1. Vertel ons de naam, Een huis dat zich niet zal gedragen – wat betekent dit voor jou?
Het huis dat zich niet gedraagt, zweeft door vier rijken. Het rijk van het huiselijke, de verborgen wereld van de djinn, vreemdheid en de blik naar het Oosten.
In de eerste plaats wordt de visie van het huiselijke als thuis, als toevluchtsoord, privacy en van een gezellig gezinsleven, in de populaire cultuur aan ons verkocht als concepten van huiselijk geluk. Deze dominante representaties van het gezinsleven worden gekoesterd en zijn ambitieus, maar de realiteit komt niet altijd overeen met het beeld. Het huis is niet altijd een plaats van veiligheid; het kent zijn eigen onzekerheden.
De wereld van de djinn is iets waarin ik ben opgegroeid. In de islamitische kosmologie leven ze samen met de djinn, gemaakt van rookloos vuur, en ze zijn onzichtbaar en leven onder ons. Sommigen als vrienden, soms zelfs als minnaars, helpers, maar ook bezitters en als onruststokers. Mijn grootmoeder had haar eigen djinn, waarvan ze zei dat ze haar door de beproevingen van het jonge weduwschap heen hielp, waarbij ze af en toe voedsel in haar ruimte plaatste als ze hulp nodig had. Toen we opgroeiden met deze verhalen, werd ons verteld dat we nooit in de buurt van bomen mochten lopen in het donker of als de zon onderging. Haar trok altijd djinn aan, en het was dit element van het menselijk lichaam dat de djinn bezitter van je was.
Voor mij is de djinn het equivalent van het vreemde lichaam, of het immigrantenlichaam. Gemeden, gevreesd, maar ook gebruikt en nuttig. De djinn worden bij rituelen opgeroepen om gunst te zoeken of om door het onbekende – het gevaarlijke – te navigeren. Helpen met zaken als werk, liefdesbetoveringen, zwarte magie om vijanden te vernietigen. Op dezelfde manier is het vreemde lichaam vaak verborgen, maar toch gewenst, en is de immigrant nuttig maar gemeden.
Queerness draait in dit werk om het niet passen in de conventionele manier van zijn, het huis dat zich niet zal gedragen of er niet in past. Eenoudergezinnen, queer huizen, huizen die niet noodzakelijkerwijs het comfort bieden waar we naar verlangen. Op dezelfde manier speelt het Oosten een rol in dit werk, en hoe het Westen het zich voorstelt. In het westerse denkbeeld is het Oosten dus irrationeel, exotisch en te emotioneel. Het is echter nuttig in postimpressionistische schilderijen; de interieurs zijn gevuld met oosterse voorwerpen, Edwardiaanse interieurs geïnspireerd door het Oosten, en zelfs vandaag (we praten) van toe-eigening. We consumeren graag iemands arbeid of voedsel, maar willen niet noodzakelijkerwijs dat we naast ons wonen.
2. Wat heb je over je praktijk geleerd door het creëren van dit nieuwe oeuvre?
Dat het soms gewoon generaties duurt om een verhaal te vertellen – dit zijn generatieverhalen die ruimte hebben gekregen.
3. Bespreek met ons uw creatieve proces voor deze tentoonstelling. Had je een duidelijk beeld van wat je moest worden en hoe je ze ging maken, of ontwikkelde dit zich gaandeweg?
Dit is een oeuvre waar ik ruim een jaar aan heb gewerkt. Deze series werken op canvas zijn hybride textiel en uitgebreide schilderijen, waarbij ze via verschillende processen in lagen worden aangebracht en afgewerkt met olieglazuur.
4. Wat hoop je dat mensen overhouden na het bekijken? Een huis dat zich niet zal gedragen?
Ik hoop dat mensen vertrekken met een onzekerder, uitgebreider idee van thuis. Een ruimte gevormd door herinnering, migratie, stilte, bescherming en controle, maar ook een ruimte van verlangen en die sporen bevat van wat niet altijd zichtbaar is.
‘A Home That Will Not Behave’ is nu geopend op Cork Street nr. 9 in Mayfair en loopt tot 25 april. Fotografie met dank aan Bolanle Contemporary.
