Als er niets anders is, Tras maakt Kruipen ziet eruit als een meesterwerk. Destijds hebben velen – waaronder deze schrijver – de bloeddorstige alligatorfilm van Alexandre Aja uit 2019 afgewezen omdat deze zich afspeelt in een kelder in Florida, en, nou ja, huizen hebben niet echt kelders in Florida. Achteraf gezien is dat echter maar een klein detail vergeleken met de vele, vele logische sprongen en flagrante inconsistenties in de Thrash — eigenlijk te veel om te tellen, maar onder hen zijn “waarom vullen deze huizen zich met zulke dramatisch verschillende snelheden met water?” en “heeft ze echt gewoon haar eigen navelstreng doorgesneden met een stuk nat hout?”
Natuurlijk zal het verwachten van logica uit een film met de zin: “Mama moet tegen een paar verdomde haaien vechten” – wat trouwens onmiddellijk na het doorknippen van de navelstreng gebeurt – altijd een verloren zaak zijn. Verwacht dus in het algemeen veel van een film die oorspronkelijk bedoeld was als een bioscoopuitgave van Sony Pictures en vervolgens stilletjes op Netflix verscheen. na het werd neergeschoten. Het enige echt verrassende hier is dat het ooit gepland was voor theaters, zoals Thrash’De problemen beginnen op scriptniveau. Net zoals de levenslange inwoners van de kustgebieden van Carolina die tijdens een orkaan van categorie 5 thuisblijven zonder zelfs maar de moeite te nemen hun ramen dicht te dichten, hadden deze studiobestuurders moeten zien wat er ging gebeuren.
Eerlijk gezegd is het moeilijk om medelijden te hebben met deze dinguses.
Ben King/Netflix
Hoewel de film in Australië is opgenomen, Tras speelt zich af in het fictieve stadje Annieville, South Carolina, waar de meeste mensen verstandig genoeg zijn om hun auto te pakken en de stad te verlaten als ze daarvoor worden gewaarschuwd. Dit scenario vormt altijd een uitdaging voor films als deze: hoe laten ze genoeg mensen achter om de film te bevolken, terwijl ze hen vrijwaren van het feit dat dat stom is om te doen? Hier worden de acties van onze personages gerechtvaardigd door een combinatie van agorafobie, onverklaard ‘werk’ en een gemene, alcoholische pleegvader die blijft volhouden dat ‘het maar een beetje regen is’ tot het letterlijke moment dat hij wordt opgegeten door een tijgerhaai.
Maar we lopen op de zaken vooruit. Onze agorafoob is Dakota (Whitney Peak), die sinds het overlijden van haar moeder een paar jaar eerder het huis niet meer kan verlaten zonder een paniekaanval te krijgen. Haar oom, Dr. Dale Edwards (Djimon Hounsou), die heel handig een haaienwetenschapper is, komt aan het begin van de film bij haar langs. Maar voor het grootste deel is Dakota totaal niet voorbereid op de orkaan die op haar afkomt terwijl ze zich in het huis van haar moeder verschuilt om te kijken Dans moeders (momenteel gestreamd op Disney+, nog een weggeefactie dat deze film na voltooiing aan Netflix werd verkocht).
Een van de voordelen van het hebben van een mariene bioloog in de familie, denk ik.
Ben King/Netflix
Dat is allemaal eerlijk genoeg: verdriet zorgt ervoor dat mensen bizarre dingen doen, zelfs mensen die weten hoe ze speergeweren moeten bedienen. Lisa (Phoebe Dynevor), negen maanden zwanger en rondrijdend in een kleine blauwe Fiat als het stadsmeisje dat ze is, heeft niet zo’n excuus: “Ik kom uit New York! We hebben geen orkanen!” ze protesteert op een gegeven moment, wat gewoon helemaal niet waar is. Nogmaals, dit is iets dat in het script van de film is geschreven en dat gemakkelijk op feiten kon worden gecontroleerd lang voordat de film werd opgenomen, gemonteerd, kleurgecorrigeerd, getest en uiteindelijk rechtstreeks naar streaming werd gestuurd. Schrijver-regisseur Tommy Wirkola is weliswaar Noors, maar nogmaals: excuses, excuses.
De echte reden waarom Lisa te laat is met evacueren, of waarom het drietal broers en zussen gespeeld door Ayla Browne, Stacy Clausen en Dante Ulbadi het grootste deel van de film vastzit in een ondergelopen keuken, is dat Wirkola buitensporige stukken kan opzetten, zoals Lisa’s watergeboorte (sepsisstad, bruto) of de scène waarin de broers en zussen een stel haaien opblazen met dynamiet gewikkeld in T-bone steaks. Ondanks dat ze beter (of op zijn minst competenter) zijn geënsceneerd en gefilmd, bereiken deze scènes nooit helemaal het schandalige niveau van zoiets als bijvoorbeeld de Sharknado films.
Mama staat op het punt om met een paar verdomde haaien te gaan vechten.
Ben King/Netflix
Dit is de paradox van Tras. Het is te maf en onzinnig om een goede film te zijn, maar ook te gelikt en professioneel gemaakt om echte B-filmkaas te zijn. Het heeft wel zijn momenten: de scène waarin de haaien voor het eerst neerdalen, aangetrokken door de geur van bloed uit een vernielde vleeswagen, en drie zogenaamde barmhartige Samaritanen opeten terwijl Lisa schreeuwend in haar overstroomde Fiat zit, zorgt voor de giechelige opwinding die mensen naar speelfilms met dikke wezens als deze trekt.
Maar dat zijn niet hetzelfde als grote middelpuntmomenten die duidelijk zijn geschreven vanwege hun kampwaarde, die allemaal vreemd plat vallen. Zelfs Lisa’s grote lijn vliegt weg als zoveel dakpannen in de wind, zo erg zelfs dat ik de film moest pauzeren en terugspoelen omdat ik dacht dat ik het de eerste keer verkeerd had verstaan. Alle haaienfilms hebben een inherente amusementswaarde. Wie houdt er niet van om hongerige haaien de arm van iemand te zien afrukken, vooral als hij of zij dit verdient? – wat dat betekent Tras is het bekijken waard als je begrijpt dat het niet bedoeld is om serieus te worden genomen. Bonuspunten als je je slimmer voelt dan de film die je aan het kijken bent, wat vrij gemakkelijk is met zo’n slecht script.
Of je zou gewoon kunnen kijken Kruipen in plaats van.
