Recensie ‘Mother Mary’: Anne Hathaway heeft plezier als popster in een te spraakzame film

In 2024, Brady Corbet “De brutalist” gebruikte architectuur als metafoor voor het maken van Hollywood-films zelf – de knellende drukte die nodig is om iets episch van omvang te maken, doordrenkt met een persoonlijk verhaal, maar uiteindelijk afhankelijk van opdrachtgevers die kunstenaars zouden kunnen uitbuiten in plaats van hen te steunen. Je zou kunnen stellen dat “Mother Mary” een soortgelijke poging van indie-auteur David Lowery is, in die zin dat het een film is die de persoonlijke gevaren van creatieve samenwerking onderzoekt, deze keer met behulp van pop-supersterren als vervanging voor het spelen van het Hollywood-spel.

Als kunst op grote, industriële schaal wordt gemaakt, is er een team nodig, altijd met het risico dat belangrijke bijdragers zich weggegooid of boos voelen. Lowery onderzoekt dit idee diepgaand in ‘Mother Mary’, terwijl hij suggereert dat dezelfde gekwetste gevoelens een bron van creatieve energie kunnen zijn, uit het hart getrokken, op een tafel geslagen en tot iets moois gevormd. Het is een rommelig, menselijk en ingewikkeld proces.

‘Mother Mary’ is een fantasmagorische koortsdroom van een gotische popopera, maar het is ook een conversatiefilm met één setting waarin twee van onze meest betoverende acteurs het tegen elkaar opnemen in een verbale pas de deux van langdradige beschuldigingen en verborgen verraad.

Internationaal muziekicoon Mother Mary (Anne Hathaway) duikt op op het Engelse landgoed van de beroemde modeontwerper Sam Anselm (Michaël Coel), haar voormalige kostuumontwerper. Mary is verfomfaaid en nat en smeekt om een ​​jurk voor een comeback-optreden over een paar dagen. Ondanks Sams sluimerende woede over de manier waarop de dingen tussen hen zijn geëindigd, sleept ze Mary mee naar een oude schuur voor een aanpassing, waar ze hun problemen zullen oplossen, of Mary dat nu wil of niet.

Daar ontketent Sam stapels opgekropte monologen over hun verleden, terwijl een betraande Mary een paar gaten opvult. Regelmatig gaan we over op concertuitvoeringen en flashbacks waar de vrouwen naar kijken als toneelstukken in de schuur. Maria danst; Sam bekent dat ze al jaren niet meer naar haar muziek heeft geluisterd, waardoor ze bijna gif naar haar voormalige vriendin spuugt.

Het gaat maar door totdat je Lowery intern smeekt om al ter zake te komen. En dan doet hij het plotseling: dit is een spookverhaal, een bezitsverhaal. Maar we wisten vanaf het begin al dat het ergens gevaarlijk zou worden, dankzij korrelige beelden van wat een gewelddadig incident op het podium lijkt te zijn en een waarschuwing dat Mother Mary’s openingshit ‘Burial’ een ‘vloek’ is.

De film gaat uiteindelijk over van het emotionele tête-à-tête naar het beloofde genrestuk, terwijl Sam en Mary ontdekken dat ze dezelfde geest hebben gezien: een gruwelijk rood spectraal visioen. De geest komt Mary binnen tijdens een verjaardagsseance, gefaciliteerd door een kennis, Imogen (FKA twigs), en ze kan er niet van afschudden.

De gaasachtige scharlaken griezel van de film doet me denken Peter Strikland’s modepsychodrama 2018 “Van stof,” waarin Marianne Jean-Baptiste wordt gekweld door een spookachtige rode jurk, evenals Luca Guadagnino’s “Suspiria”-remakegevuld met verwrongen moderne dans en lichamelijke ingewanden.

Het is ook goed om over Lowery’s eigen mening na te denken “Een spookverhaal,” over de manier waarop het verleden blijft hangen, maar de meest voor de hand liggende vergelijking is die met het extravagante popbezit “Glimlach 2,” waarin Naomi Scott een zangeres speelt die wordt aangevallen door een verraderlijke demon met een kenmerkende grijns. ‘Smile 2’ is echter zowel moediger als coherenter dan het cerebrale en humeurige ‘Mother Mary’. Haar nieuwe single mag dan wel “Spooky Action” heten, ondanks een paar bloederige momenten is er niet veel griezelige actie te vinden in de film als geheel.

Lowery is meer geïnteresseerd in de aard van creatieve relaties en de inherente ongelijkheid in wat het betekent om kunst op deze schaal te maken. Uiteraard draaien Lowery’s eigen artistieke medewerkers op alle cilinders, van de weelderig surrealistische cinematografie van Andrew Droz Palermo tot originele liedjes van FKA twigs, Jack Antonoff en Charli XCX, ondersteund door een score van Daniel Hart.

Het spreekt allemaal zeker een betovering uit, maar het verhaal gaat over in een atmosferische brij, geïnterpoleerd met te veel beelden van Hathaway die berooft en poseert. Er bestaat geen twijfel over het getoonde talent. Coel is een van onze meest hypnotiserende filmartiesten en als Hathaway had besloten haar wonderbaarlijke talenten in de popmuziek te steken in plaats van in acteren, zou ze een van onze topacts zijn. Haar momenten als Moeder Maria live optreedt zijn zo fantastisch dat je naar meer verlangt – naar haar, maar niet per se naar deze ploeterende film.

Katie Walsh is filmcriticus van de Tribune News Service.