Het origineel Katten Het concept is niet eens in de verste verte gericht op een verhaal: de eerste helft is een catalogus van katachtige persoonlijkheden die zichzelf voorstellen met vaak flamboyante cijfers, en de tweede helft toont de selectie van een van deze figuren voor reïncarnatie. Je kunt waarschijnlijk voorspellen hoe het format van een ballroomwedstrijd zou passen bij het concept en je hebt gelijk. In het opnieuw bedacht Katten universum worden de verschillende karakters getransponeerd naar verschillende historische ballroom-archetypen (bijvoorbeeld Grizabella als fem-koningin), stijlen (nieuwe versus oude manier) en fictieve huizen (House of Dots). Het publiek wordt meegenomen op een rondleiding door de verschillende categorieën die op een bal worden gelopen, zoals lichaam, echtheid en tagteamprestaties. (Sommige kijkers zullen misschien verrast zijn als ze ontdekken dat solo-mode rechtvaardig is een element van ballroom.) Veteraan Ken Ard, die in 1982 de rol van Macavity op Broadway vertolkte, opent de show als DJ Griddlebone, een kratgravende, hi-top fade-rockende emcee wiens naalddruppels de show accentueren. En hoewel het een stilistisch vertrekpunt is, zijn de muzikale nummers van de show grotendeels identiek.
Als je goed oplet, is de show ook een uitnodiging. “Ik denk dat wat we creëren een intrige is, een nieuwsgierigheid, en dan denk ik dat mensen huiswerk gaan maken”, zegt Levingston. “We proberen vrij actief om niet met de lepel te voeren omwille van het lepelvoeren.” Nog steeds, Jellicle-bal is diep geïnteresseerd in de geschiedenis van de ballroom: een fotomontage samengesteld door projectieontwerper Brittany Bland bovenaan het tweede bedrijf brengt weinig geziene archiefbeelden op het podium. De montage van Bland begint met een afbeelding van de Hamilton Lodge-bal, in zijn tijd simpelweg bekend als het Faggots’ Ball, dat op zijn hoogtepunt in de jaren twintig duizenden mensenmassa’s trok. (Langston Hughes, een bekende beschermheer van de Harlem-ballen, noemde ze ‘een bril in kleur.’) ‘We brengen bijna 100 jaar underground queer-geschiedenis in kaart, en die culmineert in het eren van de oorspronkelijke huizen en oorspronkelijke huismoeders,’ merkt Levingston op. Het uiteindelijke beeld is van de voormoeder van de hedendaagse ballroom zoals wij die kennen: Kristal LaBeija.
