Ik lag in bed mijn driejarige dochter voor te lezen toen ze per ongeluk op mijn linkerborst leunde. Ik heb drie jonge kinderen, en het is niet ongewoon dat ze mij onbedoeld een kopstoot of een elleboogstoot in mijn borsten geven, maar wat deze keer anders was, was hoeveel pijn het deed.
Mijn grootmoeder wel borstkankerdus ik ben altijd heel waakzaam geweest met zelfonderzoeken. Nadat ik mijn dochter in bed had gelegd, voelde ik mijn borst, en hoewel er geen knobbel was, voelde het toch anders. Een beetje pijnlijk op één plek rechts van mijn tepel.
Ik heb een afspraak gemaakt met mijn arts
Omdat ik iets onheilspellends wilde uitsluiten, maakte ik de volgende dag een afspraak met mijn huisarts. Hij vroeg naar mijn medische geschiedenis, voerde een lichamelijk onderzoek van mijn borst uit onder begeleiding van een collega, en stelde toen voor dat ik voor de zekerheid een echo zou laten maken.
Ik moet toegeven dat ik opgelucht was dat hij dat niet deed een mammografie voorstellen. Ik heb er nog nooit een gehad, en ik ben altijd bang geweest voor het idee van die specifieke screeningtechniek. Het is eigenlijk nogal raar, aangezien ik een 40-jarige moeder van drie kinderen ben en onderweg allerlei medische tests en onderzoeken heb ondergaan.
Maar er was iets met mammografieën dat mij zenuwachtig maakte. Ik heb kleine borsten, hooguit een B-cup, dus het idee om ze tussen twee röntgenplaten te laten drukken klonk niet aantrekkelijk.
Uiteindelijk stelde hij toch een mammografie voor
Op de dag van de echo nam de echoscopist de tijd om een reeks beelden vast te leggen. Ze zei dat ik me moest aankleden terwijl ze de beelden aan de radioloog liet zien, en keerde toen terug naar de kamer.
“De radioloog is blij met de echobeelden, maar hij wil dat jij ook een mammografie krijgt, aangezien je ouder bent dan 40”, legde ze uit.
Ik voelde de knoop van angst in mijn maag. Dit was het. Er was geen uitstel meer. Ik stemde toe en ging terug naar de wachtkamer.
Ik besef nu dat ik behoorlijk naïef was over wat ik kon verwachten. Ik had nog nooit echt met mijn gepraat oudere zussen of mama veel over hun ervaring met mammografieën, en ik wou dat ik dat had gedaan, in plaats van alleen maar van het ergste uit te gaan.
Er verscheen een aardige radiograaf en riep mijn naam. Ik denk dat ze kon zien dat ik zenuwachtig was, toen ze vroeg: ‘Is het je eerste keer, liefje?’ Ik knikte.
Wat er daarna gebeurde, heeft mij gerustgesteld. De radiograaf leidde me langzaam door het hele proces. Ze legde uit dat als het zich op enig moment ongemakkelijk voelde, we een pauze konden nemen, de houding indien nodig konden aanpassen of de scan konden stoppen. Ik voelde me zo dankbaar voor haar vriendelijkheid.
Het was niet wat ik had verwacht
Nadat ik de jurk had aangetrokken, stapte ik naar de machine en richtte mijn aandacht op een schilderij aan de muur. Het was een afbeelding van een bloem… dezelfde waar mijn dochter naar vernoemd is. Het klinkt misschien woo-woo, maar ik had het gevoel dat het een teken was dat alles goed zou komen.
Terwijl ze uitlegde hoe ik mezelf moest positioneren en mijn borsten één voor één begon samen te drukken, besefte ik dat dit niet was wat ik had verwacht. Er was geen squish in guillotinestijl. Het was een langzame compressie, ontworpen om de borstweefsel voor maximale zichtbaarheid. De compressie duurde slechts enkele seconden per keer.
Ik begrijp dat sommige mensen ongemak ervaren door de druk van de mammografieapparatuur, maar ik persoonlijk niet. Er was geen pijn en ik wist dat ik de dame op elk moment kon vragen om te stoppen.
Binnen enkele minuten was het mammogram voorbij. Nadat ik mijn kleren weer had aangetrokken, vertelde ik de radiograaf dat het veel draaglijker was dan ik had verwacht. Ze knikte en zei dat ze vaak vrouwen zoals ik ontmoette die slecht geïnformeerd waren over mammografieën. Ze vertelde me dat deze vrouwen helaas soms te lang aarzelden voordat ze zich lieten screenen.
Mijn resultaten waren normaal en het krijgen van een mammografie gaf me gemoedsrust
Voordat ik naar buiten liep, vroeg ze of ik het bericht over mijn persoonlijke ervaringen aan mijn vriendinnen kon doorgeven, en ik zei dat ik dat zou doen. In mijn ervaring, een mammografie hebben was niet pijnlijk, zelfs niet voor een bescheiden borstkas als de mijne.
Gelukkig, mijn resultaten borstonderzoek kwam weer normaal over. Dat betekent dat ik tot 2028 vrij ben van een mammografie, maar wel mijn reguliere zelfonderzoek zal blijven doen.
Mammogrammen zijn niet het enige type screening en kunnen bij sommige mensen kanker over het hoofd zien, vooral bij mensen met dichte borsten – en individuen moeten de mogelijkheden met hun arts bespreken om te beslissen welk type borstkankerscreening voor hen geschikt is. Voor mij ben ik blij dat ik een mammografie heb gehad. Het stelde mij gerust en ik ontdekte dat iets waar ik al een tijdje tegenop zag, niet zo erg was als ik dacht dat het zou zijn.
