe album ‘Long Long Road’, dat Burnett produceerde en dat slechts 15 maanden na de eerste samenwerking van het duo, ‘Look Up’ uit 2025, verschijnt.
Net als de eerdere plaat combineert ‘Long Long Road’ country-achtige originelen van Starr en Burnett – de laatste bekend van zijn werk met Los Lobos en Kraaien tellen en op de Grammy-winnende soundtrack van “O Brother, Where Art Thou?” van de gebroeders Coen. – en bevat gastoptredens van Nashvillians als Molly Tuttle, Billy Strings en Paul Franklin.
Toch is de nieuwe LP, waarop ook Sheryl Crow en St. Vincent staan en een cover van een oudje dat ooit door Carl Perkins is opgenomen, een verbetering ten opzichte van ‘Look Up’, met pakkendere nummers, diepere grooves en meer emotionele zang van Starr, zoals in het zeer tedere ‘You and I (Wave of Love)’.
“Ringo’s geest is zo open en liefdevol – hij leeft in mijn geest en hart”, zegt Tuttle, die vorig jaar samen met Starr en een schare andere spelers een paar concerten gaf in het Ryman Auditorium in Nashville. Lachend herinnert Tuttle zich de reactie van haar moeder op de optredens.
“Ze groeide op met een obsessie voor de Beatles, en Paul was altijd haar favoriet”, zegt ze. “Nu is ze een totale Ringo-head.”
Deze zomer zal Starr – die al tientallen jaren in Los Angeles woont met zijn vrouw, Barbara Bach Starkey – de zijne leiden All-Starr-band tijdens een tournee die gepland staat op 14 juni in het Griekse Theater; hij deelt ook een vocaal duet met Paul McCartney – de eerste van het paar – op een nieuw album dat zijn oude bandgenoot volgende maand zal uitbrengen.
Maar vóór alles wilde Starr graag praten over ‘Long Long Road’, waarvan de omslagfoto de beroemdste drummer uit de popmuziek toont in een paars shirt met ruches.
‘Als je je huiswerk hebt gedaan, weet je dat dat shirt uit de jaren ’60 komt,’ zei hij.
Dit album is het zeldzame voorbeeld van een vervolg dat beter is dan het origineel.
Ringo Starr: Weet je wat ik vandaag dacht? Ik dacht dat het anders is en een stapje hogerop – niet anders en we treden af. We hadden wat discussies omdat T Bone het woord ‘psychedelisch’ gebruikte, en ik bleef hem vragen: ‘Heb je ooit lsd gebruikt?’
En?
T-Bone Burnett: Nou ja, dat heb ik gedaan. Sterker nog, ik had er vanochtend een paar.
Ster: Daar is de kop.
Ik denk dat we hier klaar zijn.
Ster: Maar het werkte prima.
Burnett: Ringo zei dat hij wilde dat het meer rock-‘n-roll zou zijn, dus ik denk dat er meer van zijn natuurlijke energie in zit.
Ster: Wij hebben elkaar ook leren kennen. Ik bedoel, we hadden elkaar ontmoet, maar waren nog nooit uit eten geweest of zoiets.
“Niemand heeft het gevoel van Ringo – dat is gewoon de realiteit”, zegt T Bone Burnett, links. “Het is het meest herkenbare gevoel van elke drummer.”
(Allen J. Schaben / Los Angeles Times)
Hoe deed ontmoeten jullie elkaar?
Ster: Mijn verhaal is dat ik in de jaren ’70 en ’80 veel feestjes had en dat hij op sommige daarvan aanwezig was. Ik heb hem nooit één keer uitgenodigd, maar hij kwam met een van de bandleden, je weet wel, de Band band. Eigenlijk weet ik niet wie je heeft gebracht.
Burnett: Van Dyke (Parken) of Harry Nilsson of Levon (Helm). We zaten rond te hangen in de Troubadour en opeens was er een feestje. Ik denk niet eens dat je ze gepland hebt, eigenlijk.
Ster: Niet veel van hen, nee. Ik hoorde al het verkeer in LA om twee uur naar mijn huis komen, toen de pubs en de discotheken gesloten waren.
Burnett: Het waren geweldige feesten. Degene die ik me het beste herinner: je kwam binnen en aan de andere kant van de kamer zat Mae West in een stoel met perfecte verlichting in een witte jurk. Ze straalde.
Ster: Ze nodigde ons een keer uit voor een etentje, en ze was er een uur eerder om de lichten aan te doen. Mae was geweldig. Ik heb een film met haar gemaakt en ik sloeg mijn arm om haar heen – het was als een metalen korset.
Zijn deze nieuwe nummers tegelijkertijd met de eerste batch opgenomen?
Burnett: Ze waren goed gedaan nadat we de eerste plaat hadden gemaakt. Toen deden we die show in de Ryman, wat fantastisch was.
Ster: Ik moet nog steeds elke keer lachen als ik eraan denk dat Molly “Octopus’s Garden” doet – ik moet er gewoon om lachen. Dus daarna stuurde T Bone me een nummer, en ik speelde er drums op en zong het, en dan stuurde ik het terug en hij legde de laatste hand aan de mix.
Burnett: Daniel Tashian regelde de zang, en hij is een geweldige samenwerker en producer Kacey Musgraves en schrijft met haar. Hij deed een soort Beach Boys-ding in ‘Long Long Road’.
Ster: Dat was een verrassing; ik stond niet op de track toen ik ervoor zong.
Burnett: Het was voor mij ook een verrassing. Ik liet het aan hem over en hij deed dat.
Ster: Het is een eerbetoon aan Brian (Wilson)God zegene hem.
Jij speelt de hele plaat drums, Ringo. Is er een album van je waarop je geen drums speelde?
Ster: Nee. Er is niet eens een nummer, geloof ik niet.
Als je een plaat maakt, speel je drums.
Ster: Ik ben de drummer, zo werkt het. Ik zing de liedjes ook, maar ik speel graag.
T Bone, je hebt gesproken over de muzikaliteit van Ringo’s drumwerk. Bouw jij een nummer rond zijn spel op een manier die anders is dan die van andere drummers?
Ster: Nee.
Burnett: Ja.
Ster: Ja?
Burnett: Niemand heeft het gevoel van Ringo; dat is gewoon de realiteit. Het is het meest herkenbare gevoel van elke drummer. Tegenwoordig moeten drummers spelen om op tracks te klikken. Ringo komt niet in de buurt van één.
Ster: Ik kan geen clicktrack afspelen, ik raak te gespannen.
Burnett: Ringo is de clicktrack.
Ster: Ik versnel of vertraag het, maar slechts met een milliseconde. De enige andere drummer die ik ken die dat doet, is Jim Keltner.
Een van de groten.
Ster: Ik heb hem alles geleerd wat hij weet.
Drummers zeggen graag dat jij dat bent hun favoriete drummer. Wie is jouw favoriete drummer?
Ster: Jim Keltner. We hebben samen gespeeld (in de All-Starr Band) – als ik een vulling doe, is de volgende aan hem. Ik heb met drummers gespeeld waar je een fill doet en dan doen ze allemaal snelle dingen, wat ik niet doe. Met Jim was het vanaf het begin geweldig.
Ringo Starr
(Allen J. Schaben / Los Angeles Times)
Is er een vulling op dit album, T Bone, die je opvrolijkte toen Ringo het speelde?
Burnett: Mijn favoriete onderdeel van het drumwerk op de plaat zijn de refreinen van ‘Baby Don’t Go’, waarin Ringo iets speelde dat ik hem nog nooit eerder had horen spelen. Hij had alleen maar betrekking op het nummer en het veranderde in een soort tweederegelgevoel.
Een New Orleans-sfeer.
Ster: Speelde het met penselen. Ik zit gewoon achter de drums en speel, en wat er ook komt, komt. Als we Take 2 doen, doe ik het misschien niet op dezelfde manier. Het kan zijn dat ik me op een totaal andere plek bevind, omdat het een emotie is en de emotie al eerder kwam. Ik kan de manier waarop ik speel niet uitleggen. Ik speel omdat ik graag speel, en er gebeuren dingen terwijl ik bezig ben.
Heeft uw liefde voor countrymuziek u tot een vreemde eend in de bijt gemaakt als schoolkind dat opgroeide in Engeland?
Ster: School heb ik niet veel gedaan, dus ik weet het niet. Maar Liverpool had er zin in: de buren en mijn vrienden. Ik ben dankbaar dat ik daar ben geboren, want het was een haven, en in dit gebied waar ik woonde, zat minstens één van de zonen van elke familie bij de koopvaardij, en ze brachten platen mee uit Amerika. Ik werkte op de dagboten om mijn kaartje voor de koopvaardij te bemachtigen, maar ze ontsloegen me.
Burnett: Gelukkig voor de wereld.
Heb je als jonge muzikant in Texas, T Bone, Ringo’s ‘Don’t Pass Me By’ van het White Album als countrynummer gehoord?
Burnett: Absoluut, ja – er zat een viool op. Het klonk als een orkestviolist die countrymuziek probeert te spelen.
Ster: Het was Engelse countrymuziek.
Zou de band die deze plaat maakte ooit op tournee gaan?
Ster: Het zou op tournee kunnen gaan, ja. Het is weer een All-Starr Band: de country All-Starr Band.
Burnett: Het zou interessant zijn – Billy en Molly en Sarah Jarosz en Dennis Crouch. Dat zouden wij kunnen doen.
Ster: Dit jaar niet, oké? Ik heb genoeg dit jaar.
Zie jij deze samenwerking in de studio voortduren? Denk je dat er nog een record komt?
Burnett: Ik wil het lot niet tarten. Het is zo’n mooie samenwerking geweest.
Ster: Kan gebeuren.
Burnett: Ik sta ervoor open.
Ster: Nu weet ik dat we er allebei over hebben nagedacht.
Laatste voor jou, Ringo: Ik hoorde onlangs het nieuwe album van Paul, met het duet tussen jullie twee. Dat is iets wat ik nog nooit eerder had gehoord.
Ster: Nou, niemand heeft dat gedaan. Ik ging misschien twee jaar geleden naar het huis van Andrew Watt – we waren gewoon aan het jammen, hij produceerde mij niet of zoiets. Hij kreeg een gitaar en iemand had daar wat drums achtergelaten en die bespeelde ik. Toen zei ik: “O, vier uur, ik moet gaan.” Dus ik ging weg. Toen begon ik een plaat te maken. Ik bleef Andrew bellen: “Stuur die track maar op, misschien kunnen we er iets mee doen.” Hij heeft het nooit verzonden.
Gewoon veilig houden.
Ster: Hij werd niet meteen mijn beste vriend (lacht). Maar wat er toen mee gebeurde, was dat Paul met Andrew werkte, en Andrew speelde het ding voor hem met hem op gitaar en ik op drums. Paul schreef daar een lied omheen, en dus moest hij mij vragen om erop te zingen, nietwaar?
Op het evenement waar ik het album hoorde, werd duidelijk hoe ontroerd de mensen waren om jullie samen te horen.
Ster: Hetzelfde geldt voor ons. Dat is waar wij vandaan komen.
