Sam Blenkinsopp heeft Trippin tien jaar geleden gebouwd op precies het uitgangspunt dat de beste aanbevelingen van echte mensen komen: “Mensen creëren daadwerkelijk cultuur ter plekke, zoals dj’s, chef-koks, ontwerpers en artiesten.” Het resultaat van het negeren daarvan, zegt hij, is wat stadstheoretici noemen Luchtruim: een mondiale monocultuur van zichtbare stenen en Edison-bollen, waarbij je de halve planeet kunt doorkruisen en dezelfde ervaring kunt opdoen als thuis.
“Wat mensen willen”, zegt Sam, “is het ritme van een plek begrijpen. Hoe het voelt om daar tijd door te brengen. Of ze er wel in passen, al is het maar voor een paar dagen. Dat is een heel andere opgave dan een drone-opname van een perfect gezin op een zonnebank in Trinidad. De echte Trinidad is de dame die al jaren dubbeltjes doet voor haar gemeenschap, met een hete saus die je nergens anders vindt.”
Ondertussen vereist de werkelijk nuttige aanbeveling, zo betoogt Sam, specificiteit waar de meeste reismerken “niet aan zullen tippen”. “Mensen willen weten wat de politieke realiteit van een plek is. Of ze openlijk homoseksueel kunnen zijn. Of het veilig is voor gekleurde mensen.” Om nog maar te zwijgen van het ondersteunen van lokale bedrijven, het kiezen van duurzame accommodatie en het actief profiteren van de plek die ze bezoeken. Dit zijn niet alleen nicheproblemen, zegt hij: “Ze zijn van cruciaal belang voor de manier waarop een jongere generatie reisbeslissingen neemt.”
