Het stille offer van de bemanning van de Vanguard-Klasse onderzeeër werd blootgelegd toen Keir Starmer families ontmoette die wachtten op hereniging met hun dierbaren na een recordinzet op zee
Families van onderzeeërs in de frontlinie van de Britse verdediging tegen Vladimir Poetin hebben over hun trots gesproken terwijl ze vol spanning op hun terugkeer wachtten.
De Spiegel vergezeld Keir Starmer aan boord van een van de onderzeeërs van de Vanguard-klasse voor de kust van Schotland op “Day Zero”, zijn terugkeer naar de Britse wateren na maanden op zee.
Het nucleair bewapende schip patrouilleerde 206 dagen lang in de diepte, klaar om elk moment Trident-raketten af te vuren als onderdeel van de Britse nucleaire afschrikking.
Het stille offer van de 160 man sterke bemanning werd blootgelegd tijdens een emotionele thuiskomst op de marinebasis Faslane in Schotland, waar de premier families ontmoette die wachtten op hereniging met hun dierbaren na maanden op zee.
De emoties liepen hoog op bij Kevin, die op zijn 25-jarige zoon wachtte. Het was zijn derde inzet op zee, maar de oorlog met Iran en de aanhoudende dreigingen bleven uit Rusland hebben Kevins angst voor zijn veilige terugkeer vergroot.
Hij zei: ‘Wat is er aan de hand in de wereld op dit moment heeft dat niet geholpen. We kennen de situatie, we weten wat er aan de hand is met het Midden-Oosten en de Russen. Maar hij komt niet in een doos thuis. Dat is het. Hij is thuis en hij leeft.”
Families kunnen wekelijks korte berichten naar de nucleaire onderzeeër sturen, maar de bemanning kan niet antwoorden, omdat de onderzeeër gedurende de hele inzet donker is en dus verborgen blijft. Berichten worden gescreend om er zeker van te zijn dat er niets is dat de bemanning van streek maakt, zodat onderzeeërs pas op de hoogte worden gesteld van hun verlies als ze op het punt staan terug te keren.
Kevin zei: “Het is zo moeilijk omdat je ze natuurlijk geen slecht nieuws kunt geven. Er mogen geen dates zijn, geen negativiteit. Dus zelfs als je het weet, zoals tijdens een van zijn uitzendingen, ben ik mijn moeder kwijtgeraakt, en ze waren heel dichtbij. Om daar achter te komen, is het moeilijk. Gelukkig hebben we dat deze keer niet gehad.”
Maar hij zei dat het moeilijk was om aan anderen uit te leggen dat hij geen contact had met zijn zoon en geen idee had wanneer hij zou terugkeren. Het is een waanzinnige paniekaanval, vertel mijn werkgevers dat ik moet gaan (omdat hij naar huis komt)”, zei hij.
“Het lijkt een beetje op de dood. Het ene moment gaat het goed met je, en het volgende moment niet. Het ene moment ben je opgetogen, en het volgende moment huil je weer met tranen in de ogen, en je hebt er geen controle over, toch?”
Kevin vervolgde: “Voor mij is hij gewoon mijn jongen die naar zijn werk is gegaan. Ik weet wat hij doet, maar ik probeer het te vermijden (als ik erover nadenk).
“Het is gewoon mijn manier om ermee om te gaan, en hoe minder ik ervan weet, hoe beter. Ik wil gewoon weten wanneer hij thuiskomt. Wat ze doen – ik weet dat het belangrijk is, en ik begrijp wat ze doen voor 110% en ik weet dat iemand het moet doen – soms zou ik willen dat het niet mijn zoon was.”
Op de vraag hoe hij zich voelde toen hij zijn zoon zag, zei hij: ‘Natuurlijk wordt er zoveel van hem gehouden, hij wordt gekoesterd. Maar de emotie verzacht de opwinding.
‘Het is niet zo dat het zijn verjaardag is of dat we iets als zijn bruiloft of verloving vieren.
“Hij leeft gewoon en dat is een andere wereld dan een verjaardag of een 21e. Het is gewoon onbeschrijfelijk.”
Emma wachtte ook op de thuiskomst van haar 22-jarige zoon van zijn eerste patrouille op de Vanguard-onderzeeër.
Families weten niet wanneer de onderzeeër aan de oppervlakte zal komen, omdat de verblijfplaats ervan uiterst geheim wordt gehouden, waardoor ze pijnlijk moeten wachten op nieuws.
Emma zei: “Het is een beetje een achtbaan. Wachten op het telefoontje dat ze terugkomen, letterlijk, je ziet dat niet-geregistreerde nummer op je telefoon, en je weet dat het niet Anglian Windows is die rinkelt om te zien of je nieuwe vensters wilt. Je weet precies wat dat telefoontje is.”
Maar ondanks de pijn waarmee de familie wordt geconfronteerd, zei ze dat ze trots was op de rol van haar zoon bij het veilig houden van dit land. Het is het grotere geheel,” zei ze. “Zij vormen het voortdurende nucleaire afschrikmiddel op zee.
“Iemand moet het doen en we zijn er heel trots op dat hij of zij daarvoor heeft gekozen. Het is zijn keuze, en die zullen we altijd steunen. Het leger is voor mij geweldig, absoluut geweldig. Het is 24 uur van tevoren vereist, ze worden snel opgeroepen.
“Ze zijn absoluut geweldig, en ze geven echt zichzelf en dienstbaarheid. Het is dienstbaarheid boven zichzelf met ons leger, en we zouden zo trots op ze moeten zijn.”
Ze zei dat het gebrek aan contact moeilijk was, maar bracht hulde aan het familiecontactteam van de marine voor hun steun. Emma zei: “Het is (zorgwekkend) maar je moet het echt uit je hoofd zetten. Concentreer je gewoon op het positieve nieuws in (in de berichten).”
Haar zoon is een grote voetbalfan, dus sturen ze hem elke week nieuws over zijn team. “Elke week hadden we zoiets van: ‘Ze hebben nog steeds niet verloren, wat is er aan de hand? Ga je weer uit… omdat ze misschien naar de Premier League gaan’,” zei ze. “Het is een echte reddingslijn.”
