Lainey Wilson leek zich niet al te veel zorgen te maken over de harde wind die tijdelijk stopte Postkoets op zaterdagavond.
Als headliner op het hoofdpodium van het festival na een vertraging van een uur – waarin fans de opdracht kregen om Indio’s Empire Polo Club te evacueren voordat ze weer naar binnen mochten – keek Wilson naar de menigte voor haar en zei over de ongeplande pauze: “Ik hoop dat jullie allemaal in jullie auto hebben gezeten en wat tequila hebben gedronken.”
Lainey Wilson treedt op.
(Allen J. Schaben / Los Angeles Times)
De oeps aan de overkant van het veld suggereerden dat dit misschien was gebeurd.
Wilson was pas de derde vrouw die in de afgelopen vijf jaar headliner was op Stagecoach en bood een strakke, pittige showcase van de riff-heavy country-rock die haar tot een van de grootste sterren van Nashville heeft gemaakt (na een decenniumlange come-up waarin ze zegt dat ze in een camper woonde).
“Can’t Sit Still” en “Wildflowers and Wild Horses” waren opschepperig en Stones-y; “Country’s Cool Again” reed op een funky down-home groove. Om het grote podium te vullen – het riep een soort woestijnoase op met een glinsterend hoefijzer en een paar rekwisietencactussen – bracht Wilson een blazerssectie en achtergrondzangers mee die van ‘Dreamcatcher’ een psychedelische roots-soulfantasie maakten.
Niet lang na de show verwelkomde Wilson Little Big Town en Riley Green voor een aantrekkelijk slordige vertolking – compleet met drankjes in plastic bekers – van Merle Haggards “I Think I’ll Just Stay Here and Drink.” Vervolgens liet ze Green, wiens geplande optreden werd verstoord vanwege de wind, blijven hangen om zijn ‘I Wish Grandpas Never Died’ te doen. (Ook zaterdag werd de set van Journey op het Mustang-podium afgelast.)
Wilsons enige andere gast was het kleine meisje dat ze het podium opleidde en tijdens ‘Things a Man Oughta Know’ werd uitgeroepen tot ‘cowgirl van de nacht’. Daarna volgde de dromerige hit van de zangeres, ‘Somewhere Over Laredo’, en een bijzonder zwoele versie van ‘Watermelon Moonshine’, het door nostalgie dronken liefdeslied uit 2023 dat waarschijnlijk nog steeds haar mooiste moment is.
Lainey Wilson treedt op.
(Allen J. Schaben / Los Angeles Times)
