Drie NPR-journalisten praten over de uitdaging om onafhankelijke, nauwkeurige berichtgeving over de oorlog met Iran te produceren.
EMILY FENG, GASTHEER:
De afgelopen twee maanden hebben NPR-journalisten vanuit ruim zes landen verslag gedaan van de oorlog in het Midden-Oosten.
(GELUIDSBITE VAN MONTAGE)
KAT LONSDORF, BYLINE: We zijn hier gekomen met toestemming van Hezbollah.
(GELUIDSBEET VAN HET ZOEMENDE DRONE)
LONSDORF: Een Israëlische surveillancedrone zoemt.
AYA BATRAWY: Yousef Migdad, een 35-jarige vader van vier kinderen, die tegen NPR zegt: “Ik woon op straat in een tent”, zoals de meeste mensen in Gaza.
DANIEL ESTRIN: De dubbele Israëlisch-Amerikaanse staatsburger Ari Spitz verloor twee benen en een arm.
DURRIE BOUSCAREN, BYLINE: De Iraanse regering is zo vastbesloten geweest om demonstranten en de artsen die hen behandelden op te sporen.
FENG: De laatste stem die u hoorde was Durrie Bouscaren, die rapporteerde vanaf de Turkse grens met Iran. Omdat ze Iran zelf niet mocht binnenkomen, heeft ze met tientallen Iraniërs gesproken over hun ervaringen sinds het begin van de oorlog, ruim twee maanden geleden.
(GELUIDBITE VAN GEARCHIVEERDE NPR-INHOUD)
BOUSCAREN: Activisten in Iran hebben moeite om informatie naar de rest van de wereld te verspreiden.
FENG: Ondertussen rapporteert een team van NPR-journalisten vanuit Zuid-Libanon, waar Israël steden en dorpen heeft verwoest en een groot deel van het land heeft bezet. Israël zegt dat het een “bufferzone” aan het creëren is om Hezbollah ervan te weerhouden raketten af te vuren of aanvallen op Israël te lanceren.
(GELUIDBITE VAN GEARCHIVEERDE NPR-INHOUD)
LONSDORF: Hoe verder we komen, hoe meer verwoestingen door Israëlische lucht- en drone-aanvallen we zien: rijen winkels worden gebombardeerd en zwart gemaakt, toppen worden van hoge gebouwen geblazen, hele gebouwen vallen op de grond.
FENG: Dat is Kat Lonsdorf, rapporterend vanuit Majdal Zoun in Zuid-Libanon. Het is niet eenvoudig om verslag uit te brengen over een oorlog als deze, en er is een heel team voor nodig dat zowel in de lucht als achter de schermen werkt om u nauwkeurige, onafhankelijke berichtgeving vanaf de frontlinie te kunnen bieden. Dus voor de Reporter’s Notebook van deze week wilden we met Kat en Durrie praten over wat er nodig is om die verhalen aan de wijdere wereld bekend te maken. Ik begon Kat te vragen hoe je überhaupt van de hoofdstad Beiroet in Libanon naar Zuid-Libanon reist, het gebied dat Israël bezet.
LONSDORF: Om daar te komen, is veel coördinatie nodig. Je kunt niet zomaar in je auto stappen en naar het zuiden rijden en veel van deze plaatsen bereiken. Je moet samenwerken met de interne Libanese veiligheidstroepen om hen te laten weten dat je, weet je, zo ver naar het zuiden gaat als je kunt. En dan coördineer je ook met Hezbollah, omdat Hezbollah grotendeels veel van deze gebieden controleert. En dan is dit deel ervan vrijwillig, maar we coördineren ook met de VN-vredeshandhavers hier, die dan met het Israëlische leger zullen praten zodat we kunnen zeggen: ‘Hé, er is een groep Amerikaanse journalisten van NPR die op deze locatie zullen zijn, ze zullen op deze locatie zijn. Ze zullen het Israëlische leger vertellen dat we aanwezig zullen zijn en hen feitelijk vragen of het veilig voor ons is om naar sommige van deze locaties te gaan.
FENG: Dit is zelfs voordat u met uw rapportage begint.
LONSDORF: Juist. Er moeten veel gesprekken plaatsvinden voordat je een van deze gevaarlijkere gebieden betreedt.
FENG: En ik wil me tot jou wenden, Durrie. Je hebt zojuist weken doorgebracht in Oost-Turkije, vlak naast de grens met Iran. Hoe was dat? Was het makkelijk om mensen te vinden die met je wilden praten?
BOUSCAREN: Helemaal niet. Veel van deze mensen waren bang om met ons te praten, omdat mensen die op dit moment in contact staan met buitenlandse media in Iran te maken krijgen met beschuldigingen van spionage. Het is technisch gezien illegaal om met buitenlandse media te praten als je in Iran bent.
FENG: Hoe overtuig je ze dan om met je te praten? Ik zou graag enkele van de meer onorthodoxe of kleurrijke manieren willen horen waarop je mensen vindt.
BOUSCAREN: Maar je moet het gewoon aan veel verschillende mensen vragen, en dat hebben we gedaan door naar de grens te gaan en te proberen op te gaan in de menigte, discreet met mensen te praten, onze visitekaartjes te delen. Op een gegeven moment, toen we bij de grens stonden, beseften we dat het ontzettend riskant voor ons was om daadwerkelijk mensen te benaderen. We kregen van anderen te horen dat we spraken dat undercoveragenten uit Iran hen later daadwerkelijk hadden benaderd met vragen over ons, en dat was voor ons het signaal dat het niet veilig was. We brachten mensen in gevaar door hen te vragen met ons te praten.
FENG: Ik heb misschien een verhaal gehoord, Durrie, dat je op een gegeven moment een dating-app gebruikte om te proberen met mensen te praten in een veilige, privéruimte, weg van nieuwsgierige ogen van de Iraanse regering.
BOUSCAREN: Ja. Dat was een beetje – het was de dag nadat we ons zorgen maakten over het in gevaar brengen van mensen, en toen we terugkwamen in het hotel en dachten: hoe gaan we met mensen praten? Dus we probeerden eigenlijk elke Perzische spreker in onze omgeving te matchen, en zodra we matchten, kreeg die persoon meteen te horen: sorry dat ik dit op deze manier deed, maar je praat niet met één persoon. Je praat met een team journalisten. We zijn hier en…
FENG: (Gelach).
BOUSCAREN: …Proberen met Iraniërs over de oorlog te praten, en we beseffen dat dit zeer onorthodox is. Maar eigenlijk waren de mensen best cool, en we hadden enkele van onze beste interviews met mensen die we op die manier ontmoetten. Normaal gesproken is het misschien niet ethisch om te proberen een geïnterviewde te bereiken op een plek die ze niet verwachten, zoals een dating-app, maar in ons geval moesten we een manier vinden om mensen de kans te geven een interview te accepteren of te weigeren op een privéplek die min of meer ver weg was van enig mogelijk toezicht van de overheid.
FENG: En voor alle duidelijkheid: u zei meteen heel eerlijk dat u journalist was.
BOUSCAREN: Oh, absoluut. Ik bedoel, er is geen manier om dat niet te doen.
FENG: Jullie praten allebei soms met mensen over de ergste dag van hun leven, en je ziet een enorme verwoesting. In jouw geval, Kat, heb je het over de dood. Dit zijn zware onderwerpen, en ik weet dat jullie beiden subtiel en met gevoel met deze interviews omgaan. Maar ik moet vragen: hoe ga je als verslaggever achteraf om met die emoties?
LONSDORF: Ik denk dat je je echt probeert te concentreren op de persoon met wie je praat. Het is hun tijd om emoties en gevoelens te hebben, zo kijk ik ernaar. Mijn tijd om het een beetje te verwerken en de gevoelens erover te hebben, is in mijn eigen tijd, weet je, nadat ik het verhaal heb geschreven of wanneer ik terug ben in mijn hotelkamer en ik neem gewoon een rustig moment voor mezelf en verwerk dat, hoe dan ook, ik moet dat verwerken. Soms is dat huilen, eerlijk gezegd. Andere keren is het gewoon een beetje stil zitten. Soms is het zoiets als mijn partner, mijn familie, mijn vrienden bellen en hen vertellen wat ik heb gezien.
Weet je, het aantal keren dat ik tijdens deze reis hier naar Libanon de afgelopen weken stukken van lichamen uit het puin heb zien halen, is meer dan ik op dit moment op één hand kan tellen. En dat begint na een tijdje zijn tol te eisen. Het is moeilijk.
FENG: Ik weet het zeker. Het is niet mogelijk om voor altijd onafgebroken te dissociëren. Hoe zit het met jou, Durrie?
BOUSCAREN: Ik probeer na te denken over het feit dat als ik er niet was, als ik me er niet van bewust was, het nog steeds zou gebeuren. En ik denk dat journalistiek, als je het goed doet, mensen echt kan helpen keuzevrijheid te vinden en een stem te vinden, zodat hun behoeften en ervaringen worden gehoord en gevalideerd.
FENG: Over stemmen in de ether gesproken, ik realiseer me dat de aard van ons bedrijf betekent dat er een focus is op de stem, de naam van de verslaggever die in de ether komt, maar er staan tientallen mensen achter ons allemaal – onze producenten, onze tolken, onze chauffeurs, ons beveiligingspersoneel – vaak lokaal in het land dat oorlog ervaart, die ons steunen en helpen met onze berichtgeving. Vertel ons over dat samenwerkingsproces. En ik weet niet of luisteraars het beseffen, maar NPR heeft die infrastructuur, dat teamwerk opgezet in het Midden-Oosten, in meerdere landen in Turkije, Egypte, Libanon, Israël enzovoort.
LONSDORF: Oh, mijn God, ik wil graag de tijd nemen om te praten over ons geweldige team dat we in dit deel van de wereld hebben, met wie ik de grote eer heb gehad om al jaren mee samen te werken. We zitten allemaal samen in een groepschat op WhatsApp, en we geven elkaar voortdurend nieuws en wat we zien in onze verschillende gebieden. En we hebben een gigantisch team van producenten, lokaal, weet je, producenten die wonen op de plek waar ze ons vandaan sms’en, met ons praten en ons voortdurend de informatie geven die ze zien. En dan hebben we ook alle verslaggevers en correspondenten in die chat, en redacteuren. En iedereen kijkt naar deze chat, en het is zo’n gezamenlijke inspanning. Het is een enorme gezamenlijke inspanning, en we laten ideeën door elkaar lopen, en we laten gedachten door elkaar lopen. En ik denk dat het zo belangrijk is om te weten hoe we vanuit deze plaatsen rapporteren: het is helemaal niet alleen ik die hier ronddwaalt met een recorder. Er zit een enorme teamprestatie achter.
BOUSCAREN: Wanneer we dit soort berichtgeving doen, vooral in landen in dit deel van de wereld, kan het paspoort dat u bezit vaak bepalend zijn voor uw toegang tot een verhaal en uw veiligheid tijdens het melden van dat verhaal. Sommige van onze collega’s kunnen vanwege hun veiligheid dus niet in de uitzending worden genoemd. Ze lopen een onevenredig groot risico om online te worden lastiggevallen of daadwerkelijk het doelwit te worden van veiligheidstroepen. En wij – het is zo moeilijk voor mij om mijn collega’s op dit moment niet bij naam te noemen, omdat ze zo zijn – ze zijn gewoon de ruggengraat van het werk dat we hier doen, en we zouden deze verhalen niet kunnen melden zonder hun werk en zonder de risico’s die ze nemen.
FENG: Dat waren Durrie Bouscaren in Istanbul, Turkije, en Kat Lonsdorf in Beiroet.
BOUSCAREN: Bedankt dat je ons erbij hebt.
LONSDORF: Ja, heel erg bedankt.
FENG: Bedankt allebei.
Copyright © 2026 NPR. Alle rechten voorbehouden. Bezoek onze website gebruiksvoorwaarden En machtigingen pagina’s bij www.npr.org voor meer informatie.
De nauwkeurigheid en beschikbaarheid van NPR-transcripties kunnen variëren. Transcripttekst kan worden herzien om fouten te corrigeren of updates voor audio aan te passen. Audio op npr.org kan na de oorspronkelijke uitzending of publicatie worden bewerkt. Het gezaghebbende record van de programmering van NPR is de audio-opname.
