Morbi, India – Zeven jaar lang liep Pradeep Kumar om 9.00 uur de keramiekfabriek in West-India binnen, laadde grondstoffen – klei, kwarts en zand – in de oven en bracht de dag door in de hitte en het stof van de ovens.
Hij behandelde de klei in verschillende stadia, voerde deze soms in machines en soms verplaatste hij halfbewerkte stukken richting bakken. Het werk was repetitief en veeleisend, zonder beschermende uitrusting, zoals handschoenen en maskers, tegen de hoge temperaturen.
Aanbevolen verhalen
lijst van 4 artikeleneinde van de lijst
“Het zou een hele uitdaging zijn in de zomer, omdat de hitte dan op zijn hoogtepunt zou zijn”, vertelde hij aan Al Jazeera.
Maar op 15 maart verloor hij zijn baan – niet vanwege iets wat hij of het bedrijf achter zijn fabriek had gedaan, maar omdat de Verenigde Staten en Israël Iran aanvielen, wat een nieuwe oorlog in het Midden-Oosten en een wereldwijde brandstofcrisis veroorzaakte.
Amper twee weken na het uitbreken van de oorlog werd het keramiekbedrijf waar hij werkte gesloten vanwege een tekort aan propaan en aardgas. Het bedrijf in Morbi in de staat Gujarat is – net als al zijn collega’s in de keramische industrie – afhankelijk van deze cruciale ingrediënten.
Morbi is het centrum van de Indiase keramische industrie, waar ruim 400.000 mensen werken. Meer dan de helft van deze werknemers, zoals Kumar, zijn migranten uit armere Indiase staten zoals Uttar Pradesh en Bihar.
Vijf dagen nadat Kumar zijn baan verloor, nam de 29-jarige zijn vrouw en hun drie kinderen mee terug naar hun huis in het Hardoi-district in Uttar Pradesh.
“Ik ben hier totdat elke andere arbeidsmigrant die met ons mee naar huis is gegaan, teruggaat”, zei hij tegen Al Jazeera.
“We willen niet als honden lijden, zoals tijdens de COVID-19-pandemie”, voegde hij eraan toe, verwijzend naar de uittocht van arbeidsmigranten uit de meer geïndustrialiseerde westelijke staten van India naar het armere oosten in 2020 en 2021, waarbij miljoenen uitgehongerde gezinnen, inclusief kinderen, dagen en soms weken te voet lopen om hun huizen te bereiken te midden van een lockdown door het coronavirus.
Ongeveer 450 van de 600 bedrijven gingen dicht
Met meer dan 600 bedrijven produceert Morbi ongeveer 80 procent van de Indiase keramiek in de vorm van tegels, toiletten, badkuipen en wastafels. Maar minstens 450 van deze bedrijven zijn gedwongen hun deuren te sluiten omdat de impasse in de Straat van Hormuz, een levensader voor de Indiase gasimport, voortduurt.
Ondertussen gaat de oorlog door, waarbij de VS zondag een Iraans vrachtschip in beslag nemen, ook al zegt Washington bereid te zijn een nieuwe ronde van gesprekken met Teheran in Pakistan te voeren om tot een akkoord te komen. Teheran heeft geweigerd vredesbesprekingen aan te gaan nadat zijn schip in beslag was genomen.
De ontwikkelingen kwamen op het moment dat een fragiel staakt-het-vuren, overeengekomen tussen Iran en de VS, na een maand van gevechten, woensdag afloopt. Maar door een hernieuwde escalatie van de vijandelijkheden heeft Iran Hormuz afgesloten voor verkeer, waardoor de mondiale brandstofvoorziening is verstoord en de olieprijzen zijn gestegen.
“Alle productie-eenheden in Morbi zijn afhankelijk van propaan en aardgas om ovens op hoge temperaturen te stoken. Terwijl propaan wordt geleverd door particuliere bedrijven, wordt aardgas door de staat geleverd aan degenen met aansluitingen. Ongeveer 60 procent van de fabrikanten gebruikt propaan omdat het relatief goedkoper is”, vertelde Siddharth Bopaliya, een 27-jarige fabrikant en handelaar van de derde generatie in Morbi, aan Al Jazeera.
Manoj Arvadiya, voorzitter van de Morbi Ceramic Manufacturers Association, zei dat ze de eenheden tot 15 april hadden gesloten, in de hoop dat de crisis in het Midden-Oosten tegen die tijd opgelost zou zijn.
“Maar zelfs vandaag de dag zijn er slechts ongeveer 100 eenheden geopend, en de meeste zijn nog steeds niet begonnen met het productieproces. De komende vijftien dagen zal het waarschijnlijk hetzelfde blijven”, vertelde hij aan Al Jazeera.
Arvadiya zei dat de sluiting gevolgen heeft gehad voor 200.000 werknemers, waarbij meer dan een kwart gedwongen werd terug te keren naar hun huizen in andere staten.
De Indiase keramische industrie wordt gewaardeerd op 6 miljard dollar.
“Ongeveer 25 procent van Morbi’s keramiek wordt geëxporteerd naar landen in het Midden-Oosten, Afrika en Europa, met een nettowaarde van 1,5 miljard dollar. Maar de export wordt nu vertraagd en in sommige gevallen volledig stopgezet, vooral naar landen in het Midden-Oosten, als gevolg van de productievertraging van de afgelopen maand”, vertelde Arvadiya aan Al Jazeera.
Fabrieken die afhankelijk zijn van propaan blijven in Morbi gesloten. Hoewel aardgas grotendeels beschikbaar is, hebben veel eenheden de overstap nog niet gemaakt, aangezien nieuwe aansluitingen 93 roepies per kilo kosten, terwijl bestaande gebruikers ongeveer 70 roepies ontvangen.
Khushiram Sapariya, een fabrikant van wastafels die afhankelijk is van propaan, zei dat hij deze maand zal wachten voordat hij besluit zijn fabriek te heropenen.
“Omdat ik dan honderden medewerkers moet bellen die naar hun huis zijn gegaan, en ik wil het zeker weten voordat ik hun verantwoordelijkheid neem”, zei hij.
Terug naar huis met ‘ziekte van Morbi’
Onder de arbeiders die Morbi vorige maand verlieten, bevindt zich de 27-jarige Ankur Singh.
“De sluiting van mijn bedrijf stuurde me niet alleen terug, maar met een ziekte van Morbi: silicose. Ik had vaak koorts en hoest, maar bleef het negeren, totdat ik terugkwam in mijn geboorteplaats in de buurt van Patna in Bihar en na een controle ontdekte dat het silicose was”, vertelde hij aan Al Jazeera.
Silicose is een ongeneeslijke longziekte veroorzaakt door het inademen van silicastof dat voorkomt in gesteente, zand, kwarts en andere bouwmaterialen. Het is een van de oudste beroepsziekten ter wereld en doodt jaarlijks duizenden mensen.
De in Gujarat gevestigde arbeidsrechtenactivist Chirag Chavda zegt dat de ziekte “wijdverspreid is in Morbi omdat werknemers routinematig worden blootgesteld aan fijn silicastof dat ontstaat tijdens de keramische productie”.
“Zelfs degenen die niet direct betrokken zijn bij het vorm- of ovenwerk ademen de deeltjes vaak in als gevolg van slechte ventilatie en langdurige blootstelling in fabrieksruimtes”, vertelde hij aan Al Jazeera.
Chavda zei dat de meeste keramische bedrijven de overheidsvoorschriften met betrekking tot de veiligheid van werknemers niet volgen.
Harish Zala, 40, had twintig jaar bij verschillende keramische bedrijven in Morbi gewerkt voordat hij twee jaar geleden silicose kreeg. Hij zei dat hij geen hulp kreeg van zijn werkgever, die zijn vader zou hebben misbruikt en bedreigd toen hij na de diagnose het bedrijf bezocht.
“Elk jaar sterft in elk bedrijf minstens één arbeider aan silicose, terwijl er meerdere worden ontdekt wegens silicose”, vertelde Zala aan Al Jazeera. “Sommigen zoals ik hebben geluk en overleven, maar hebben geen andere keuze dan onmiddellijk hun baan op te zeggen.”
Zala zei dat veel bedrijven de werknemers geen schriftelijk bewijs van tewerkstelling verstrekken, zoals aanstellingsbrieven, salarisstroken of identiteitskaarten. “Dit wordt gedaan zodat als een werknemer later arbeidsrechten of wettelijke rechten eist, hij geen concreet bewijs heeft dat hij bij het bedrijf in dienst was.”
Chirag voegde eraan toe dat dergelijke werknemers ook geen sociale zekerheid hebben op grond van verschillende Indiase wetten met betrekking tot salarissen of pensioenfondsen, omdat dit een bewijs van tewerkstelling zou opleveren.
“Als gevolg hiervan worden werknemers, zelfs na jarenlang gewerkt te hebben, beroofd van hun arbeidsrechten vanwege een gebrek aan bewijs. Hierdoor hebben werkgevers weinig tot geen wettelijke aansprakelijkheid”, zei hij.
In Morbi zijn er ook migranten zoals Sushma Devi, 56, die niet teruggingen naar haar huis in West-Bengalen omdat het tegelbedrijf waar haar zoon werkt heeft beloofd hen onderdak en voedsel te blijven bieden terwijl het wacht tot de productie wordt hervat.
“Ik ben hier met nog een paar mensen omdat we geen geld wilden uitgeven aan reizen. Hier is ons rantsoen tenminste gesorteerd”, zei ze terwijl ze liep met een bundel droge twijgen, hout en weggegooid triplex voor het koken.
“We stappen elke dag uit om deze op te halen, zodat we onze tweevoudige maaltijd kunnen bereiden”, aldus Devi. “Ik hoop dat de ovens en de productie snel worden hervat, maar ik hoop ook dat ze niet zullen stoppen met het geven van rijst en aardappelen, zelfs als de ovens niet snel weer gaan draaien.”
Devi’s echtgenoot, Debendar, en hun zoon Ankit wonen in een eenkamerappartement dat hun door hun bedrijf is gegeven. Het gezin heeft de beschikking over een gemeenschappelijk toilet voor 10 gezinnen op één verdieping.
Kumar raakt ondertussen door zijn schamele spaargeld heen en vreest dat hij in een schuldenval terecht kan komen, terwijl hij op zoek gaat naar werk in Hardoi als dagloon.
“In eerste instantie aten we van wat we hadden gespaard. Maar het huis moest gerepareerd worden en we moesten 20.000 roepies ($214) lenen van een familielid, waarvan we geen idee hebben wanneer en hoe we het zullen terugbetalen”, zei hij, kijkend naar het herwerkte dak van zijn bakstenen huis.
