Dit zoals verteld-aan-essay is gebaseerd op een gesprek met Jason Belmonte. Het is bewerkt voor lengte en duidelijkheid.
Mijn carrière binnen professioneel bowlen begon voordat ik werd geboren, op een regenachtige dag met een paar verveelde familieleden. Mijn ouders hadden familie die het stadje bezocht waar we allemaal nog steeds wonen. Het was halverwege de jaren 80 en bowlen begon net een ding te worden in grotere steden als Sydney.
Het regende tijdens het bezoek, dus de bezoekers vroegen of onze stad een bowlingbaan. Dat hebben we niet gedaan, en mijn ouders hadden nog nooit aan bowlen gedaan, maar toen de bezoeker het spel uitlegde, vonden ze het een geweldig zakelijk idee.
Ze stopten al hun spaargeld erin en vroegen mijn grootouders van vaderskant om hetzelfde te doen. Het bowlingcentrum werd geopend rond de tijd dat ik werd geboren.
Mijn ouders en grootouders werkten elke ploegendienst, dus ik was er uiteraard ook bij. Toen ik oud genoeg was om te lopen, werd de bowlingbal mijn oppas. Mijn ouders regelden een rijstrook voor me, en volgens familieverhalen stopte ik alleen voor de lunch en een dutje. Daar ontwikkelde ik mijn unieke bowlingaanpak met twee handen. Ik was zo klein dat ik beide handen nodig had om de bal te gooien.
Ik won een bonus van $ 16.000 toen ik 16 was
Tegen de tijd dat ik 16 was, zat ik in het jeugdteam van mijn staat. Tijdens een evenement vertelden twee andere jongens van het team dat ze naar wedstrijden in Singapore en Maleisië gingen. Ik had geen idee dat er toernooien waren buiten mijn kleine gebied, maar toen ze me vroegen om mee te doen, deed ik dat.
Tijdens die eerste reis heb ik een perfect spel gebowld. Dat ging gepaard met een bonusprijs van $ 16.000. Op de vlucht naar huis besefte ik dat ik net meer had verdiend dan ik kon verdienen met werken op de bowlingbaan van mijn ouders of met mijn andere baan. Blockbuster-video. Bowlen zou mijn carrière kunnen zijn.
Ik begon met kopen Economy-tickets voor de hele wereld voor ongeveer $ 2.000, en gebruikte dat om aan vier of meer verschillende competities in Azië en Europa deel te nemen. Het was duur, maar als ik won – wat ik vaak deed – kon ik met $ 30.000 aan prijzengeld naar huis gaan. Tijdens mijn meest lucratieve reis won ik in vier weken tijd $100.000.
Professioneel concurreren is de beste haast
Ik verdiende veel geld en genoot van het amateurcircuit. Maar de Professional Bowlers’ Association, gevestigd in de VS, was zo Mount Everest voor mij. Ik was een grote vis in een kleine vijver, maar PBA-toernooien waren de oceaan.
Toen de PBA-commissaris mij uitnodigde voor twee toernooien, moest ik ja zeggen. Ik werd geslagen, zwaar. Maar de commissaris overtuigde mij ervan dat ik over de vaardigheden beschikte; Ik had gewoon meer ervaring nodig. Ik bleef erbij en won mijn 8e toernooi. Sindsdien heb ik 32 PBA-titels gewonnen.
Jason Belmonte verdiende eerst $ 16.000 met bowlen. Met dank aan PBA
Zelfs na 18 jaar kan niets mij dezelfde kick geven als meedoen aan de PBA. Door prof te worden, kon ik meer geld verdienen (door winsten en sponsoring) en kon ik stoppen met het najagen van toernooien over de hele wereld. Destijds waren mijn vrouw en ik klaar om een gezin te stichten, en vandaag de dag hebben we vier kinderen, dus tijd thuis is belangrijk.
Ik denk na over wat er na mijn bowlingcarrière komt
Ik denk soms aan het vlindereffect in mijn leven. Als mijn familieleden er tijdens een regenachtig weekend niet waren geweest en het idee hadden geopperd om een bowlingcentrum te starten, zou ik dan nog steeds een professionele bowler zijn? Ik weet het niet, maar ik ben ongelooflijk dankbaar dat ze een simpele vraag stelden.
Bowlen heeft mij miljonair gemaakt en het leven van mijn familie veranderd. Mijn grootouders – wie geëmigreerd naar Australië met niets – konden dankzij het succes van het bowlingcentrum de overvloed ervaren die ze nooit eerder hadden gekend.
De erfenis is niet alleen financieel. Als ik door mijn stad loop, spreekt iedereen zo lovend over mijn vader en moeder, en de impact die ze hebben gehad op de gemeenschap. Dat is de erfenis die ik wil nalaten aan de bowlinggemeenschap: niet alleen een geweldige bowler zijn, maar de sport in het algemeen beter achterlaten.
Mijn ouders hadden uiteindelijk drie bowlingcentra. Sindsdien hebben ze er twee verkocht, omdat ze klaar zijn om met pensioen te gaan. Ze willen het oorspronkelijke centrum aan niemand anders dan aan mij verkopen. Ik wil dat ook niet, maar toch word ik nog steeds zo gevoed door concurrentie. Dat heeft tot sommigen geleid gevoelige gesprekken de laatste tijd.
Ik heb contracten getekend voor de komende drie jaar, maar daarna is het tijd om heel serieus na te denken over wat er daarna komt.
