Er is geen tekort aan creatief talent dat uit modestudio’s over de hele wereld stroomt. Het grootste deel ervan komt van een handvol modescholen waarvan de professoren en praktijkmensen verantwoordelijk zijn voor het zorgvuldig selecteren en begeleiden van de afgestudeerden die zullen helpen vorm te geven aan een industrie die is toegerust voor een steeds onzekerder toekomst. Het is uitdagend. De professoren met wie we voor dit artikel spraken – van Antwerpen tot Johannesburg – delen soortgelijke zorgen, zoals het feit dat modeopleidingen niet voldoende gefinancierd of serieus genomen worden, ondanks het belang van de industrie zowel cultureel als economisch. Ze maken zich zorgen dat studenten het vermogen verliezen om aan te raken, in letterlijke zin, dat ze een overdaad aan informatie krijgen en dat ze geen ruimte meer hebben om hun creativiteit te uiten nadat ze zijn afgestudeerd. En dan is er nog de kwestie van de financiën.
Een masteropleiding in Londen kost tussen de £30 en 40.000 per jaar, als je de kosten, de kosten van levensonderhoud en de materialen erbij optelt. Daarom is de Koninklijk College voor Kunst heeft in 2023 een eenjarige masteropleiding geïntroduceerd. Sommige academische instellingen in Europa zijn beter toegankelijk. De Universiteit van Wenen, de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten Antwerpen en de Universiteit voor Toegepaste Wetenschappen van Berlijnook bekend als HTW (Hochschule für Technik und Wirtschaft), zijn allemaal gratis of je betaalt minimale kosten om deel te nemen, met buitengewone docenten en praktijkmensen aan het roer. Voorstellen! Bij HTW kun je les krijgen van een professor Hoessein Chalayan. Aan de Universiteit van Wenen heeft prof Craig Groen begeleidt u door uw modeontwerp-tutorials.
“Mijn specialiteit is innovatie, duurzaamheid en culturele identiteit”, zegt Chalayan, die sinds 2019 bij HTW Berlin werkt en lesgeeft in de BA- en MA-cursussen. “Op dit moment zijn er grote staatsuniversiteiten in Europa”, zegt hij. “Veel studenten die geen geld hebben, verdienen een plek, maar kunnen het zich niet veroorloven om te studeren. De beste kunst, muziek en mode zijn nooit uit geld voortgekomen.” In Londen is de cursusleider voor MA Fashion bij Centrale Sint Maarten, Fabio Piraszegt: “De strijd maakt deel uit van de artistieke praktijk.” Maar hij vraagt zich af waarom de industrie niet meer steun geeft aan de opleiding van het talent waarvan zij uiteindelijk profiteert. De MA-cursus van CSM beschikt momenteel over slechts vijf beurzen, tegen twaalf vóór Covid.
Als academicus, verantwoordelijk voor de BA Fashion Communication Journalism Pathway aan Central Saint Martins, kan ik instaan voor het feit dat werken in het creatieve onderwijs een opleiding op zich is. Ondanks de 16 jaar dat Liliana Sanguinovan de Parsons School voor Ontwerpheeft aan de frontlinie van het modeonderwijs gestaan, ze leert nog steeds. Als Colombiaanse die een carrière heeft opgebouwd in Londen en nu New York, en die samenwerkt met inheemse transgemeenschappen in Colombia, zegt ze dat ze “een definitie van mode nodig heeft die breed genoeg is om al deze werelden te omvatten. Ik moedig studenten aan hetzelfde te doen: mode in vraag stellen, uitbreiden en definiëren vanuit hun eigen perspectief, cultuur en geleefde ervaring. Zonder dat dreigt creatief onderwijs ontwerpers voort te brengen die bestaande systemen kunnen repliceren, maar zich geen nieuwe kunnen voorstellen.” Hier geeft Broach, docent aan de creatieve frontlinie van de mode, haar zegje.
