Recensie ‘Widow’s Bay’: Je nieuwe favoriete tv-stad wacht op je in deze geweldige horrorkomedie

Steek de lokale bureaucratische komedie over Parken en recreatie met de kleinstedelijke vreemdheid van Tweelingpiekenen je krijgt een idee van de unieke toon van Apple TV’s nieuwe genre-juweeltje Weduwenbaai.

Gemaakt door Katie Dippold, zelf schrijfster voor Parken en recreatiede serie combineert op kunstzinnige wijze horror en komedie om een ​​boeiend portret te creëren van een stad waarin je wilt verdwalen… zelfs als sommige inwoners je zouden aanraden om weg te rennen.

Wat is Weduwenbaai over?

Widow’s Bay, een charmant eiland 65 kilometer voor de kust van New England, heeft veel te bieden. Het biedt een schilderachtig uitzicht op de kust, een verkwikkende zeebries en sfeervolle mistbanken die er absoluut zijn Niets je erin verstoppen, hoor je me?

Dat is tenminste wat burgemeester Tom Loftis (Matthew Rhys) te zeggen heeft. Hij probeert van Widow’s Bay de volgende Martha’s Vineyard te maken, een zoektocht die lokale bewoners, zoals voormalig visser Wyck (Stephen Root), dreigen te laten ontsporen met hun beweringen dat Widow’s Bay vervloekt is.

Tom veegt Wyck en zijn bondgenoten aanvankelijk af ten gunste van het binnenhalen van toeristen. Het is een pagina rechtstreeks uit het draaiboek van burgemeester Vaughn Kakenwelke Weduwenbaai is overal een liefdevol eerbetoon aan. Wanneer er echter spoken aan zijn deur kloppen, moet Tom de waarheid onder ogen zien: er is iets echt sinisters aan het werk op het eiland, en het wordt alleen maar erger.

Weduwenbaai is een heerlijk angstaanjagend horloge.

Matthew Rhys en Stephen Root in ‘Widow’s Bay’.
Krediet: Apple TV

Om de vele angsten weg te nemen, Weduwenbaai haalt inspiratie uit een breed scala aan horroriconografie. Stefan KoningDe invloed van John hangt als de onwankelbare mist van de stad over de serie, die overal aanwezig is, van de setting in New England tot het titellettertype van de show, een duidelijke knipoog naar de stijl van zijn eerdere covers.

Het bovengenoemde Kaken speelt ook een grote rol, en niet alleen vanwege Toms rol als sceptische, op toerisme beluste burgemeester. (Het strekt Tom tot eer, dat is hij ver minder bereid om mensen in gevaar te brengen omwille van geld dan burgemeester Vaughn.) Roots zoute ervaren matroos Wyck draagt ​​schaduwen van Kaken‘ Quint, en een aflevering gewijd aan een vervloekt oceaanuitje herinnert zich Kaken’ derde daad. Maar de grootste les Weduwenbaai uit de horrorklassieker van Stephen Spielberg is de angst voor het onbekende. Net zoals Kaken genereert spanning door te wachten met het tonen van de grootste bedreiging tot later in de looptijd, en dat geldt ook voor Weduwenbaai houdt de kijkers in het ongewisse over de vele angsten.

En wat is het donker! Visueel, Weduwenbaai gedijt in rijke, inktzwarte tinten waarin je nog steeds elk klein detail kunt onderscheiden, een zeldzaamheid op tv tegenwoordig en een bewijs van het productieteam en de crew van de show. Serieregisseurs Hiro Murai (Atlanta), Sam Donovan (Verbreking), Andrew De Young (Vriendschap), en Ti West (de X trilogie) bewapen deze duisternis – samen met mist en oceaandiepten – in de meest verduisterende mate. Die deskundige opbouw van spanning zorgde ervoor dat de daaropvolgende onthullingen des te harder raakten, tot het punt dat ik een aflevering niet kon doorkomen zonder te schreeuwen of te kakelen. (Of, meestal, een combinatie van beide.)

Weduwenbaai weet de balans te vinden tussen schrikken en lachen.

Kate O’Flynn in ‘Widow’s Bay’.
Krediet: Apple TV

WeduwenbaaiDe angsten van de film komen voort uit zeemansbijgeloof, klassieke slashers en meer, maar ze voelen nooit goedkoop aan. Dat komt omdat de serie ze stevig verankert in de angsten van de personages, zoals Toms zorgen over toerisme, of de wanhopige behoefte van gemeentehuismedewerker Patricia (Kate O’Flynn) om aardig gevonden te worden. (Zij is Dus wanhopig zelfs dat ze ten onrechte heeft beweerd de enige overlevende te zijn van een seriemoordenaar die enkele van haar klasgenoten op de middelbare school heeft vermoord.)

Dit laatste levert een hoogtepunt in de serie op, een aflevering waarin een uitzinnige Patricia probeert het perfecte feest te organiseren. Het sociale isolement waarmee ze wordt geconfronteerd ten opzichte van haar minachtende voormalige klasgenoten is net zo huiveringwekkend als de griezelige gebeurtenissen rond de gebeurtenis, resulterend in een een-tweetje van ineenkrimpende komedie en horror.

Weduwenbaai vaak opereert op het snijvlak tussen horror en komedie, dat meer neigt naar het droge en bizarre dan Dippolds eerdere werk aan sitcoms als Parken en recreatie of komische films zoals Ghostbusters (2016). In plaats van grappen te maken met een snelheid van kilometer per minuut, Weduwenbaai vindt het grappige in het griezelige. Denk aan historische wassenbeelden, een vervloekt gezelschapsspel genaamd ‘Teeth’ en grappen over kannibalisme.

WeduwenbaaiHet centrale trio van Rhys, Root en O’Flynn speelt deze gebeurtenissen zo rechtlijnig als ze kunnen, wat verder bijdraagt ​​aan de ongebruikelijke vreemdheid van de show. Rhys en Root zijn geweldige vijanden als scepticus en gelovige die gedwongen worden samen te werken. En O’Flynn blijkt een absolute scene-steel als Patricia, die haar hilarische minachting voor anderen combineert met de oprechte pijn om meteen weer geminacht te worden.

De rest van Weduwenbaai’s ensemble, waaronder Iemand ergens’s Emmy-winnende Jeff Hiller, Dale Dickey en verschillende verrassende gaststerren bouwen de stad verder uit Weduwenbaai. Hun inspanningen, evenals het verweerde productieontwerp van Steve Arnold (Middernachtmisnog een fantastische serie over vervloekte eilanden), verandert Widow’s Bay in een echte stad. Je kunt de zoute lucht bijna proeven (of het geschreeuw van vervloekte zielen in de verte horen) door alleen maar te kijken.

Uiteindelijk is het stadje Widow’s Bay net zo heerlijk vreemd als de show zelf. Wat begint met een beetje een spook-van-de-week-structuur, evolueert al snel naar een diepere ontrafeling van de donkerste geheimen van Widow’s Bay, evenals de keuzes die ze op hun plaats hielden. Hoewel ik graag zou willen dat de show af en toe terugkeert naar de spook-van-de-week-modus, ben ik ook dol op wat het is geworden. Dat het deze transformatie tot stand kan brengen, is een bewijs van zijn unieke karakter. Vergeet dat je de volgende Martha’s Vineyard bent: Weduwenbaai zet vanzelf een nieuwe, wonderbaarlijk vreemde koers uit.

De eerste twee afleveringen van Weduwenbaai première 29 april, met elke woensdag nieuwe afleveringen.