Dit zoals verteld-essay is gebaseerd op een gesprek met Kristin Howard, een testcentrumcoördinator in Chicago. In 2024 richtte ze ‘Going Up’ op, een kamp voor kinderen om levensvaardigheden te leren. Dit verhaal is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Ik werkte al twintig jaar in het bedrijfsleven, voornamelijk in data-analyse. Toen ik ouder werd, merkte ik dat ik niet zo aanwezig was bij mijn familie als ik wilde. Ik vroeg me af wat ik zou doen als ik van carrière zou veranderen: wat zou ik kunnen bieden dat nog niet bestond?
Onafhankelijkheid van de kindertijd was altijd een onderwerp waar ik echt in geïnteresseerd was toen ik mijn eigen dochters opvoedde, nu 12 en 10. Vanaf zeer jonge leeftijd was ik heel bewust om hen de ervaring te geven dingen te doen zonder mijn man of mij. Kleine dingen, zoals de straat oversteken en naar de brievenbus lopen, of de twee blokken naar de bodega lopen om iets voor me te kopen dat ik nodig had.
Kristin Howard is gepassioneerd door het bevorderen van de onafhankelijkheid van kinderen, wat leidde tot het idee voor een levensvaardighedenkamp. Sabrina Bogdanov
“Oh mijn god, ik kan niet geloven dat je je kinderen dat laat doen”, zeiden mijn vrienden dan. ‘
Wat voor mij leuk en opwindend was, zoals het coördineren van een speurtocht het centrum van Chicago voor een stel kinderen – was erg moeilijk voor hen. Ze zouden zich zorgen maken over alle slechte dingen die zouden kunnen gebeuren.
Toen kwam ik op het idee voor Going Up, een kamp voor middelbare scholieren om samen levensvaardigheden te leren. Ik wilde bedenken wat voor hen het nuttigst zou zijn om hun veerkracht en vindingrijkheid op te bouwen.
Howard wilde kinderen vaardigheden leren zoals het navigeren door Chicago met traditionele kaarten, in plaats van te vertrouwen op smartphones. Kristin Howard
Ik sms’te mijn 19-persoons moeder groep en vroeg of iemand mij zijn kind een week wilde lenen voor $ 100 per dag, of $ 500 voor een week. Mijn eerste cohort, in augustus 2024, bestond voornamelijk uit elfjarigen.
Daarna hield ik de groep open voor kinderen tussen groep 6 en 8, met ook een paar kinderen uit groep 9. Alle kampen duurden een dag of een week. Omdat ik de kampen in mijn eentje leidde, namen mijn dochters ook deel aan de meeste van mijn kampen, en ik heb nooit meer dan veertien kinderen gehad.
Gedurende het schooljaar 2024-2025 heb ik kampen gedaan op dagen dat de scholen gesloten waren. In 2025 vertrok ik gedurende de zomer naar meer kampen.
Praktische en zachte vaardigheden opbouwen
De kinderen waren enthousiaster over het leren van levensvaardigheden als ze dit met vrienden konden doen. Kristin Howard
Een groot deel van het leerplan voor Going Up was mijn eigen idee, maar ik was altijd bezig met het nadenken van ouders over wat ze wilden dat hun kinderen leerden, zoals iemand die de was voorstelde.
Ik wilde de kernvaardigheden behandelen die belangrijk en waardevol aanvoelen, of je nu een volwassene of een tiener bent. Vaardigheden zoals budgetterenkoken en zelfs het verschil uitzoeken tussen de belasting in een restaurant en een supermarkt.
Dit zijn allemaal dingen die ze uiteindelijk zouden oppikken, maar ik vond het leuk om deze kinderen een voorsprong te geven in een ondersteunende omgeving.
De kinderen moesten leren hoe ze het openbaar vervoer moesten gebruiken met ouderwetse kaarten – smartphones waren niet toegestaan. Kristin Howard
Ik wilde ook dat ze eraan zouden werken zachte vaardighedenalsof je je op je gemak voelt als je met vreemden praat. Als je onderweg bent in de wereld, gebeuren er dingen en heb je misschien hulp nodig.
Soms hadden de ouders al geprobeerd hun kinderen de vaardigheid te leren, maar kregen ze oogrollen. Maar als kinderen in een groep van 14 vrienden zitten, zullen ze leren hoe ze het moeten doen, omdat ze er allemaal samen in zitten.
Kampeerders kregen wekelijkse toelagen en moesten zelf huiswerk maken
Kampeerders leren hoe ze de fooi op een rekening kunnen berekenen. Kristin Howard
Ik woon twee blokken van een park, waar ouders hun kinderen afzetten.
We begonnen de dag door naar boven te komen voor onze ochtendvergadering. Dit is het moment waarop we hun zouden doornemen onafhankelijkheidsprojectengeïnspireerd op checklists van Let Grow, een non-profitorganisatie die zich richt op het bevorderen van de autonomie van kinderen.
Dit waren nieuwe taken die de kinderen buiten kantooruren probeerden, zoals alleen naar school lopen of zelf hun hond wassen. Als ze hun project af hadden, kregen ze een zakje snoep, wat erg motiverend is voor kinderen.
Mijn beleid was geen smartphones of smartwatches: ze moesten leren navigeren wereld zonder technologie.
We zouden onderweg zijn. Elk kind kreeg een fysieke kaart van de stad met locaties om te markeren. Ik verdeelde ze in groepen om elk de beste manieren te vinden om elke bestemming te bereiken, of het nu een supermarkt of een museum was.
De kampeerders deden elke dag een aantal activiteiten, waaronder vrijwilligerswerk. Kristin Howard
Nadat ze allemaal hun ideeën voor het navigeren door de stad hadden gepresenteerd, gaven we feedback en kozen we allemaal samen de beste routes. Ik zou twee kinderen uitkiezen om de leiding te nemen, en ik zou helemaal achterin volgen. We kregen veel extra tussenstappen omdat ze vaak de verkeerde afslag namen of moesten stoppen bij het toilet, maar we kwamen altijd op onze bestemming uit.
Ik gaf elk kind ook $ 50 contant om ze te helpen leren te budgetteren voor maaltijden, snacks en boodschappenreisjes. Het zou hen de hele week moeten duren.
We sloten de dag af in de openbare bibliotheek. De kinderen zouden uitgeput zijn en in de vloer smelten terwijl ze wachtten tot hun ouders hen zouden ophalen.
Ouders en kinderen kregen meer zelfvertrouwen
“Onafhankelijkheidsprojecten” omvatten het koken van maaltijden voor hun gezinnen. Kristin Howard
Op de korte termijn vertelden ouders me dat ze onmiddellijke veranderingen bij hun kinderen merkten. Alleen al de mogelijkheid om thuis te komen en te zeggen: “Kijk eens wat ik kan doen”, gaf hen een nieuw niveau van volwassenheid en vertrouwen dat ze anders misschien niet hadden gehad.
Tegen het einde van het kamp had ik ook de kinderen schrijven brieven naar huis of geven kleine feestjes voor hun ouders om hen de nieuwe vaardigheden te laten zien die ze hebben geleerd en waar ze de komende maand tot jaar aan willen werken. Als hun kinderen net als de mijne waren en dat wilden fietsen Als ze naar school gaan, kunnen ze gaan praten over welke oefening en training ze nodig hebben, zodat hun ouders zich daar prettig bij voelen.
Kampeerders leerden vaardigheden die later van pas konden komen, zoals oppasverantwoordelijkheden. Kristin Howard
Na het kamp kreeg ik sms’jes van ouders. Ze vertelden me dat hun kind alleen de trein naar het Kunstinstituut nam of met vrienden naar een café ging. Ze stuurden me altijd briefjes waarin stond dat hun kinderen dingen deden waarvan ze zich niet konden voorstellen dat ze ze zouden kunnen.
Dit jaar ben ik begonnen met werken op een plaatselijke middelbare school testcentrum. Als gevolg hiervan heb ik een stap terug moeten doen als leider van het kamp, maar ik ben nog steeds een voorstander van de onafhankelijkheid van mijn kindertijd.
Ouders voelden zich meer op hun gemak om hun kinderen nieuwe vaardigheden te laten leren, zoals fietsen in de stad, onder toezicht en met een groep. Kristin Howard
Mijn grootste advies aan ouders is dat je je door je eigen angsten niet moet laten weerhouden kinderen zijn onafhankelijker. Denk in plaats daarvan na over wat u wilt dat uw kind op de middelbare school kan doen, en wat u als ouder kunt doen om hem daarbij te ondersteunen. het opbouwen van die vaardigheden. Als uw kind voor de eerste keer alleen naar school loopt, kunt u een half blok achter uw kind aan lopen.
Ik liet gezinnen achteraf altijd enquêtes invullen om feedback te krijgen, en bijna allemaal wilden ze meer van dit soort kampen. Ik denk dat er veel vraag naar is, dus misschien inspireert het iemand anders om er ook een te starten.
