De films van Chuck Norris zijn niet zo geprezen als De beste inspanningen van John Wayne. Hoe het ook zij, de projecten van beide acteurs hebben veel gemeen. Over het algemeen stonden Norris en Wayne bekend om het portretteren van stoere helden die slechteriken neerhaalden. De films van Norris gaven meer een vechtsportdraai aan het concept, maar de acteur was zich bewust van de thematische overeenkomsten tussen zijn werk en Wayne’s werk. Zoals hij ooit in 1983 tegen The Philadelphia Inquirer zei:
“Mijn films lijken erg op de John Wayne-films uit de jaren ’40. Hij ging een bar binnen en Jack Palance ging ruzie met hem aan, en dan schakelde Wayne de halve salon uit. Het is hetzelfde thema: een man wordt in een situatie geduwd waarin hij zijn toevlucht moet nemen tot geweld.”
Voor wat het waard is: Wayne en Palance hebben het scherm nooit gedeeld, maar ik begrijp wat Norris probeerde te zeggen. Wayne speelde in veel goede westerse films met opmerkelijke bargevechtscènes, waaronder ‘Angel and the Badman’ en ‘The Wagon Train’. Natuurlijk beweerde Norris niet dat de films van hem en Wayne alleen maar bargevechten gemeen hadden. Hij geloofde eerder dat ze vergelijkbare soorten personages speelden: mannen die geneigd zijn ruzie te maken, zelfs als ze dat niet willen.
Bovendien betoogde Norris dat de films van hem en Wayne wensvervullingsfantasieën waren voor hun demografische groep. Maar wat bedoelde hij daar precies mee?
Chuck Norris geloofde dat fans opkeken naar de personages van hem en John Wayne
John Wayne en Chuck Norris speelden gedurende hun respectievelijke carrières in essentie superhelden. Natuurlijk dragen hun personages geen capes en beschikken ze niet over fantastische superkrachten, maar ze zijn levensgroot en toch voldoende geaard om geloofwaardig te zijn. Bovenal zijn ze bewonderenswaardig en indrukwekkend, en daarom geloofde Norris dat mensen het leuk vonden om naar de films van hem en Wayne te kijken. Zoals hij het vertelde in het bovengenoemde interview:
“Ze zullen nooit in een bar kunnen gaan en het opnemen tegen een knaller van 1,80 meter. Ik neem hem aan en veeg hem weg, en ze denken: ‘Man, dat zou ik graag willen doen.’ Dat maakt de films leuk. Je projecteert jezelf in wat er op het scherm gebeurt. Dat deed ik toen ik nog een kind was. Dat doe ik nog steeds.”
Norris maakte een terecht punt. Hoe vaak heb je een actiefilm gezien en gewenst dat je vechtsporten kon beoefenen en op kon staan tegen onrecht? Dan eet je je nacho’s, neemt een slokje van je Dr. Pepper en accepteert het feit dat je een gewoon mens bent. Gelukkig hebben we Norris- en Wayne-films waar we plaatsvervangend doorheen kunnen leven.
Dat gezegd hebbende, inspireerde het kijken naar Wayne’s films Norris op jonge leeftijd – en hij groeide op tot een krijgskunstenaar die zichzelf waarschijnlijk wel aankon in een echt bargevecht. Norris beschouwde Wayne zelfs als een vaderfiguur, vooral nadat zijn eigen vader zijn gezin verliet. Gezien de invloed die The Duke op Norris had, is het niet verrassend dat hij gedurende zijn hele acteercarrière gelijkgestemde personages speelde.
