Een van de meest vervelende dingen aan Margaret Thatcher (er zijn er veel) is hoe citeerbaar ze is. Een klassieker van haar – ‘Er bestaat niet zoiets als de samenleving’ – gedrukt in a Eigen vrouw interview uit 1987 vat haar obsessie met ‘individuele verantwoordelijkheid’ samen en haar onophoudelijke onvermogen om de overheid te zien als iets dat nauw betrokken zou moeten zijn bij het welzijn van de bevolking van het land. Door de jaren heen heb ik het een bijzonder leuke taak gevonden om mentaal voorbeelden te loggen die bewijzen hoezeer Thatcher ongelijk had. Een nieuw boek van uitgeverij Four Corners, Londen is van ons! Afbeeldingen uit de Greater London Council 1981-1986, is een heel mooi en uitgebreid bewijsstuk om aan de lijst toe te voegen.
De Greater London Council (GLC) was een bestuursorgaan van de lokale overheid dat van 1965 tot 1986 actief was en betrokken was bij de planning en het bestuur van de hoofdstad. In 1981 werd deze gewonnen door Ken Livingstone, die aan de linkerkant van de Labour-partij zat en zich fel verzette tegen Thatchers ongebreidelde neoliberalisme. Onder Livingstone en zijn jonge, radicale cohort werd de GLC openlijk politiek en pakte ze kwesties als seksisme, homofobie, racisme, nucleaire ontwapening en andere oorzaken aan. Het belangrijkste middel om deze alternatieve visie te promoten en te vieren was kunst; in de loop van de vijf jaar produceerde de Livingstone GLC talloze posters, billboards en gedurfde publiciteitsstunts, terwijl hij tegelijkertijd geld in de zakken van kunstenaars en beoefenaars stopte.
De drukke voorkant van het nieuwe boek weerspiegelt deze pluraliteit rechtstreeks. Het is gebaseerd op een boekje dat in 1986 door de GLC werd geproduceerd en waarin een afbeelding stond van een eerder evenement: het Change Festival van juni 1984. “De afbeelding op deze omslag is een foto van diezelfde gebeurtenis”, zegt Claire Mason, de ontwerper van het boek. “De aanblik van de Londenaren die in alle hoeken van County Hall zijn samengedrukt, getuigt van een optimisme en een opgewekte stemming, verpakt in een festivalsfeer die perfect de geest van het boek weergeeft.” De weerspiegeling van het GLC-ethos strekt zich zelfs uit tot het lettertype, het door Max R. Kaufmann ontworpen Balloon uit 1939, dat “opzettelijk democratisch” is qua uitlijning en afmetingen. “Als penseelscript biedt het een menselijk tintje”, vervolgt Claire. “In de jaren tachtig, met verschuivingen in de technologie, werden oudere lettertypen zoals Balloon nieuw leven ingeblazen en hergebruikt in nieuwe contexten. Het was een perfect tegengif voor het bedrijfsmodernisme van het voorgaande tijdperk.”
Hieronder geeft de schrijver van het boek – cultuurhistorica en kunstenaar Hazel Atashroo – in gesprek met It’s Nice That een verhelderende, diepgaande duik in de visuele methoden van de GLC, waarbij de iconische campagnes, de toewijding aan de creatieve gemeenschap en de blijvende impact op de erfenis van de politieke kunst worden belicht.
