De US Navy Seal die Osama Bin Laden neerschoot, herinnert zich het moment waarop hij besefte dat de kwaadaardige Taliban-leider achter 11 september dood was.
Voormalig special forces-militair Matt Bissonette – lid van een crackteam dat Bin Laden in 2011 tijdens een geheime operatie heeft geëxecuteerd – zegt dat hij de beruchte Operatie Neptune Spear nog steeds niet heeft verwerkt.
Vijftien jaar later herinnert Matt zich de aanval waarbij een team van 23 speciale eenheden van de VS naar Afghanistan en vervolgens naar het hol van Bin Laden in Pakistan klauterde.
Matt – nu 50 – die 13 gevechtstochten maakte Irak En Afghanistan tussen 2001 en 2012, sloot hij zich in 1999 aan bij de Navy Seals, slechts twee jaar vóór de aanslagen van 11 september. Tijdens zijn eerste tournee lieten terroristen onder leiding van Bin Laden passagiersvliegtuigen neerstorten in New York en het Pentagon, waarbij op 11 september bijna 3.000 mensen om het leven kwamen.
Matt zei: “Vanaf die dag was het heel duidelijk dat we op zoek waren naar Osama Bin Laden. We hadden een focus: ‘pak deze man.'” Hij voegde eraan toe dat hij “trots is dat we de wereld van een van de ergste tirannen.”
Matt, die pas vorig jaar zijn ware identiteit ontmaskerde nadat hij zijn identiteit jarenlang met een pseudoniem had beschermd, klom op tot de ranglijst van de Navy Seals, toerde dertien keer door Irak en Afghanistan en voerde vele geheime missies uit, waarbij hij gemiddeld 250 dagen per jaar in dienst was gedurende tien jaar
LEES MEER: Brits echtpaar opgesloten in de Iraanse gevangenis deelt de angst voor executie terwijl moeder snikt tijdens een tragisch telefoongesprekLEES MEER: De Iraanse Opperste Leider Mojtaba Khamenei vaardigt een nieuwe horrordreiging uit voor de Amerikanen
In april 2011, nadat Bin Laden jarenlang de internationale speciale troepen had ontweken, werden Matt en de rest van het team waarin hij zat, betrokken bij een zwaarbeveiligde bijeenkomst toen hen werd verteld over informatie over een mogelijke schuilplaats in Pakistan. Na een week training werd het team naar Afghanistan gebracht voordat ze aan boord gingen van een helikopter op weg naar een compound – vermoedelijk met daarin gezochte Al Queda-doelen. Het 23-koppige team had ook een tolk en een explosievenhond bij zich.
Hij zei: “We stonden in Afghanistan te wachten op orders van president Obama om ons de duimen omhoog te steken. Het was het meest ervaren team – iedereen had honderden, zo niet duizenden geheime missies uitgevoerd. Het was de bedoeling dat we de missie de dag ervoor zouden lanceren, maar die werd uitgesteld.”
Maar de volgende dag de weer Het was aanzienlijk warmer en terwijl ze afdaalden naar hun doel, veroorzaakten de hoge temperaturen grote schade aan de landing – waardoor de helikopter in een spiraal naar de grond belandde, waardoor Matt ernstige verwondingen opliep, waaronder een gebroken nek.
Matt zei: “Ik zat in de deuropening toen we neerstortten. We moesten zweven, een touw naar buiten duwen, langs het touw naar beneden glijden en naar ons werk gaan, maar dat is nooit gebeurd. We hadden veel geluk. We raakten de grond en toen was het tijd om eruit te springen en aan het werk te gaan. We waren nu op het terrein in een van de huizen buiten het hoofdgebouw – het was een huis van een van Bin Ladens facilitators. Bij de eerste deur die we bereikten, werd ik uiteindelijk beschoten.”
Al snel ging de deur open en werden een vrouw en haar kind gestuurd om de deur te openen. De zeehonden drongen naar binnen en vonden een trap, waardoor de vrouwen en kinderen in veiligheid werden gebracht, en vonden een versterkte metalen deur voor een trap.
Matt zei: “Dat gaf nog een teken dat ze iets probeerden te verbergen. We bliezen door de deur, er was geen stroom, geen licht, het was erg stil – helemaal niet zoals je in de films ziet.”
Intel had hen laten weten dat ze Bin Ladens zoon Khalid eerst op de eerste verdieping van het hoofdgebouw zouden vinden. Al snel zagen ze een man bewegen.
Matt voegde eraan toe: “De puntman – onze man aan het front – fluisterde ‘Khalid’, waarna hij zijn hoofd om de deur stak en werd neergeschoten. Het was Khalid en hij had een AK47 in zijn handen. Het was een verbazingwekkend stukje kalmte van onze puntman.
“We gingen toen naar de derde verdieping en ik herinner me dat er nog een hoofd naar buiten kwam. Onze point-man maakte een paar schoten en dat hoofd verdween in de kamer. Ik schoot hem toen opnieuw op de grond. Het was Bin Laden. Maar op dat moment waren we alleen maar op zoek naar bedreigingen, we hadden geen tijd om hem te identificeren. Er waren daar twee vrouwen waarvan we nu weten dat het zijn twee vrouwen waren. We ondervroegen de vrouwen en uiteindelijk onthulden ze dat het Bin Laden was. We moesten zijn gezicht controleren. Hij was lang en had een heel donkere huidskleur. baard. Ik herkende zijn neus, maar het donkere haar gooide me weg.
“Er zat geen grijs in de baard. Maar toen ik zijn badkamer doorzocht, vond ik haarverf speciaal voor mannen. Hij was zijn baard aan het verven. We hadden Bin Laden.”
“Wat mij opviel aan het huis was dat de kamer van Bin Laden ongelooflijk netjes was, terwijl de rest van het huis een puinhoop was. Ik doorzocht zijn kast en de kleren die daar hingen waren perfect gelijkmatig verdeeld, net als in een militaire trainingskamp.”
Ze verzamelden het lichaam van Bin Laden, verzamelden al het bewijsmateriaal dat ze konden vinden, inclusief computers, brachten de vrouwen en kinderen naar een veilige plek en bliezen hun eigen neergestorte helikopter op voordat ze in een andere helikopter wegklauterden. Ze ondervroegen in Afghanistan voordat ze naar de VS werden gevlogen.
Matt zei: “Onze baas zei net: ‘Goed gedaan jongens, heb twee dagen vrij’. We zijn net naar huis gegaan. Het voelde zo vreemd thuis zijn en weten wat we hadden gedaan. Ik kon niet slapen. Iedereen wist wat we hadden gedaan. Op een van de dagen ging ik de vuilnisbakken buiten zetten en een buurman kwam naar me toe, gaf me een knuffel en zei: ‘Je weet nooit wie je buren zijn, denk ik.’”
Terwijl Matt probeerde in het reine te komen met de missie en de adrenaline afnam, begon de ernst van zijn verwondingen zich te openbaren.
Hij zei: “Ik had een gescheurde rotatormanchet en moest geopereerd worden en toen begon ik er echt achter te komen dat mijn nek meer problemen had. Ik heb een fusie gehad, twee kunstmatige tussenwervelschijven en vijf nekoperaties. Het kwam allemaal door de helikoptercrash.”
In 2012 schreef Matt een boek onder zijn pseudoniem Mark Owen over de operatie, maar kreeg te maken met de woede van Amerikaanse functionarissen vanwege het onthullen van informatie die als geheim werd beschouwd. Hij heeft nu nog een boek geschreven met de titel No Easy Way, met zijn echte naam eraan toegevoegd, waarin hij spreekt over het trauma dat hij heeft meegemaakt.
Terwijl de verjaardag van de inval voorbijgaat, gaan Matts gedachten uit naar de Amerikaanse betrokkenheid in het Midden-Oosten vandaag. Hij heeft er bij de president op aangedrongen Donald Trump om geen “laarzen op de grond” naar het Midden-Oosten te sturen en onnodige sterfgevallen te vermijden. Hij vertelde de Spiegel“Het is essentieel dat we onze lessen leren. Ik ben blij dat ze Iran niet binnenvallen zoals wij in Irak deden. We bouwen geen bases en zetten geen tanks op de grond en sturen duizenden soldaten naar binnen, zoals we deden in Irak en Afghanistan. We doen het niet en ik ben in ieder geval blij om dat te zien.”
“Ik hoop dat dit aantoont dat we misschien een paar dingen hebben geleerd. Omdat ik je uit eigen ervaring kan vertellen, heeft de manier waarop we het in Irak en Afghanistan hebben gedaan niet gewerkt. Te veel van mijn vrienden zijn gestorven en te veel levens zijn verloren gegaan.”
Matts boek No Easy Way verschijnt later deze maand
